IV SAB/Wr 328/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pająkiewicz- Kremis, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2022 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność spółki z o.o. M. W. [...] - z/s w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. Pismem z dnia [...], adresowanym do M. W. T. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: organ, Spółka), A. K. (dalej: strona, skarżący ) wezwał Spółkę do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...], sygn. [...] poprzez udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych . Jednocześnie tym samym pismem strona wniosła o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej tego, w jaki sposób na dzień dzisiejszy zorganizowana jest kontrola biletów w autobusach Spółki , a konkretnie ile osób przeprowadza kontrolę biletów, czy osoby te zatrudnione są bezpośrednio w Spółce, czy też jest to zewnętrzny podmiot, o ile jest to zewnętrzny podmiot , to na jaki okres zawarto umowę, wg jakich zasad jest on wynagradzany i jaka jest nazwa i adres tego podmiotu. Ponadto strona zwróciła się z prośbą o udostępnienie wzoru stosowanych w Spółce identyfikatorów uprawniających do kontroli biletów. Pismem z dnia [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł ,że stan sprawy do chwili obecnej nie uległ zmianie, tj. organ pozostaje bezczynny w przedmiocie informacji publicznej. Wprawdzie pismem z dnia [...] doręczonym skarżącemu [...] spółka udostępniła informacje publiczne dotyczące kontroli biletów w autobusach spółki, jednak były to informacje, których dotyczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. o sygn. [...]. Tymczasem we wniosku z [...] skarżący prosił o podanie aktualnych informacji w przedmiocie kontroli biletów w autobusach spółki. Jeżeli przyjąć, a tak zdaje się wynikać z treści pisma spółki z dnia [...], że w dalszym ciągu pozostają aktualne informacje dotyczące świadczenia usługi kontroli biletów przez podmiot zewnętrzny P.U.H. RE-KONTAR A. W., to należy zauważyć, że wniosek [...] obejmował też informacje dotyczące liczby osób uprawnionych do kontroli biletów i wzoru identyfikatora kontrolera stosowanego w autobusach spółki, a tych informacji zabrakło w piśmie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie skargi w całości i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania. Organ przyznał , że skarżący oczekiwał dłuższy czas na odpowiedź ze strony Spółki z powodu trudnej sytuacji finansowej firmy , wpływającej na liczebność pracowników oraz zwiększenie obowiązków przypadających na każdego pracownika. Spółka podniosła ,że wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., udzieliła skarżącemu pisemnej odpowiedzi w dniu [...], wskazując jednocześnie, że podmiotem wykonującym zadania z zakresu kontroli biletów jest firma zewnętrzna: P.U.H. RE- KONTAR A. W.. W tej sytuacji stanowisko skarżącego stało się dla organu niezrozumiałe, bowiem wniósł on o uzyskanie takich samych informacji, jakich domagał się w pierwotnym wniosku, złożonym w 2017 roku. Ponadto Spółka podniosła ,że zarówno w oświadczeniu z dnia [...] jak i w piśmie do skarżącego z dnia [...], wskazała kontrahenta zewnętrznego zatrudnionego na podstawie umowy na czas nieokreślony, pełniącego funkcję realizacji kontroli biletów przewoźnika. Podmiot zewnętrzny był zatem wyłącznym dysponentem wzornika identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów oraz zatrudniał pracowników pełniących stanowiska kontrolerów. Firma nie posiadała więc informacji, których udostępnienia wymaga skarżący, więc uznać należy, że nie była zobligowana do ich udzielenia. Nadto, wskazane w piśmie z dnia [...] informacje nie uległy zmianie od wydania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. Uznać więc należy, że nie wymagały one uzupełnienia w zakresie odnoszącym się do okresu wskazanego przez wnioskodawcę. Wszystkie bowiem informację, którymi Spółka dysponuje zostały przekazane skarżącemu. Końcowo organ podał ,że mając na uwadze bezpieczeństwo pasażerów oraz pracowników firmy w okresie pandemii COVID-19 przeprowadzane kontrole zostały całkowicie wstrzymane. A zatem wszystkie informację, którymi Spółka dysponuje zostały przekazane skarżącemu. Skarżący w piśmie procesowym z [...] wyjaśnił , że w piśmie z dnia [...] połączył wezwanie do wykonania ww. wyroku WSA (wniesione w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a.) z nowym wnioskiem, dotyczącym organizacji kontroli biletów na dzień [...], co miało związek z jednej strony ze znacznym upływem czasu od daty pierwotnie złożonego wniosku z dnia [...], z drugiej zaś strony z faktem, że wzór identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów nie został do tej pory skarżącemu udostępniony. Według skarżącego, o ile informacje, do udzielenia których Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zobowiązał organ wyrokiem w sprawie sygn.. [...] zostały ostatecznie udzielone pismem z dnia [...] (już po wniesieniu skargi o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku), o tyle do chwili obecnej podmiot zobowiązany tkwi w bezczynności co do informacji wnioskowanej dnia [...]., w szczególności dotyczącej wzoru identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów. O ile zatem w przypadku postępowania o sygn. [...] wyrok w sprawie o sygn. [...] ostatecznie został przez organ wykonany , o tyle w sprawie o sygn. [...] skarga pozostaje zasadna w zakresie nieudostępnienia skarżącemu wzoru identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów. W pozostałym zakresie, jak należy rozumieć stanowisko organu, informacje są zbieżne z udzielonymi poprzednio, stąd postępowanie należałoby umorzyć. Zdaniem skarżącego , w kwestii wzoru identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów podkreślenia wymagają dwie zasadnicze kwestie. Po pierwsze, organ miałby rację, gdyby udostępnił tę informację i aktualnie miał ją udostępnić ponownie. Wówczas skarga byłaby niezasadna. Jednak informacja o wzorze identyfikatora nie była nigdy skarżącemu udostępniona. Po drugie, organ zdaje się twierdzić, że nie posiada informacji w tym zakresie, co rodzi uzasadnione wątpliwości. Skoro bowiem zgodnie z art. 33a ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo przewozowe, identyfikator uprawniający do kontroli biletów jest podpisywany przez przewoźnika (w tym przypadku Spółkę), to trudno przyjąć, by ów przewoźnik nie miał wiedzy odnośnie tego, jak taki identyfikator wygląda. Konkludując, w obecnym stanie sprawy , skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej w dacie [...] informacji odnośnie wzoru identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów w autobusach spółki, a w pozostałym zakresie o umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Ponadto skarżący podniósł ,że okoliczności dotyczące trudności organizacyjnych spółki nie mają wpływu na ocenę bezczynności, natomiast mogą mieć wpływ na uznanie tej bezczynności za rażącą albo niemającą rażącego charakteru i sankcje z tym związane. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy pozostawić uznaniu Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2022, poz 329.ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy , bezczynność organu można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy, że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej . Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. , różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami, że stosowny wniosek skarżący złożył, zaś adresat wniosku na przedmiotowy wniosek zareagował, wystosowaniem do skarżącego pisma z dnia 6 sierpnia 2020 r. , które według Spółki stanowiło jednoczesne wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] w sprawie o sygn. [...] oraz udzielenie odpowiedzi na przedmiotowy wniosek , czemu skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] – z wyjątkiem informacji w zakresie wzoru identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów w autobusach Spółki – nie zaprzeczył i wnioskował w związku z tym o umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego. W tym miejscu wskazać należy, że skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego sąd administracyjny rozpoznaje według stanu faktycznego i prawnego na datę rozpoznania skargi. W tej sytuacji postępowanie w niniejszej sprawie w zakresie bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej nie mogło podlegać umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku zaistnieją zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w badanej sprawie , albowiem w zakresie informacji w odniesieniu do których skarżący wnioskował o umorzenie postępowania, był on już w posiadaniu tych informacji przed zainicjowaniem postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie bezczynności organu. Świadczy o tym porównanie daty wszczęcia postępowania i daty otrzymania pisma Spółki z dnia [...], a tym samym oznacza to ,że skarga w tym zakresie jest nie zasadna , co uzasadniało jej oddalenie . Również w pozostałym zakresie tj. w części w jakiej skarżący podtrzymał przedmiotową skargę tj. w zakresie udostępnienia wzoru identyfikatora uprawniającego do kontroli biletów w autobusach Spółki skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w składzie orzekającym w niniejszej sprawie związany jest- po myśli art.153 p.p.s.a. - oceną prawną zawartą w wyroku tutejszego Sądu z dnia 9 stycznia 2020r. w sprawie o sygn. IV SAB/Wr 123/19 . Jak wskazano w powyższym orzeczeniu " ( ...) wnioskodawca może skutecznie domagać się udostępnienia jedynie tej informacji publicznej, która znajduje się w posiadaniu adresata wniosku. Skoro na podstawie zawartej przez spółkę umowy to kontrahent zewnętrzny realizuje kontrolę biletów przewoźnika i on jest dysponentem wzornika identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów oraz zatrudnia kontrolerów, należy uznać, że strona przeciwna nie była zobligowana do udzielenia informacji w tym zakresie, ponieważ jej nie posiadała. W tej części skarga zatem podlegała oddaleniu." Powyższe stanowisko w realiach badanej sprawy Sąd w pełni aprobuje. Skoro podmiot zewnętrzny był zatem wyłącznym dysponentem wzornika identyfikatora upoważniającego do kontroli biletów i Spółka nie posiadała więc informacji, których udostępnienia wymaga skarżący, to uznać należy, że nie była zobligowana do ich udzielenia. W tej części skarga również podlegała oddaleniu . W tym miejscu przywołać należy treść art. 4 ust. 3 u.d.i.p. , z którego wynika ogólna zasada, wedle której do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Z brzmienia cytowanego przepisu jednoznacznie wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją ma, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów. Trzeba zatem przyjąć, że obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją. W związku z tym ocena w takim kontekście działania Spółki podjętego w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej nie uzasadnia zarzutu jego bezczynności. Z tych względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art.151 p.p.s.a. została oddalona.