IV SAB/Wr 33/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca) Sędziowie : Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Protokolant : Aneta Januszkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 października 2011 r. sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę. Z. D. wniosła skargę na bezczynność D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. w polegającą na niewydaniu decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2011 r. rozdzielono te skargi i zarejestrowano je w repertorium SAB, jako skargi na bezczynność Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. (sygn. akt IV SAB/Wr 33/11) oraz bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Powiatowego w W. (sygn. akt IV SA/Wr 34/11). W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o jej odrzucenie w całości ze względu na niewyczerpanie przez skarżącą środka zaskarżenia o którym mowa w art. 37 k.p.a. Pismem z dnia 13 kwietnia 2011 r. wezwano wyznaczonego pełnomocnika skarżącej do złożenia oświadczenia, czy przed złożeniem niniejszej skargi do Sądu skarżąca wnosiła zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi, na to wezwanie, pełnomocnik skarżącej oświadczył, że "Organa Państwowej Inspekcji Sanitarnej (wojewódzkie i powiatowe) pośrednio także są winne bezczynności skutkującej brakiem merytorycznego rozstrzygnięcia. Taka ocena bierze się stąd, że organa Państwowej Inspekcji Sanitarnej prowadząc postępowania w sprawie stwierdzenia chorób zawodowych stosują także inne (poza art. 37 k.p.a.) przepisy procedury administracyjnej, w tym także przepisy dyscyplinujące wszystkich uczestników postępowania [...] – np. art. 90-96 k.p.a." Pełnomocnik w piśmie nie wskazał czy skarżąca wyczerpała drogę zażaleniową w sprawie bezczynności D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W.. W piśmie procesowym z dnia 10 października 2011 r. pełnomocnik skarżącej uściślił zarzuty skierowane pod adresem D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., wskazując, że bezczynność tej Instytucji polegała na tym, że nie zwróciła uwagi na wadliwą pracę Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. rozpoznając sprawę w II Instancji. Zdaniem pełnomocnika, nie było także ze strony tego organu właściwej reakcji w toku postępowania przed WSA na bierne zachowanie się PPIS w zakresie zgłoszenia Instytutowi w S. potrzeby uwzględnienia okoliczności zraszania wydobycia wodą przy ekstrapolacji wyników pomiarów w 1981 r. na lata 1957-67. Zdaniem pełnomocnika duże opóźnienie w przygotowaniu decyzji organów, obciąża je w poważnym stopniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego Sąd uznał, że przedmiotem skargi w powyższej sprawie jest bezczynność D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Powyższe stwierdzenie wynika ze skargi oraz pism pełnomocnika skarżącej. W skardze z dnia 8 marca 2011 r. w ostatnim zdaniu wskazał on, że: "(...) Uzasadnia to skargę na bezczynność postępowania wszystkich uczestników postępowania (...)" (k. 4), z kolei w piśmie z dnia 26 kwietnia 2011 r. pełnomocnik pokreślił, że "(...) Organa państwowej Inspekcji (wojewódzkie i powiatowe) pośrednio także są winne bezczynności skutkującej brakiem merytorycznego rozstrzygnięcia. (...)" – (k. 19). Prócz przytoczony stwierdzeń na intencje pełnomocnika skarżącego wskazują także stwierdzenia zawarte w pismach z dnia 22 czerwca 2011 r. (k- 57), 29 czerwca 2011 r. (k. 60), 30 sierpnia 2011 r. (k. 94), 14 września 2011 r. (k. 98) oraz 10 października 2011 r. (k.115). Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Treść powyższego przepisu oznacza, iż w razie pozostawania przez organ administracji publicznej w bezczynności, droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Złożenie skargi na bezczynność organu jest więc możliwe dopiero po wcześniejszym wniesieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 k.p.a.). Jak bowiem stanowi ten przepis na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. A zatem, zanim skarżąca skorzysta z możliwości wniesienia skargi do sądu, musi wykorzystać przysługujący mu środek odwoławczy do organu administracji publicznej wyższego stopnia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie złożyła zażalenia na bezczynność organu administracyjnego - Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. do organu wyższego stopnia, czyli do Głównego Inspektora Sanitarnego, co wynika z akt administracyjnych sprawy oraz pism procesowych pełnomocnika skarżącej. Tym samym, nie wyczerpała wskazanego trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi do Sądu. Dopiero wyczerpanie tego trybu uprawnia Sąd do badania zasadności skargi. Na marginesie należy wskazać, że bezczynność organu odwoławczego, a w takiej roli występuje tu D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., zachodzi wówczas gdy przed tym organem zostało wszczęte postępowanie odwoławcze i organ ten milczy. Tymczasem nie tylko, że nie wniesiono odwołania do tego Inspektora Sanitarnego, ale i decyzji administracyjnej nie wydano w sprawie w I instancji. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.