IV SAB/Wr 334/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi T. S., na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś., w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 1 lipca 2014 r. o pomoc finansową w formie zasiłku okresowego i celowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r., które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 3 grudnia 2015 r., T. S., zwana dalej stroną lub skarżącą, wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 1 lipca 2014 r. o pomoc finansową w formie zasiłku okresowego i celowego. Jak wynika z analizy wskazanego wniosku skarżąca wystąpiła o przyznanie zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego na zakup żywności, odzieży, obuwia, środków czystości, ogrzewania wody, łóżka, lodówki, kuchenki elektrycznej oraz protez zębowych. Powyższy wniosek wpłynął do organu w dniu 1 lipca 2014 r. i został zarejestrowany pod sygnaturą 05082.2014. W odpowiedzi na skargę organ – pomijając ocenę zarzutów strony skarżącej – przedstawił przebieg postępowania zainicjowanego powołanym żądaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że wniesienie skargi a następnie jej rozpoznanie wywołuje skutki zarówno procesowe jak i materialnoprawne. Jedną z konsekwencji procesowych związanych z rozpoznaniem skargi jest tzw. powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) oznaczająca, że pomiędzy tymi samymi stronami w zakresie tego samego przedmiotu sporu zostało prawomocnie zakończone postępowanie i nie można w tym samym zakresie zainicjować w przyszłości kolejnej sprawy. Powyższa zasada została unormowana w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiącym o obowiązku odrzucenia skargi jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wobec tego stwierdzenie, że sprawa została już prawomocnie osądzona stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, bądź to samo działanie lub bezczynność organu. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została już prawomocnie zakończona sprawa ze skargi K. S. na opisaną na wstępie bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ś. Bowiem wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 86/15 tutejszy Sąd oddalił ww. skargę, zaś wydane orzeczenie stało się prawomocne od dnia 11 lipca 2015 r. Analiza akt wskazanej sprawy bezsprzecznie dowodzi, że przedmiotem orzeczenia była zarzucana organowi bezczynność w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 1 lipca 2014 r., który wpłynął do organu w tym samym dniu i został zarejestrowany pod sygnaturą 05082/2014, a zawierał żądanie przyznania zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego na zakup żywności, odzieży, obuwia, środków czystości, ogrzewania wody, łóżka, lodówki, kuchenki elektrycznej i protez zębowych. Obie sprawy są zatem tożsame zarówno pod względem podmiotów jak i przedmiotu. Mając powyższe na uwadze, skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie mogła okazać się skuteczna, gdyż postępowanie w tym zakresie zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 10 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 86/15. Stąd też Sąd zobligowany był do zastosowania art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. i odrzucenia skargi w niniejszej sprawie.