IV SAB/Wr 30/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. B. o dokonanie wykładni postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 30/10 o odrzuceniu zażalenia Z. R. na niewłaściwe załatwienie sprawy sygn. akt IV SAB/Wr 30/10 w związku z postanowieniem Sądu z dnia 20 grudnia 2010 r. o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 18 listopada 2010 r. postanawia odmówić wykładni postanowienia. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt. IV SAB/Wr 30/10 odrzucił zażalenie Z. R. na niewłaściwe załatwienie sprawy sygn. akt IV SAB/Wr 30/10 w związku z postanowieniem Sądu z dnia 20 grudnia 2010 r. o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 18 listopada 2010 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., że z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej; p.p.s.a., wynika, że zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o uzupełnienie postanowienia nie przysługuje. W piśmie z dnia 18 kwietnia 2011 r. skarżący wniósł o wykładnię postanowienia z dnia "11 kwietnia 2011 r., sygn. akt IV SAB/Wr 30/11" (...) "wobec wadliwego i nieprecyzyjnego sformułowania orzeczenia i jego uzasadnienia, w szczególności, że treść i sentencja orzeczenia nie odzwierciedla całości żądania skargi i jest niejednoznaczna, rozmija się z przedmiotem wniesionej skargi i pozostawia ją bez należytego rozpoznania i wyjaśnienia". Skarżący podniósł, że nie rozumie treści orzeczenia, a Sąd posługuje się niezrozumiałą dla niego logiką. Sąd uznał w omawianej sprawie, że skarżący wystąpił o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 7 kwietnia 2011 r., a nie jak podał w złożonym wniosku, postanowienia z dnia 11 kwietnia 2011 r., gdyż w sprawie oznaczonej sygnaturą IV SAB/Wr 30/10 nie wydano postanowienia z datą 11 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o dokonanie wykładni postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Stosownie zaś do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści orzeczenia, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zaś potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu orzeczenia, bądź też co do innych jego skutków, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się, iż wykładni uzasadnienia orzeczenia dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania orzeczenia. W żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). W omawianej sprawie postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2011 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia i zgodnie z dokonanymi wyżej rozważaniami nie wymaga wykładni. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odmówić wnioskowi skarżącego na podstawie art. 158 w związku z art. 166 p.p.s.a.