IV SAB/Wr 30/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie załatwienia zażalenia z dnia 20 grudnia 2010 r. w związku z wnioskiem z dnia 2 grudnia 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem zatytułowanym "wezwanie do zapłaty" z dnia 2 grudnia 2010 roku adresowanym do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Z.R. domagał się wydania decyzji o wypłacie świadczeń należnych bezrobotnemu z tytułu posiadania statusu osoby bezrobotnej zarejestrowanej w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca wywodził, że posiada zaległości finansowe w opłatach z tytułu czynszu, zużycia energii elektrycznej oraz gazu, domagając się jednocześnie ich uregulowania przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. pismem z dnia 8 grudnia 2010 roku nr ... poinformował stronę, że postępowanie w sprawie dotyczącej wniosku z dnia 2 grudnia 2010 roku prowadzi Zespół Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 z siedzibą przy ul. .... Pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. Z. R. wniósł do organu odwoławczego - za pośrednictwem Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej - zażalenie, w którym zarzucił niewłaściwe załatwienie sprawy przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w związku z pismem z dnia 2 grudnia 2010 roku i odpowiedzią na to pismo z dnia 8 grudnia 2010 roku. Równocześnie wniósł o przekazanie wniosku z dnia 2 grudnia 2010 roku do Wojewody D.. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w dniu 27 grudnia 2010 roku przekazał wyżej wymienione zażalenie wraz z załącznikami do Wydziału Nadzoru i Kontroli Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego. Wojewoda D. pismem z dnia 18 stycznia nr .... przesłał do Prezydenta Miasta W. zażalenie Z. R. wraz z załącznikami z prośbą o wyjaśnienie stawianych zarzutów i zajęcie stanowiska. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D., domagając się wydania decyzji przez Wojewodę Dolnośląskiego w związku ze złożonym zażaleniem z dnia 20 grudnia 2010 roku i wnioskiem z dnia 2 grudnia 2010 roku w przedmiocie wypłaty zasiłku dla bezrobotnego. Wojewoda . w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. 2009 r. Nr 175 poz. 1362 ze zm..) - przyznawanie i wypłacanie zasiłków celowych i okresowych jest zadaniem własnym obowiązkowym gminy. Wskazał, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej we . prowadził postępowanie administracyjne w sprawie przyznania Z. R. zasiłku z pomocy społecznej wszczęte jego wnioskiem z dnia 2 grudnia 2010 roku Informacja taka była również przekazana stronie w piśmie z dnia 8 grudnia 2010 roku nr ...Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W.. Natomiast w piśmie z dnia 11 lutego 2011 roku nr ... Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. poinformowała skarżącego oraz Wydział Polityki Społecznej Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego, że w ślad za wnioskiem z dnia 2 grudnia 2010 roku została wydana decyzja nr ... z dniu 26 stycznia 2011 r.. Odnosząc się do zarzutu bezczynności strona przeciwna wskazała, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem terminie decyzji, postanowienia lub tez innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Jeżeli organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności. W przedmiotowej sprawie została wydana decyzja administracyjna, a wydanie przez Wojewodę decyzji o przyznaniu lub odmowie zasiłku z pomocy społecznej prowadziłoby do przekroczenia uprawnień i naruszenia przepisów o właściwości, co w konsekwencji stanowiłoby przesłankę nieważności takiej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena merytoryczna skargi poprzedzona być musi badaniem wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności, a zatem ustaleniu czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; oraz bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Przy czym wskazać należy, że bezczynność organu administracji zachodzi wówczas, gdy w wynikającym z przepisów prawa terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie (wskazanych w art. 3 § 1 p.p.s.a.) lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 2 grudnia 2010 r. dotyczy kwestii regulowanych przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. nr 17, poz. 1362 ze zm.), w tym zakresie w odniesieniu do żądań skarżącego – organami właściwymi do załatwiania spraw objętych przedmiotowym wnioskiem w formie decyzji administracyjne właściwi są upoważnieni przez wójta, burmistrza bądź prezydenta miasta kierownicy jednostek organizacyjnych, ośrodków pomocy społecznej, o czym stanowi przepis art. 110 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Natomiast organami odwoławczymi, jako organy wyższego stopnia – w stosunku do wymienionych organów – w sprawach z zakresu pomocy społecznej są samorządowe kolegia odwoławcze, co wynika z przepisu art. 17 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem Wojewoda D. nie jest organem właściwym do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 2 grudnia 2010 r. jak również jego zażalenia z dnia 20 grudnia 2010 r., tym samym brak właściwości rzeczowej we wskazanym zakresie powoduje, że w ramach składanych przez skarżącego wniosku oraz zażalenia, nie mógł on wydać żadnego rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym wbrew twierdzeniom skarżącego, nie może on pozostawać w stanie bezczynności w zakresie objętym skargą, albowiem żaden z przepisów ustawy o pomocy społecznej nie nakłada na niego obowiązku wydania decyzji, postanowienia, bądź innego aktu albo podjęcia czynności. Z powyższych względów stwierdzić należało, że skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a.