IV SAB/Wr 38/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę, II. przyznaje adw. [...] kwotę 295, 20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) zł w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. W dniu 13 maja 2013 r. A. S. (dalej: skarżąca) wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej robót budowlanych związanych z remontem linii energetycznej n.n. 1 kV oraz budową stacji transformatorowej słupowej (znajdującej się aktualnie na działce nr [...]) z dowiązaniami linowymi na działkach [...] (w czasie realizacji zadania – działka nosiła nr [...]) w J.-Z., w obrębie ulic: [...], robót zrealizowanych na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w W. z dnia [...] kwietnia 1995 r. nr [...]- nie potwierdzonych za zgodność z. oryginałem, czytelnych kopii (kserokopii) następujących dokumentów znajdujących się w posiadaniu zobowiązanego : 1. Decyzji nr [...]. z dnia [...] kwietnia 1995 r. znak : [...]., Urzędu Rejonowego w W. Oddział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego, załączników nr 1 i 2; 2. Wskazanie lokalizacji nr [...] z dnia 20 czerwiec 1994 r. L.Dz.: II. [...] wydany przez Burmistrza Miasta J. Z. wraz z załącznikami nr 1 i nr 2; 3. Zlecenia (skierowanego do [...] sp. z o. o.) na wykonanie pomiaru po wykonawczego inwestycji, remontu linii nN oraz budowy stacji transformatorowej na działce nr [...] w J.-Z., robót wykonanych na podstawie Decyzji nr [...], z dnia [...] kwietnia 1995 r., znak : [...]. Jako formę udostępnienia informacji wnioskodawczyni wskazała kserokopię wymienionych dokumentów, jako formę przekazania informacji – przesłanie jej drogą pocztową. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 24 maja 2013 r. nr [...] przekazał Staroście W., Wydział Administracji Architektoniczno-Budowlanej i Ochrony Środowiska, wniosek skarżącej z dnia 13 maja 2013 r., o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu podał, że akta sprawy związane z wydaniem przez Kierownika Urzędu Rejonowego w W. decyzji nr [...] z dnia 20 kwietnia 1995 r., o znaku: [...], udzielającej Zakładowi Energetycznemu W. S.A. pozwolenia na budowę obejmującego remont linii energetycznej n.n. oraz budowę stacji transformatorowej słupowej z dowiązaniami liniowymi, zgodnie z zatwierdzonym projektem na działkach położonych w G., gm. [...] były jedynie wypożyczone od Starosty W. na potrzeby prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. postępowania administracyjnego w sprawie wykonanych robót budowlanych związanych z remontem linii energetycznej n.n. oraz budową stacji transformatorowej słupowej z dowiązaniami liniowymi na działkach nr [...] w [...], obręb G.. Akta te, w związku z zakończeniem postępowania prowadzonego organ nadzoru budowlanego, zostały zwrócone Staroście W. przy piśmie z dnia 20 maja 2013 r. Z tej racji wniosek wnioskodawcy należy przekazać organowi właściwemu, tj. Staroście W. Powyższe pismo zostało wysłane skarżącej. Pismem z dnia 21 lutego 2014 r. skarżąca wniosła skargę do tutejszego Sądu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej podając, że do dnia 20 lutego 2014 r. organ nie udostępnił jej żądanej informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec tego skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia wyroku wraz z aktami organowi; 2. zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu podał, że pismem z dnia 24 maja 2013 r. przekazał wniosek skarżącej z dnia 13 maja 2013 r., o udostępnienie informacji publicznej organowi właściwemu w sprawie pozwolenia na budowę, tj. Staroście W. Wydział Administracji Architektoniczno-Budowlanej pismo o przekazaniu ww. wniosku zostało skutecznie doręczone Skarżącej, co zostało potwierdzone na potwierdzeniu zwrotnym dnia 29 maja 2013 r. W dalszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę przytoczył treść pisma z dnia 24 maja 2013 r. podnosząc, że akta sprawy dot. wniosku skarżącej zostały wypożyczone na potrzeby postępowania administracyjnego, a po przeprowadzonym postępowaniu zostały zwrócone organowi właściwemu w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. Staroście W. Wydział Administracji Architektoniczno-Budowlanej. W piśmie procesowym z dnia 18 marca 2014 r. (odpowiedź skarżącej na "odpowiedź na skargę") oraz w piśmie z dnia 3 czerwca 2014 r. (riposta skarżącej na pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia 27 maja 2014 r.) podtrzymała stanowisko zawarte w skardze. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie z dnia 27 maja 2014 r. podał, że nie mógł udzielić informacji, o jaką wystąpiła skarżąca, ponieważ w tym czasie nie był organem właściwym, nie dysponował aktami sprawy. W dalszej części pisma powtórzył argumentację zawartą w piśmie z dnia 24 maja 2013 oraz w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Przy skardze na bezczynność organu sąd uwzględnia tę skargę tylko wówczas, gdy uzna, że w sprawie wystąpiła taka bezczynność. Dlatego też, zaistnienie bezczynności oznacza naruszenie prawa i wystąpienie materialnej przesłanki do uwzględnienia skargi w myśl art. 149 p.p.s.a. Natomiast bezzasadność skargi, czyli brak stanu bezczynności, prowadzi do jej oddalenia stosownie do art. 151 p.p.s.a. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej: ustawa.). Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08). Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 stawy.). Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu cytowanej ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Jak wynika z kolei z art. 6 ust 1 pkt 4 lit. a ustawy, udostępnieniu podlegają w szczególności informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć. Trzeba przy tym zaznaczyć, że informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącej z 13 maja 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej posiada przymiot informacji publicznej. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że wyliczenie zawarte w powołanym przepisie nie ma wyczerpującego charakteru, nie mniej jednak wskazuje na intencje ustawodawcy dotyczące określenia kategorii podmiotów objętych obowiązkiem udzielenia informacji. Są to organy władzy publicznej, organy samorządów i podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne, co oznacza, że każdy podmiot wykonujący zadania publiczne (zadania władzy publicznej), zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej. W świetle powyższej regulacji, nie ulega wątpliwości, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego mieści się w zakresie podmiotowym stosowania ustawy, a zatem jest podmiotem zobowiązanym na gruncie tej ustawy do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Z akt sprawy wynika, że skarżąca pismem z dnia 24 maja 2013 r. została poinformowana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż wnioskowane dokumenty nie zostaną jej udostępnione, ponieważ były jedynie wypożyczone od Starosty Wałbrzyskiego na potrzeby prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania administracyjnego w sprawie wykonanych robót budowlanych związanych z remontem. Akta te, w związku z zakończeniem postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, zostały zwrócone Staroście przy piśmie z dnia 20 maja 2013 r. Następnie pismem z dnia 24 maja 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał wniosek skarżącej Staroście informując o tym skarżącą, co zostało potwierdzone na potwierdzeniu zwrotnym dnia 29 maja 2013 r. Z tej racji należy przyjąć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał skarżącej, iż wnioskowane dokumenty przekazane zostały Staroście. W ten sposób skarżąca została poinformowana. W związku z powyższym stwierdzić należy, że przed wniesieniem skargi żądane przez skarżącą informacje publiczne nie zostały jej udostępnione, ale przyczyna nie można upatrywać po stronie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponieważ wnioskowanych dokumentów nie posiadał. Oznacza to, że organ nie pozostawał w bezczynności i skargę należało oddalić Stosownie art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przekroczył powyższego terminu informując skarżącą pismem z dnia 24 maja 2013 r., że 20 maja 2013 r. zwrócił Staroście wypożyczone dokumenty, o które wnioskowała skarżąca. Dodatkowo podnieść należy, że gospodarzem tych dokumentów był Starosta. Wobec tego na podstawie art. 151 tej ustawy, Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).