IV SAB/Wr 344/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. A. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 października 2017 r. R. A. (dalej strona lub skarżący) wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jednocześnie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt IV SO/Wr 34/17 referendarz sądowy tutejszego Sądu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz umorzył postępowanie w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Pismami z dnia 8 listopada 2017 r. oraz z dnia 11 stycznia 2018 r. skarżący oświadczył, że cofa skargę z uwagi na udostępnienie żądanej przez niego informacji publicznej. Zarządzeniem przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2017 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 (słownie: stu) złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił jednak należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W niniejszej sprawie oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi nie mogło wywołać zamierzonego skutku w postaci umorzenia postępowania sądowego (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Wniesiona bowiem przez stronę skarga nie została opłacona, zaś toczące się postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy zostało zakończone odmową zwolnienia skarżącego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że wniesiona skarga w dalszym ciągu pozostawała dotknięta brakiem fiskalnym, uniemożliwiającym tym samym uznanie postępowania sądowego za skutecznie wszczęte. Skoro postępowanie sądowe nie zostało w istocie zainicjowane, nie można było tym samym go umorzyć. Dlatego też skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, albowiem zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona stosowna opłata. Jak wynika zaś z § 3 cytowanego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 stycznia 2018 r., a zatem siedmiodniowy termin na opłacenie skargi upływał z dniem 17 stycznia 2018 r., który wypadał w środę. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił jednak należnego wpisu sądowego od skargi. Wobec powyższego skargę – jako nieopłaconą – należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.