IV SAB/Wr 356/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi M. Spółka Akcyjna w L. na bezczynność Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy Spółka Akcyjna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 stycznia 2025 r. I. zobowiązuje Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Legnicy Spółka Akcyjna do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Legnicy Spółka Akcyjna dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 29 stycznia 202 r., a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy Spółka Akcyjna na rzecz skarżącego M. Spółka Akcyjna w L. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. "[...]" Spółka Akcyjna w L. wnioskiem z dnia 29 stycznia 2025 r. zwróciło się do Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Legnicy Spółka Akcyjna, w związku z planowanym przyłączeniem do infrastruktury WPEC o udostępnienie następującej informacji publicznej dla obszaru osiedla U. w L.: - zaświadczenie o zgodności lokalizacji infrastruktury ciepłowniczej będącej w dyspozycji WPEC z obowiązującym M., - pozwolenia na budowę sieci lub dokument równoznaczny, - pozwolenia na użytkowanie lub dokument równoznaczny. W piśmie z dnia 5 lutego 2025 r. WPEC poinformowało, że nie ma obowiązku udostępniania informacji publicznej, gdyż nie znajduje się w kręgu podmiotów wymienionych w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na co wskazuje analiza struktury własnościowej spółki, analiza statutu spółki, spółka nie dysponuje majątkiem publicznym, nie wykonuje zadań publicznych, a Skarb Państwa nie ma w spółce pozycji dominującej w rozumieniu przepisów kodeksu spółek handlowych i przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konkurentów. Jednocześnie spółka poinformowała, że po analizie przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania sieci ciepłowniczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność podmiotu dysponującego żądaną informacją, strona skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że spółka dopuściła się bezczynności w sprawie z wniosku strony skarżącej, 2) zobowiązanie spółki do rozpatrzenia wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądzenie od spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła, że wskutek bezczynności spółki doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez nieudostępnienie żądanych informacji. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że podmiot dysponujący żądaną informacją wykonuje zadania publiczne, bowiem przedmiotem działalności jest dostawa ciepła, produkcja, przesył, dystrybucja oraz obrót energią cieplną. Jak wskazuje sama spółka na stronie internetowej, jest ona jednym z wiodących dostawców ciepła na Dolnym Śląsku. W skład obsługiwanej przez spółkę sieci należą systemy ciepłownicze miast: L1., L., G., Z., C., C1. oraz Ś. Jest to spółka, będąca wytwórcą energii cieplnej dla potrzeb grzewczych i ciepłej wody użytkowej L1., wspierając miasto w realizacji jednego z zadań własnych gminy, tj. zaopatrywanie gminy w ciepło, zatem niewątpliwie ma charakter podmiotu wykonującego zadania publiczne. Strona skarżąca argumentowała, odwołując się do orzecznictwa sądowego, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej", użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez rożne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechność, użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Przedsiębiorstwo energetyczne, jakim jest spółka wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy i jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Według strony skarżącej spółka jest też podmiotem, w którym Skarb Państwa posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Poza tym, informacją publiczną są treści wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Żądane dokumenty dotyczą infrastruktury ciepłowniczej, która jest częścią systemu zaopatrzenia w ciepło, a zatem służy zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców. Zaświadczenie o zgodności lokalizacji infrastruktury z M., pozwolenie na budowę sieci czy też pozwolenie na użytkowanie to dokumenty dotyczące przestrzennego zagospodarowania terenu, wpływu inwestycji na środowisko i bezpieczeństwo publiczne. Ponadto pozwolenie na budowę i użytkowanie są decyzjami administracyjnymi, wydawanymi przez organy administracji publicznej na podstawie prawa budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę jako akt administracyjny jest informacją publiczną. Społeczna kontrola zgodności inwestycji z prawem, w tym analiza posiadanych zezwoleń, jest kluczowa dla zapewnienia jawności działań podmiotów publicznych. Informacje o zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, pozwolenia na budowę i użytkowanie są związane z wykonywaniem środków publicznych oraz dotyczą działalności podmiotu realizującego zadanie publiczne gospodarującego majątkiem publicznym. W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie o oddalenie skargi w całości lub o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o zasądzenie od strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi spółka wskazała, że żądana informacja nie mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, co czyni skargę niedopuszczalną. