IV SAB/Wr 362/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Starosty T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości. J. P. pismem z dnia 26 października 2017 r. skierowanym do Starostwa Powiatowego w T. zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) decyzji podziałowej wraz z załącznikami dotyczącej podziału działki [...] na działki [...], [...], [...], [...] i [...] AM-[...] W. Gmina P., 2) decyzji podziałowej wraz z załącznikami dotyczącej podziału działki Nr [...] na działki [...], [...] i [...] AM-[...] W. W., Gmina P. Starostwo Powiatowe w T. w odpowiedzi na powyższy wniosek o udzielenie informacji publicznej pismem z dnia 9 listopada 2017 r. wskazało na treść art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764) – dalej u.d.i.p., który w ustępie 1 stanowi, że każda informacja w sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Wskazało, że zgodnie zaś z ust. 2 tego przepisu – przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Powołany przepis stanowi, że niektóre z informacji publicznych mogą być ujawnione tylko w specjalnym trybie lub na odmiennych od określonych w ustawie zasadach. Taką ustawą wprowadzającą odmienny tryb dostępu do informacji publicznej w zakresie informacji o zasobie geodezyjno-kartograficznym jest ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1269 ze zm.), co oznacza, iż w zakresie dostępu do informacji zawartych w zasobie wyłączone jest stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznych. Wnioskowane przez zainteresowanego informacje dotyczą danych zawartych w zasobie geodezyjno-kartograficznym, których udostępnienie uregulowane zostało w przepisach wymienionej wyżej ustawy oraz w przepisach wymienionych do tej ustawy, w tym w rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2013 r., poz. 1183). Organ powołał treść art. 24 ust. 3, ust. 4, ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne a następnie stwierdził, że przepisy tej ustawy w sposób kompleksowy normują zagadnienia dotyczące udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Brak jest zatem podstaw o stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również przesłanek do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 u.d.i.p. W piśmie z dnia 20 listopada 2017 r. wnioskodawca wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Starosty Powiatowego w T. w zakresie udostępnienia informacji. Zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i wniósł o: 1) zobowiązanie Starosty Powiatowego w T. do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2011 r., Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi podał, że Starosta Powiatowy w T. wykonując czynności naruszył art. 6 k.p.a. i przepisy dotyczące udostępnienia informacji publicznej. Podał, że w dniu 26 października 2017 r. złożył w Starostwie Powiatowym w T. wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazał na jego treść i podniósł, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał odpowiedzi na powyższe pismo. Zarzucił, że Starosta Powiatowy w T. nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał w tej kwestii w trybie art. 16 u.d.i.p. decyzji. Poinformował też, że od końca lipca 2017 r. bezskutecznie domaga się od Starostwa udostępnienia wymienionych we wniosku z dnia 26 października 2017 r. informacji. Pracownicy organu nie przejawiają "dobrej woli dla załatwienia sprawy. Starosta kieruje do wnioskodawcy pisma wzywające do uzupełnienia wniosku tak aby zwiększyć maksymalnie uciążliwość dostępu do informacji, wielokrotne rozmowy i wizyty w Starostwie i osobista rozmowa ze Starostą nie zmieniły sytuacji". Przedstawił powody, dla których wnosi o udostępnienie informacji objętych opisanym wnioskiem. Wskazał na orzecznictwo dotyczące bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej i stwierdził, że upoważnia ono do przedstawienia wniosków zawartych w skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając powyższy wniosek przywołał argumenty zawarte w piśmie organu z dnia 9 listopada 2017 r. Wyjaśnił jednocześnie, że dokumenty, które skarżący dołączył do skargi nie dotyczą wniosku o udostępnienie informacji publicznej, którego dotyczy skarga w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – obejmuje również bezczynność organów. Przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej, a podstawę do jej rozpoznania stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.) – dalej u.d.i.p. Bezczynność ma miejsce wówczas, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej i jest skierowany do adresata zobowiązanego do jej udzielenia. Nieudzielenie informacji publicznej i niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o przyczynach opóźnień i terminie w jakim informacja zostanie udostępniona oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia (wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r., OSK 1209/04 wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2005 r. IV SAB/Wr 57/05). Z bezczynnością będziemy zatem mieć do czynienia wtedy, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany nie udzielił informacji lub nie podejmie przewidzianych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i dodatkowym terminie albo podejmując te czynności nie udzielił informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie albo nie wyda na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. decyzji o odmowie udzielenia żądanych informacji publicznych (T. