IV SAB/Wr 360/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz - Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi D. F. na bezczynność W. sp. z o.o. z siedzibą we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 4 lipca 2023 r. I. stwierdza, że W sp. z o.o. z siedzibą we W. dopuściły się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego D. F. z dnia 4 lipca 2023 r., która to bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania W. sp. z o.o. z siedzibą we W. do rozpoznania wniosku skarżącego D. F. z dnia 4 lipca 2023 r.; III. zasądza od W. sp. z o.o. z siedzibą we W. na rzecz skarżącego D. F. kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 4 lipca 2023 r. (za pośrednictwem poczty elektronicznej) D. F. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) zwrócił się do W. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: organ) na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.) o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1. Informacji czy organ w odniesieniu do umów zawartych w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego w okresie od 1 stycznia 2022 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, dokonał waloryzacji wynagrodzenia wykonawcy, tj. podwyższenia wynagrodzenia ponad kwotę wynikającą pierwotnie z umowy? 2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie nr 1, informacji czy którakolwiek ze zmian wynagrodzenia została dokonana na podstawie: a. art. 455 ust. 1 pkt 1 prawa zamówień publicznych z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 2019 ze zm., dalej: PZP) b. art. 455 ust. 1 pkt 4 PZP c. art. 439 PZP? 3. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 2 lit. b, o wskazanie, które z umów zawartych przez organ zostały zmienione poprzez waloryzację wynagrodzenia na podstawie art. 455 ust. 1 pkt 4 PZP 4. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 3, o udostępnienie treści aneksów zawierających taką zmianę lub też, alternatywnie, przesłanie zestawienia zawierającego co najmniej nazwę umowy, strony oraz wynagrodzenie początkowe z tytułu wykonania umowy oraz kwotę lub procent podwyższenia wynagrodzenia początkowego. Pismem z dnia 18 lipca 2023 r. organ poinformował stronę, że w jego ocenie żądanie zawarte we wniosku z dnia 4 lipca 2023 r. ma na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi wnioskodawcy, a zatem nie może być zrealizowane w trybie u.d.i.p. Organ stwierdził, że skoro żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, to organ nie ma zgodnie z art. 16 u.d.i.p. podstaw do wydania decyzji, gdyż odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga decyzji administracyjnej tylko wtedy, gdy chodzi o informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Ponadto, organ wskazał, że informacja, o udostępnienie której skarżący się zwrócił, jest informacją przetworzoną. O tym z kolei, zdaniem organu, przesądza rozmiar i zakres żądanych informacji, ponieważ wymagają one przeglądu i zgromadzenia materiałów źródłowych oraz specjalnych przygotowań i nakładu pracy, a nadto angażują środki i zasoby kadrowe konieczne dla prawidłowego funkcjonowania podmiotu. Wskazano też, że w przypadku wniosku skarżącego nie zaistniała i nie została wykazana przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego, o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Skarżący działając przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 10 sierpnia 2023r. za pośrednictwem organu złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem skarżącego złożonym w dniu 4 lipca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji - poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku udostępnienia informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na wniosek; 2) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskiwania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego - poprzez błędne uznanie, że przedmiotem wniosku skarżącego było udostępnienie informacji przetworzonej, podczas gdy treść wniosku nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska; 3) art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji administracyjnej - poprzez jego niezastosowanie wobec uznania, iż wniosek skarżącego ma na celu uzyskanie informacji służącej indywidualnemu (prywatnemu) interesowi skarżącego, a w konsekwencji - brak wydania decyzji administracyjnej. Wobec powyższego wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia w określonym terminie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem złożonym przez skarżącego, stwierdzenie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. skarga skarżącego została w całości uwzględniona przez organ. Za pismem z dnia 24 sierpnia 2024 r. skarżącemu została udzielona informacja publiczna w zakresie oznaczonym we wniosku z dnia 4 lipca 2023 r. (k:16-22 akt sprawy sądowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie ma sporu, że W. sp. z o.o. jest spółką prawa handlowego, w której całość udziałów posiada Gmina Wrocław, Podmiot ten wykonuje zadania publiczne, w związku z czym jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., jak również, iż żądana informacja stanowi informację publiczną. Uwzględniając skargę na bezczynność na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie: – zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2; – jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.); – w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.); – odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie. Z akt sprawy wynika, że ostatecznie wniosek skarżącego z dnia 4 lipca 2023 r. został rozpatrzony w dniu 24 sierpnia 2023 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności, gdyż przekroczony został termin określony w art. 10 ust. 1 u.d.i.p. – wnioskowane informacje winny zostać udostępnione do dnia 18 lipca 2023 r. Powyższe nakazuje stwierdzenie, że organ w chwili wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez stronę wniosku, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. W świetle zapisu art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru (pkt II sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. W opinii Sądu działanie organu jakkolwiek naruszało terminy zastrzeżone dla rozpoznania sprawy, to prawidłowe zrealizowanie wniosku strony niezwłocznie po wniesieniu skargi do sądu nie daje podstaw do wywodzenia rażącego naruszenia prawa. Z uwagi na rozpoznanie wniosku strony Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). W obecnym stanie prawnym, załatwienie sprawy przez organ po wniesieniu skargi na bezczynność nie skutkuje już umorzeniem całego postępowania sądowoadministracyjnego, lecz umorzeniem postępowania jedynie w odniesieniu do żądania skargi zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. W orzecznictwie podkreśla się, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. Umorzenie postępowania sądowego w takiej sytuacji w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia oznacza jednocześnie uznanie przez sąd administracyjny, że organ administracji dopuścił się bezczynności (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 1161/21, z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3812/21 oraz z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 470/18). O kosztach orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).