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji, do której nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, kognicja sądów administracyjnych nie jest dopuszczalna. Ponadto spółka zauważyła, że statut spółki nie przewiduje, aby spółka wykonywała misję publiczną, czy też realizowała zadania publiczne. Spółka nie posiada majątku publicznego ani z niego nie korzysta. Nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 2 ust. 8 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Spółka wskazało ponadto, że jest spółką akcyjną, której jedynym akcjonariuszem jest E. sp. z o.o. Z kolei 100% udziałów E. sp. z o.o. posiada K. S.A. Największym akcjonariuszem K. jest Skarb Państwa, posiadający ok. 32% akcji. W konsekwencji spółka jest przedsiębiorcą, w którym Skarb Państwa nie ma pozycji dominującej. Spółka nie została utworzona przez jednostki samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Podstawą oceny zasadności skargi na bezczynność zawsze będzie stan faktyczny istniejący w dacie orzekania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1591/13 oraz z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2331/13, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie nieuzasadniony jest wniosek spółki o odrzucenie skargi z uwagi na niedopuszczalność skargi z uwagi na to, że żądana informacja nie mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej Natomiast zdaniem strony skarżącej złożona skarga dotyczy bezczynności związanej z udostępnieniem informacji publicznej. Jak już wyżej wskazano, sądy administracyjne orzekają w sprawach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, stąd też Sąd przyjął skargę do rozpoznania. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Mając powyższe regulacje na uwadze należy podkreślić, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i w terminie wynikających z regulacji ustawowej. W przedmiotowej sprawie sporne jest, czy spółka – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. – zobowiązana jest do udostępniania informacji publicznych. Odpowiadając na wniosek strony skarżącej z dnia 29 stycznia 2025 r., spółka w piśmie z dnia 5 lutego 2025 r. przede wszystkim wyjaśniła, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, ponieważ nie wykonuje zadań publicznych. Natomiast strona skarżąca wniosła o zobowiązanie spółki do udostępnienia jej informacji na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ spółka jest podmiotem wykonującym zadania publiczne. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z załączonego do akt sprawy odpisu KRS według stanu na dzień 28 marca 2025 r. wynika, że przedmiotem przeważającej działalności jest wytwarzanie i zaopatrywanie w parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych. Przedmiotem pozostałej działalności przedsiębiorcy jest m. in. produkcja i dystrybucja ciepła (pary wodnej) i gorącej wody, wytwarzanie, przesyłanie i dystrybucja energii elektrycznej. Ze strony internetowej spółki wynika, że spółka działa na rynku ciepłowniczym od 1976 roku i jest jednym z wiodących dostawców ciepła na Dolnym Śląsku. Podstawą działania przedsiębiorstwa jest produkcja, przesył, dystrybucja oraz obrót energią cieplną. W skład obsługiwanej przez spółkę sieci należą systemy ciepłownicze miast: L1., L., G., Z., C., C1. oraz Ś. Bezspornie spółka jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r., poz. 266 ze zm., dalej u.p.e.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje majątkiem publicznym. Wystarczy spełnienie jednej z tych przesłanek, a więc podmiot wykonuje zadania publiczne i nawet, jeśli nie dysponuje majątkiem publicznym, zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, CBOSA). Sąd w składzie orzekającym podziela też ocenę prawną zawartą w prawomocnym wyroku tut. Sądu z dnia 15 kwietnia 2015 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 54/15 (CBOSA), dotyczącą statusu spółki na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym wyrokiem Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ wykonuje zadania publiczne jako przedsiębiorstwo energetyczne i wobec tego mieści się w kręgu pomiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. Przedmiotem działalności spółki jest zaopatrzenie w energię cieplną, a spółka jest przedsiębiorstwem energetycznym, świadczącym usługi w zakresie koncesjonowanej przez państwo działalności polegającej na wytwarzaniu i przesyle ciepła i obrotem tą energią na rzecz odbiorców na terenie Dolnego Śląska. Spółka nie kwestionowała, że zarządza systemami ciepłowniczymi miast: L1., L., G., Z., C., C1. oraz Ś. Skutkiem powyższego spółka jest zobligowana do udzielania informacji publicznej, związanej z realizacją powyższego zadania na zasadach określonych przepisami u.d.i.p. Według strony skarżącej, spółka błędnie stwierdziła, że żądana we wniosku z dnia 29 stycznia 2025 r. informacja nie stanowi informacji publicznej. Przypomnieć należy, że prawo do uzyskiwania informacji publicznej zagwarantowane jest w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Sprecyzowane zostało ono w ustawie o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Przy kwalifikacji danego dokumentu niezbędne jest sięgniecie do art. 1 ust. 1 tej ustawy Zgodnie z tym przepisem, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Przy czym zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, pojęcie informacji publicznej jest rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższania świadomości prawnej społeczeństwa. Kierując się wyrażoną w art. 61 Konstytucji RP gwarancją do uzyskania tej informacji przyjąć także należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest w szczególności treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań i to, co należy podkreślić, niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Wobec tego należy przyjąć, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 123/06 i wyroki WSA w Warszawie: