IV SAB/Wr 31/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 lipca 2024 r. sprawy ze skargi O. V. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej O. V. ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. O. V. (dalej: Strona, Skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 12 grudnia 2023 r. za pośrednictwem organu złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w sprawie z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z dnia 29 maja 2023 r. Strona wniosła o stwierdzenie bezczynności organu, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni od daty otrzymania przez organ odpisu prawomocnego wyroku; przyznanie od organu na jej rzecz kwoty 5.000,00 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że dnia 29 maja 2023 r. złożyła wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy, a w dniu 19 września 2023 r. za pośrednictwem pełnomocnika ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność organu. Tego samego dnia pełnomocnik wniósł również o wgląd w akta sprawy, termin którego nie został wyznaczony do dnia dzisiejszego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że po analizie treści zarówno ponaglenia z dnia 19 września 2023 r., jak i skargi, które zostały złożone za pośrednictwem pełnomocnika, organ stwierdza, że powołuje się na wniosek na pobyt czasowy złożony dnia 29 maja 2023 r. Organ podkreślił, że w dacie 29 maja 2023 r. do organu nie wpłynął wniosek Strony na pobyt czasowy, a co za tym idzie organ nie dysponuje wyżej wymienionym wnioskiem (k: 12 akt sprawy sądowej). W kolejnej odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że w dniu 29 maja 2023 r. Skarżący nie złożył wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Przedmiotowego wniosku brak w formie papierowej (formularz wniosku) oraz jakichkolwiek danych w systemach elektronicznych: POBYT oraz PIO. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów potwierdzających złożenie wniosku do organu. Z rejestrów wnika, że Skarżący wystąpił z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP w dniu 21 maja 2019 r. Decyzją z dnia 4 stycznia 2024 r. organ udzielił Skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 4 stycznia 2026 r. Biorąc pod uwagę brak wniosku Skarżącego który stanowiłby żądanie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy niniejsza skarga jest bezzasadna (k: 22, k:24). Z wydruku z systemu POBYT dołączonego do ww. odpowiedzi na skargę, jak i z akt administracyjnych wynika, że Skarżący złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w dniu 21 maja 2019 r. (data wpływu do organu). Decyzją z dnia 24 stycznia 2023 r. organ po rozpoznaniu wniosku Strony z dnia 21 maja 2019 r. udzielił Stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 4 stycznia 2026 r. Wezwaniem z dnia 24 stycznia 2024 r. (w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 16 stycznia 2024 r.) zobowiązano pełnomocnika Skarżącego do ustosunkowania się do odpowiedzi na skargę oraz nadesłania dowodu złożenia wniosku Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy z dnia 29 maja 2023 r. na który powołuje się w skardze. Przedmiotowe wezwanie pełnomocnik Skarżącego otrzymał w dniu 25 stycznia 2024 r. Pismem z dnia 1 lutego 2024 r. (data wpływu do Sądu 5 luty 2024 r.) pełnomocnik Skarżącego w odpowiedzi na wezwanie z dnia 24 stycznia 2024 r. poinformował o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez Stronę w dniu dzisiejszym (k: 43 akt postępowania sądowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego artykułu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Mając powyższe na uwadze Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania dopuszczalności zaskarżenia bezczynności organu pod kątem istnienia przedmiotu skargi. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5 tego artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Bezsprzecznie z niedopuszczalnością z innych przyczyn mamy do czynienia w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia spowodowanego brakiem istnienia wniosku inicjującego postępowanie przed organem, któremu zarzucono bezczynność. Należy jednak w tym miejscu powołać się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, iż skarga na decyzję nieistniejącą podlega odrzuceniu z uwagi na niedopuszczalność z innych przyczyn (por. wyroki: z dnia 13 listopada 2002 r, sygn. akt V SA 1856/02, V SA/WA 21000/02, z dnia 20 listopada 2002 r., sygn. akt V SA 1907/02, V SA 1930/20). Wyroki te wydano co prawda pod rządami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) jednak z uwagi na zbieżność obecnie obowiązującego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z ówcześnie obowiązującym przepisem art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. uznać należy, że linia ta zachowała swoją aktualność. Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że pogląd powyższy należy również odnieść do skargi na bezczynność złożonej w sytuacji braku jakiegokolwiek postępowania przed organem. Skoro bowiem postępowanie nie zostało w ogóle zainicjowane, nie można mówić również o bezczynności. W takiej sprawie występuje pierwotny brak przedmiotu zaskarżenia, co wyklucza jej merytoryczne rozpoznanie a tym samym prowadzi do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a i prowadzi do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszym postępowaniu. Jak wynika bowiem z materiału aktowego Skarżący nie złożył do organu wniosku z dnia 29 maja 2023 r. o udzielenie zezwolenie na pobyt czasowy. Zatem skoro postępowanie administracyjne nie zostało wszczęte, to tym samym organ nie może pozostawać w bezczynności. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w pkt I sentencji. Zwrot uiszczonego wpisu w pkt II postanowienia nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.