IV SAB/Wr 328/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. Sz. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne II. stwierdzić, że bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta L. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądzić od Burmistrza Gminy i Miasta L. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Nadesłanym drogą elektroniczną wnioskiem z dnia 14 października 2014 r. M. Sz. (dalej skarżący), zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy L. o udostępnienie następujących informacji publicznych: "1. Liczba osób zatrudnionych w Urzędzie Miasta i Gminy na dzień 21.11.2010 r. oraz na dzień złożenia niniejszego wniosku. 2. Imiona i nazwiska wszystkich kierowników wydziałów, naczelników i innych osób zajmujących kierownicze stanowiska w Urzędzie Miasta i Gminy (w tym skarbnika i sekretarza Gminy), z podaniem wykształcenia każdej z tych osób, a w przypadku wykształcenia wyższego również kierunku ukończonych studiów, oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku. 3. Wysokość nagród i premii przyznana i wypłacona każdemu z pracowników Urzędu Miasta i Gminy od dnia 1.01.2014 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika. 4. Lista podróży zagranicznych Burmistrza i innych pracowników Urzędu Miasta i Gminy (finansowanych ze środków publicznych) od dnia 21.11.2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem miejsca podróży, czasu jej trwania, celu oraz kosztów. 5. Wykaz postępowań sądowych, w których uczestniczyła Gmina, a które zakończyły się w okresie od 21.11.2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, ze wskazaniem zapadłego rozstrzygnięcia (alternatywnie skany prawomocnych wyroków i postanowień w sprawach, w których uczestniczyła Gmina, wydanych od dnia 21.11.2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku). 6. Liczba skarg złożonych na działalność Burmistrza w okresie od dnia 21.11.2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku z podaniem rezultatu rozpatrzenia tych skarg." Skarżący wniósł o przesłanie powyższych informacji za pośrednictwem ePUAP. Pismem z dnia 31 października 2014 r. złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy L. w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Skarga ta wpłynęła do organu 6 listopada 2014 r. W skardze tej skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu prawomocnego wyroku. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów (art. 106 § 3 p.p.s.a.) tj. wniosku z 14 października 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz urzędowego poświadczenia jego przedłożenia. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ do dnia jej wniesienia nie udostępnił żądanych informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r. poz. 782) dalej u.d.i.p., czym naruszył 14 dniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 na rozpatrzenie przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy L. wniósł o umorzenie postępowania w całości – stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ wyjaśnił, że wniosek został złożony za pośrednictwem portalu ePUAP, czyli drogą elektroniczną. Udostępnienie informacji w ustawowym terminie 14 dni nie nastąpiło z uwagi, na to, iż wniosek nie został zaewidencjonowany w systemie informatycznym z uwagi na jego błąd. Po otrzymaniu skargi na bezczynność (6 listopada 2014 r.) organ niezwłocznie przystąpił do udostępnienia informacji. Dnia 20 listopada 2014 r. została przesłana odpowiedź na wniosek poprzez system ePUAP. Ponadto dnia 2 grudnia 2014 r. na adres skarżącego listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, zostało wysłane pismo zawierające odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ ze względu na niemożność zaznajomienia się z treścią wniosku skarżącego wysłanego drogą elektroniczną, nie mógł udzielić informacji publicznych. Dopiero, gdy wniosek został doręczony w formie pisemnej wraz ze skargą, a nazwisko i adres skarżącego stały się organowi znane, możliwe stało się udostępnienie informacji zawartych w przedmiotowym wniosku. Sprawa nie mogła być zatem załatwiona w terminie krótszym. Jednocześnie Burmistrz Miasta i Gminy L. zaznaczył, że bezczynność wynikła z przyczyn niezależnych od organu i nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Wniosek skarżącego nie został rozpoznany ze względu na błąd w systemie ePUAP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a w tym również w sprawie bezczynności organu na niewydanie decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odniesieniu do skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność organu dokonywane jest przez sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta L. w udostępnieniu informacji publicznej. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z uwagi, na udzielenie wnioskowanej informacji publicznej, już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Burmistrza Gminy i Miasta L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 14 października 2014 r. Postępowanie bowiem wszczęte ww. wnioskiem skarżącego zakończyło się udzieleniem informacji publicznej przez organ, którego bezczynność została w niniejszej sprawie zaskarżona do sądu administracyjnego, doręczonej skarżącemu 20 listopada i 4 grudnia 2014 r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej zwrotnego potwierdzenia odbioru informacji przez skarżącego. W tej sytuacji brak było podstaw do orzekania przez Sąd w przedmiocie, o jakim mowa w art. 149 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Skoro bowiem organ, którego dotyczyła skarga na bezczynność w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 14 października 2014 r. przed dniem orzekania przez Sąd zakończył owo postępowanie udzieleniem informacji brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi w tym zakresie. Organ przestał bowiem tkwić w bezczynności, a w sprawie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania wynikająca z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Wskazać należy, że w postępowaniu sądowym ze skargi na bezczynność organu sąd administracyjny nie bada prawidłowości podjętej w sprawie administracyjnej decyzji, czy czynności materialnotechnicznej kończącej stan bezczynności organu. Prawidłowość podjętego w sprawie rozstrzygnięcia podlega bowiem ocenie we właściwym trybie administracyjnym, a następnie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Oceniając w kontekście art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. stopień naruszenia prawa przez organ Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że organ wprawdzie przekroczył określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin 14 dni do udostępnienia informacji publicznej, lecz nie udzielenie informacji nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez ustawę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I i II postanowienia. Orzeczenie zawarte w pkt III, dotyczące kosztów postępowania sądowego (obejmujących wpis od skargi i koszty zastępstwa procesowego) podjęte zostało na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.