z 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1542/08, z 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 721/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga też zaakcentowania, że informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem znacznie szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe. Należy bowiem odróżnić dokument urzędowy od dokumentu będącego nośnikiem informacji publicznej. Innymi słowy, dokumentu zawierającego informację publiczną nie można utożsamiać jedynie z pojęciem dokumentu urzędowego. Istotne bowiem znaczenie ma to, czy dokument zawiera informację publiczną, a nie to, czy został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego w znaczeniu przepisów kodeksu karnego (por. wyrok NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, LEX nr 1122883). W związku z powyższym chybione jest stanowisko spółki, że nie ma obowiązku udostępnienia żądanych przez stronę skarżącą dokumentów. W realiach badanej sprawy nie ulega wątpliwości, że żądane przez stronę skarżąca dokumenty: zaświadczenie o zgodności lokalizacji infrastruktury ciepłowniczej z M., pozwolenie na budowę sieci i pozwolenie na użytkowanie sieci dotyczą sieci ciepłowniczej, służącej do realizacji zadania publicznego, tj. dostarczania energii cieplnej mieszkańcom i innym podmiotom kilku dolnośląskich miast. Zatem żądanie udostępnienia tych dokumentów dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. – zasady funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1. W związku z tym, nie ma racji organ, który przyjął, że dokumenty, o których mowa we wniosku z 29 stycznia 2024 r. nie są objęte zakresem przedmiotowym u.d.i.p. Należy też zauważyć, że pozwolenie na budowę i pozwolenie na użytkowanie są wydawane w formie decyzji administracyjnej przez organ władzy publicznej i wraz z zaświadczeniem o zgodności lokalizacji infrastruktury ciepłowniczej z M. stanowią dokumenty urzędowe. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Jednocześnie nie stoją na przeszkodzie w udostępnieniu żądanych dokumentów w trybie u.d.i.p. przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 15 stycznia 2007 r., w tym § 16 ust. 2 pkt 2 oraz § 19 ust. 1 pkt 3. Zgodnie z § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia przedsiębiorstwo ciepłownicze lub dystrybutor ciepła udostępnia program, na wniosek stron, z którymi zawarło lub zawiera umowę o przyłączenie do sieci ciepłowniczej i umowę sprzedaży ciepła lub umowę o świadczenie usług przesyłania lub dystrybucji ciepła albo umowę kompleksową, oraz na wniosek właściwego miejscowo wójta, burmistrza, prezydenta miasta lub starosty. Natomiast stosownie do § 19 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia dyspozytor sieci ciepłowniczej udziela współpracującym z nim przedsiębiorstwom energetycznym i odbiorcom żądanych informacji dotyczących obecnych i przewidywanych warunków dostarczania i odbioru ciepła, występujących zakłóceń i awarii oraz przewidywanych terminów ich usunięcia. Przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p., stanowiąc, iż rozwiązania przyjęte ustawą o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych, zawiera w istocie rozwiązanie, które wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w przypadku, gdy inne akty prawne rangi ustawy określają w sposób odmienny, niż ma to miejsce w ustawie o dostępie do informacji publicznej, zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Zatem w przypadku, gdy dojdzie do kolizji w zakresie unormowania zasad i trybu dostępu do informacji będących informacjami publicznymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej i innych ustawach, to zgodnie z wolą ustawodawcy ustawa o dostępie do informacji publicznej nie będzie miała pierwszeństwa. Należy je bowiem przyznać przepisom ustaw szczególnych – z tym jednak zastrzeżeniem, że pierwszeństwo to będzie miało miejsce jedynie w przypadku, gdy ustawy te normują w sposób odmienny zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. Artykuł 1 ust. 2 u.d.i.p. wyraźnie wyłącza więc stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do informacji publicznych, o które się ubiega, w innym trybie – w takiej bowiem sytuacji (gdy informacja publiczna jest dostępna w innym trybie) nie stosuje się przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, pod red. Agnieszki Piskorz – Ryń, Lex el., 2025). Wspomniane przepisy rozporządzenia nie stanowią "przepisów innych ustaw" ani też nie wykluczają udostępnienia stronie skarżącej zaświadczenia o zgodności lokalizacji infrastruktury ciepłowniczej z M., pozwolenia na budowę sieci ciepłowniczej i pozwolenia na użytkowanie sieci ciepłowniczej. Mając powyższe na względzie, należy uznać, że spółka naruszyła art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.d.i.p., ponieważ nieprawidłowo uznała, że żądane dokumenty nie podlegają udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p. W związku z powyższym Sąd zobowiązał spółkę do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 29 stycznia 2024 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (punkt I sentencji wyroku). Sąd uznał, że spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez podmiot zobowiązany swoich obowiązków. Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, albowiem nieudzielenie odpowiedzi na wniosek nie nastąpiło z powodu złej woli podmiotu zobowiązanego, ale wynikało z błędnej interpretacji przez spółkę przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku (wpis od skargi - 100 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł).