IV SAB/Wr 31/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w przedmiocie rozpoznania wniosków skarżącego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 maja 2009 r. Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w przedmiocie rozpoznania wniosków skarżącego z dnia 20 lutego 2009 r. i z dnia 27 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 §1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Z akt niniejszej sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia 20 lutego 2009 r. stanowił odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...], nr [...]. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na decyzję z dnia [...] skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sąd ten postanowieniem z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 262/09 umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wskutek wycofania skargi przez Z. R. Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 6 marca 2010 r. W związku z tym zatem, że sprawa została prawomocnie osądzona, skarga w tej części podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wnioskiem zaś z dnia 27 października 2009 r., Z. R. zwrócił się do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. o wznowienie wypłacania zasiłku dla bezrobotnych. Z akt omawianej sprawy wynika, że wniosek ten skarżący złożył po wydaniu decyzji Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 22 maja 2009 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Należy wskazać, że wydana decyzja nie została przez skarżącego zakwestionowana w drodze odwołania i stała się ostateczna. Na wniosek z dnia 27 października 2009 r. skarżącemu odpowiedział dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy we W. pismem z dnia 6 listopada 2009 r. W piśmie tym organ zatrudnienia stwierdził, iż warunki niezbędne do przyznania prawa do zasiłku zawarte są w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 nr 69, poz. 415 ze zm.). Jednocześnie poinformowano, że w dniu 22 maja 2009 r. skarżący dokonał czynności rejestracyjnych w urzędzie pracy. Wskazano dalej, że z uwagi na fakt, iż nie spełniał warunków zawartych we wskazanym art. 71 ustawy, decyzją z dnia [...] orzeczono o uznaniu Z. R. za osobę bezrobotną z dniem 22 maja 2009 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku. Wskazano, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wskazuje na możliwość przyznania zasiłku na innych zasadach niż określone w treści art. 71 ustawy, nawet w przypadku osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej. Z treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że kontrola sądowa dotyczy jedynie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, innych niż decyzje lub postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach, aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, innych aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, a także aktów nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynności organów w sprawach określonych w art. 3 § 2. Analizując odpowiedź zawartą w piśmie z dnia 6 listopada 2009 r. dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. należy przyjąć, iż czynność w nim wyrażona nie mieści się w kręgu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga zatem w tej części jest również niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 p.p.s.a. Sąd więc orzekł jak w sentencji postanowienia.