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa). Z powyższego zatem wynika, że bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy zobowiązany milczy, jak również wtedy, gdy odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej do tej czynności podstawie prawnej. W ocenie składu orzekającego powyższe rozważania dają podstawę – mając na uwadze stan faktyczny sprawy, do uznania, że skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 1 ust. 2 omawianej ustawy – przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9 b ust. 1, zwanym dalej centralnym repozytorium. Przepisami szczególnymi wyłączającymi stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.). Zgodnie z art. 24 ust. 3 tej ustawy starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie: - wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu; - wyrysów z mapy ewidencyjnej; - kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego; - plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych; - usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 roku o infrastrukturze informacji przestrzennej. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Natomiast zgodnie z art. 24 ust. 5 starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie, dane, na żądanie: - właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami łub lokalami których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; - organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; - operatorów sieci w rozumieniu ustawy dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 880, 1045, 1777 i 2281 oraz z 2016 r. poz. 903 i 1250); - innych podmiotów niż wymienione w pkt 1-2a, które mają interes prawny w tym zakresie. Przepisy ustawy Prawa geodezyjnego i kartograficznego w sposób kompleksowy normują zagadnienia dotyczące udostępniania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Brak jest zatem podstaw o stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powyższe stwierdzenie znajduje swoje odzwierciedlenie w wyrokach: NSA z dnia 1 października 2010 roku (sygn. akt I OSK 1193/10), NSA z dnia 25 października 2012 roku (sygn. akt I OSK 1766/12), WSA z dnia 13 września 2016 roku (sygn. akt. IV SAB/Wr 118/16). Zgodnie z art. 40 ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego udostępnianie materiałów zasobu odbywa się na wniosek. Natomiast w związku z art. 40a. ust. 1 ustawy organy prowadzące państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny udostępniają materiały zasobu odpłatnie, a zgodnie art. 40 d ust. 3 ustawy opłaty pobiera się przed udostępnieniem materiałów zasobu. Wzór wniosku o udostępnianie materiałów zasobu zawarty jest w Rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie udostępniania materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydawania licencji oraz wzoru Dokumentu Obliczenia Opłaty (Dz.U. 2014 poz. 917). W ocenie Sądu dokumenty wskazane we wniosku jak wynika z art. 24 ust. 3 są zawarte w operacie ewidencyjnym. Tym samym ich udostępnienie następuje na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – co wynika z powołanego wyżej art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z wyjaśnień zawartych w skardze i dokumentów dołączonych do tego pisma wynika, że w sprawie uzyskania dokumentów wymienionych w omawianym wniosku skarżący zwrócił się do organu jeszcze przed złożeniem ocenianego wniosku. W tej sprawie toczyło się "postępowanie administracyjne". Niezadowalające dla skarżącego wyniki tego postępowania spowodowały wystąpienie do tutejszego Sądu ze skargą na bezczynność organu. Wskazane postępowanie nie może być przedmiotem oceny w niniejsze sprawie. Konkludując należy sprawdzić, że organ nie był bezczynny w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 26 października 2017 r. albowiem skierował do adresata odpowiedź w dniu 9 listopada 2017 r. Ponadto w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przesądzone zostało, że w sprawie, w której znajduje zastosowanie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. odpowiedź, informacja na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej – pisma, a nie decyzji (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 lutego 2004 r., 4 II SA/Ka 2502/05). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak wyżej.