IV SAB/Wr 303/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie : Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant : st. sekretarz sądowy Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. H. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. K. H. (zwana dalej stroną, skarżącą lub wnioskodawczynią) zwróciła się do Prezesa Sądu Rejonowego w T. o udzielenie pisemnej informacji publicznej polegającej na podaniu: - listy sędziów z wyodrębnieniem na wydziały, w którym sędzia winien orzekać według stanu na dzień 31 grudnia 2009 r., 31 grudnia 2010 r., 31 grudnia 2011 r., 31 grudnia 2012 r. oraz na dzień sporządzenia informacji, z jednoczesny podaniem wieku sędziego na pierwszej i ostatniej liście; - miesięcznego wynagrodzenia w kwocie brutto i netto w rozbiciu na poszczególne składniki wynagrodzenia na dzień 31 grudnia 2010 r., 31 grudnia 2011 r., 31 grudnia 2012 r. oraz na dzień 1 stycznia 2014 r. a) Prezesa, Wiceprezesów Sądu, b) Przewodniczących Wydziałów i ich Zastępców Sądu, c) innych sędziów sprawujących funkcję w Sądzie. Pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. Prezes Sądu wezwał skarżąca w terminie siedmiu dni do wskazania interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji pod rygorem odmowy udzielenia informacji. W odpowiedzi skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotem jej wniosku jest informacja prosta (pismo z dnia 20 grudnia 2013 r.). Następnie Prezes Sądu decyzją z dnia z [...] stycznia 2014 r., nr [...]na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j: Dz. U. z 2014 r., poz. 782, zwanej dalej w skrócie u.d.i.p) oraz art. 104 art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił skarżącej udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu podał, że, że skarżąca nie wykazała interesu publicznego uzasadniającego jej wniosek. Zdaniem Prezesa Sądu wykazanie interesu publicznego w uzyskaniu informacji jest podstawową i decydującą przesłanką warunkującą uwzględnienie żądania bez względu na prosty lub przetworzony charakter informacji, ponieważ prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca podniosła, że żądane przez nią informacje mają charakter informacji prostych i nie istniała konieczność uprzedniego wykazania istniejącego interesu publicznego w ich uzyskaniu. Wobec tego skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i nakazanie niezwłocznego udzielenia żądanej informacji oraz wymierzenie Prezes Sądu "stosownej kary". W odpowiedzi na skargę, Prezes Sądu przedstawił przebieg postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oraz wskazał, że decyzja odmawiająca udzielenia żądanych przez skarżącą informacji została jej przesłana prawidłowo. W wyniku dwukrotnego awizowania i niepodjęcia jej przez stronę przesyłka zawierająca rozstrzygniecie została pozostawiona w aktach sprawy. Odnosząc się do odpowiedzi na skargę, strona wskazała, że PGP S.A. nie doręcza przesyłek na adres skrytki pocztowej na Poczcie Polskiej. Pozostawienie zawiadomienia a nie przesyłki pod wskazanym adresem skrytki pocztowej nie jest doręczeniem korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane zostały do rozpoznawania m. in. skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 149 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j: Dz. U. z 2014 r., poz. 782). Z bezczynnością podmiotu obowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten milczy w sprawie wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej, tj. nie udostępnia żądanej informacji w ustawowym terminie (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) bądź nie wydaje decyzji, w sytuacji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostepnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przy wykładni powołanych przepisów należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., że do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji jednak tylko wówczas, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje ona w obiegu publicznym. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.). W sytuacji, gdy wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., właściwą formą odniesienia się do takiego wniosku jest pismo organu zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt I OSK 714/09. Ponadto stwierdzić należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa ta w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów k.p.a. stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. W ocenie Sądu wniosek skarżącej z dnia 13 grudnia 2013 r. został rozpoznany zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Okolicznością niekwestionowaną przez Prezesa Sądu jest, że żądane przez skarżącą informacje, są informacjami publicznymi pochodzącymi od podmiotu wykonującego zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Skoro więc w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną oraz podmiotem zobowiązanym do jej udostępniania, to powinien mieć tu zastosowanie tryb przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Prezes Sądu pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p wezwał skarżąca w terminie siedmiu dni do wskazania interesu publicznego w uzyskaniu żądanych informacji pod rygorem odmowy udzielenia informacji. W odpowiedzi skarżąca zwróciła uwagę, że przedmiotem jej wniosku jest informacja prosta (pismo z dnia 20 grudnia 2013 r.). Następnie Prezes Sądu decyzją z dnia z 3 stycznia 2014 r., nr [...]odmówił skarżącej udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu podał, że, skarżąca nie wykazała interesu publicznego uzasadniającego jej wniosek. Wykazanie interesu publicznego w uzyskaniu informacji jest podstawową i decydującą przesłanką warunkującą uwzględnienie żądania bez względu na prosty lub przetworzony charakter informacji, ponieważ prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Sądu Prezes Sądu odmawiając skarżącej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej rozpoznała wniosek z zachowaniem ustawowego terminu oraz w przypisanej formie decyzją z dnia 3 stycznia 2014 r. Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest uprawniony rozstrzygać o prawidłowości ww. decyzji, czyli o zasadności odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na status informacji przetworzonej, czy też oceniać innych powodów odmowy udzielenia informacji publicznej. Skarżąca miała ewentualnie możliwość zaskarżenia powyższej decyzji w odrębnym trybie. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku.