IV SAB/Wr 37/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania sprawy i wydania decyzji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 lutego 2013 r. Z. R., dalej skarżący, wniósł skargę na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W., działającego z upoważnienia Prezydenta W., w przedmiocie rozpoznania sprawy i wydania decyzji na wniosek skarżącego z dnia 16 stycznia 2013 r. o zmianę ostatecznych decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r.: - nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku okresowego oraz - nr [...] odmawiającej przyznania zasiłku celowego. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w przedmiotowej sprawie oraz ukarania organu grzywną. W uzasadnieniu wskazał, że na bezczynność organu administracyjnego - Prezydenta W., Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w W. w przedmiocie braku rozpoznania i wydania decyzji na jego wniosek z [...] stycznia 2013 r. o zmianę ostatecznych decyzji na podstawie art. 104 i 154 k.p.a. ze względu na słuszny interes strony, nie przysługuje mu zażalenie w trybie art 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia, a jedynie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3, a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a omawianej ustawy. Badanie merytorycznej zasadności skargi na bezczynność organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia sprawia, że wniesienie skargi nie jest dopuszczalne i obliguje sąd administracyjny do jej odrzucenia, co wynika z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. działającego z upoważnienia Prezydenta W. - winna zostać poprzedzona zażaleniem, skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Ze skargi wprost wynika, że skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi tj. nie złożył zażalenia do właściwego organu wyższego stopnia, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § 1 p.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Wobec odrzucenia skargi bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie wniosku skarżącego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.