IV SAB/Wr 38/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędziowie Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2024 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Dyrektora W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 21 listopada 2023 r. I. stwierdza bezczynność Dyrektora W. w rozpoznaniu wniosku z dnia 21 listopada 2023r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w punkcie I wyroku, nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; III. zobowiązuje Dyrektora W. do rozpoznania wniosku z dnia 21 listopada 2023 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Dyrektora W. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze z dnia 13 grudnia 2023 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, K. K. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) zarzucił bezczynność W. we W. (dalej także: T., T.) w rozpoznaniu wniosku z dnia 21 listopada 2023 r., złożonego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarga ta została zarejestrowana jako wniesiona na bezczynność Dyrektora W. (dalej także: organ, podmiot zobowiązany). Z treści skargi oraz dołączonej do niej kopii wniosku z dnia 21 listopada 2023 r. (skierowanego na adres e-mail w/w T. tj. [email protected]) wynika, że we wspomnianym wniosku strona wystąpiła o przesłanie jej skanów wszystkich umów zawieranych przez T.[...] w związku z powstaniem i publikacją plakatu do sztuki "[...]", którego T. we W. był koproducentem. A to, w szczególności: - umowy o dzieło z autorem plakatu; - umowy dotyczącej praw autorskich do plakatu, jeśli stanowi odrębną umowę; - umów obejmujących zgodę na korzystanie i rozpowszechnianie wizerunku osoby przedstawionej na plakacie. Wniosek o tej treści strona za pośrednictwem poczty e-mail wysłała jednocześnie także na adres - [email protected] i [email protected]. Jak podniesiono w skardze, pomimo upływu 14 dni skarżący nie otrzymał od T. odpowiedzi na swój wniosek. Wskazano, że wniosek dotyczy informacji publicznej, albowiem odnosi się do informacji o gospodarowaniu środkami publicznymi należącymi do organu, a organ – publiczna instytucja kultury jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. W treści skargi zaznaczono, że dwaj pozostali adresaci wniosku udzielili stronie odpowiedzi w terminie ustawowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor T. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że: - T. nigdy nie została doręczona ww. korespondencja e-mailowa z dnia 21 listopada 2023 r., w szczególności nie wpłynęła ona nigdy na adres [email protected]; - fakt nadania ww. korespondencji nie przesądza o fakcie jej skutecznego odbioru przez T. (z treści wydruku ww. korespondencji nie wynika, że T. korespondencję tę otrzymał w taki sposób, że mógł się z nią zapoznać); - ciężar dowodu w zakresie odbioru ww. korespondencji przez T. (oraz rozpoczęcia biegu terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) spoczywa po stronie skarżącego; - korespondencją e-mailową z dnia 21 listopada 2023 r. T. zapoznał się dopiero w dniu 18 grudnia 2023 r. z lektury wydruku ww. korespondencji (załącznika do skargi); - termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego zawarty w ww. korespondencji e-mailowej upływał w dniu 2 stycznia 2024 r., - w dniu 28 grudnia 2023 r. T. udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego zawarty w ww. korespondencji e-mailowej. W piśmie z dnia 26 lutego 2024 r. strona zawarła dodatkową argumentację. Stanowisko polemiczne organ przedstawił w piśmie dnia 15 kwietnia 2024 r. W piśmie z dnia 25 maja 2024 r. skarżący w szczególności podniósł, że obowiązek właściwej konfiguracji własnych serwerów pocztowych obciąża wyłącznie organ, a nie skarżącego. Z urzędu należy wskazać, że w piśmie z dnia 28 grudnia 2023 r. organ poinformował stronę, że nie jest w posiadaniu jakichkolwiek umów dotyczących powstania i publikacji plakatu do spektaklu "[...]" oraz, że wszelkie informacje/umowy w tym zakresie powinny być w posiadaniu koproducentów sztuki. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy m.in. postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902: dalej: u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wywiedziona przez stronę skarga dotyczy bezczynności Dyrektora T. w udostępnieniu informacji publicznej wniosek strony z dnia 21 listopada 2023 r. Zasady oraz tryb udostępniania informacji publicznej reguluje wspomniana ustawa o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta wprowadziła w art. 1 ust. 1 definicję legalną "informacji publicznej", przez którą to informację należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, przy czym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., obowiązek wydania decyzji administracyjnej spoczywa na organie zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej - poza sytuacjami, gdy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania - w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, bo istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać zatem zasadniczo na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia - w drodze decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej. Bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi natomiast wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, m.in. