IV SAB/Wr 37/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania sprawy i wydania decyzji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 marca 2013 r. Z. R., dalej skarżący, wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu: 1) z dnia 11 marca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 37/13 odrzucające skargę skarżącego z dnia 20 lutego 2013 r. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania sprawy i wydania decyzji oraz 2) z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 37/13 oddalające wniosek skarżącego o uzupełnienie sentencji ww. postanowienia z dnia 11 marca 2013 r. Wskazał, że domaga się na podstawie art. 155 § 1 w związku z art. 158, art. 165 i art. 183 § 2 ust. 5 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności ww. postanowień, bowiem Sąd nie orzekł o całości skargi, a skarżący został pozbawiony możności obrony swoich praw. Zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2013 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia i sprecyzowania intencji wyrażonej w piśmie z dnia 28 marca 2013 r. t. j., czy wniosek dotyczy postanowienia Sądu z dnia 11 marca 2013 r., czy też postanowienia Sądu z dnia 21 marca 2013 r., oraz czy pismo to nazwane wnioskiem jest skargą kasacyjną, innym środkiem odwoławczym, skargą wniesioną w trybie art. 285a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a, lub też pismem o innym charakterze. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Sądu, skarżący wskazał, że jego pismo z 28 marca 2013 r. nie jest skargą kasacyjną, ani skargą o wznowienie postępowania sądowego. Podniósł, że ww. wezwanie odebrał to jako szykanę i groźby ze strony tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny nieważności zapadłych przed tym sądem orzeczeń. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. wyłącznie Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bada czy w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zatem, skarga wniesiona do tut. Sądu zawierająca takie żądanie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe oraz treść pisma z dnia 28 marca 2013 r. tut. Sąd zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie i sprecyzowanie intencji wyrażonej w ww. piśmie. Skarżący wskazał, że jego pismo nie jest skargą kasacyjną, ani skargą o wznowienie postępowania sądowego. Jednak nie wyjaśnił, czy jego pismo jest skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, o której mowa w art. 285a p.p.s.a., czy też pismem o innym charakterze. Wskazać zatem należy, że gdyby jednak pismo skarżącego z dnia 28 marca 2013 r. było skargą wniesioną w trybie art. 285a p.p.s.a., to również podlegałaby ona odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 285f § 3 p.p.s.a. skarga ta powinna być sporządzona przez osoby wymienione w art. 175 p.p.s.a., a więc adwokata lub radcę prawnego. Skargę wniesioną z takim naruszeniem Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Tymczasem, skarga z dnia 28 marca 2013 r. została sporządzona osobiście przez skarżącego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną, co orzeczono w sentencji postanowienia.