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają przy tym znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. W realiach kontrolowanej sprawy nie ma sporu między stronami co do tego, że Dyrektor T. jako osoba zarządzająca samorządową instytucją kultury, prowadzoną przez Gminę Wrocław, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w ramach stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Nie jest również kwestionowane, że informacje objęte treścią żądania wniosku z dni 21 listopada 2023 r. stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Spór koncentruje się na ocenie, czy w chwili wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 21 listopada 2023 r., skoro - jak argumentował adresat tegoż wniosku w odpowiedzi na skargę - o fakcie złożenia wniosku powziął on wiedzę on dopiero z treści skargi. Zgodnie z twierdzeniami organu, korespondencja emailowa skarżącego (wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 21 listopada 2023 r.) nie wpłynął na adres - "[email protected]". W zakresie ustalenia na kim spoczywa ciężar dowodu i kto ewentualnie ponosi ryzyko związane z możliwością braku dostarczenia wiadomości nadanej zwykłą pocztą elektroniczną wypowiadał się wielokrotnie i jednolicie Naczelny Sąd Administracyjny w swych orzeczeniach - na przykład z dnia 16 marca 2009 r. I OSK 1277/08, z dnia 16 września 2016 r. I OSK 1924/16, z 5 grudnia 2017 r. I OSK 748/17, z 10 września 2015 r. I OSK 1968/15, z 3 listopada 2015 r. I OSK 1940/15, z 5 listopada 2015 r. I OZ 1414/15, z 16 lutego 2016 r. I OSK 2186/14, z 18 listopada 2015 r. I OSK 2897/15, z 5 grudnia 2017 r. I OSK 748/17; wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA - CBOSA). Generalnie, na podstawie prezentowanych tamże motywów, co do zasady przy nadaniu wniosku poprzez e-mail, na oficjalnie podany do powszechnej wiadomości elektroniczny adres organu, należy przyjąć istnienie domniemania faktycznego, że tak nadany wniosek dotarł do organu, co z kolei jest równoznaczne z zainicjowaniem opisanej wyżej ustawowej procedury w zakresie udostępniania przez organ informacji publicznej, w tym w zakresie obowiązujących organ terminów do załatwienia wniosku. I tak w wyroku z 5 grudnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 748/17 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że artykuł 10 u.d.i.p. ani żaden inny jej przepis nie określa w jakiej formie powinien zostać złożony wniosek i dopuszczalne jest wykorzystanie każdego środka komunikacji do przedstawienia swojego żądania, przy czym postępowanie w sprawie o udostępnienie informacji publicznej jest całkowicie odformalizowane, bowiem jego charakter ma sprzyjać możliwości szybkiego uzyskania oczekiwanej informacji publicznej. Komunikacja elektroniczna ma szereg zalet; jest szybka, ogólnie dostępna i pozwala na niezwłoczne udzielenie odpowiedzi na wniosek. Jej wadą jest natomiast możliwość wystąpienia problemów natury technicznej, które spowodują, że wniosek faktycznie wysłany nie dotrze do adresata. Należy w tej sytuacji rozważyć jaką pozycję mają obie strony postępowania i ewentualny konflikt rozwiązać tak aby szanse i możliwości tych stron były równorzędne. Jak dalej NSA stwierdził - osoba kierująca wniosek drogą elektroniczną, nie posługująca się podpisem elektronicznym może przedstawić jedynie komputerowy wydruk świadczący o tym, że wniosek skierowany został do określonego adresata. W innej sytuacji jest organ czy też podmiot nie będący organem, a zobowiązany do udzielania informacji publicznej. Z reguły dysponuje on profesjonalną kadrą informatyczną, której zadaniem jest takie zorganizowanie systemu komunikacji internetowej aby informacje wysyłane pod adres elektroniczny były w sposób właściwy odbierane. Twierdzenie adresata wniosku, iż wniosku takiego nie otrzymał stawiałoby wnioskodawcę, który dysponuje dowodem wysłania wniosku w znacznie gorszej sytuacji procesowej. Podmiot zobowiązany mógłby przy pomocy takiego twierdzenia skutecznie unikać rozpoznania wniosku, natomiast weryfikacja jego twierdzeń bez konieczności zaawansowanych, profesjonalnych działań nie byłaby możliwa. Do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania przez organy administracji publicznej oficjalnych systemów służących do komunikacji z tymi organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów. Tym samym twierdzenia podmiotu zobowiązanego, że nie otrzymał (nie odebrał) tej wiadomości, mogą tylko świadczyć o wadliwej organizacji pracy organu (obsługującego go urzędu) lub nieprawidłowym skonfigurowaniu jego poczty elektronicznej - co obciąża ten organ (vide postanowienia NSA z dnia 10 września 2015 r., I OSK 1968/15 oraz z dnia 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15). W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił fakt wysłania wniosku do organu, albowiem do skargi dołączył wydruk wiadomości e-mail z dnia 21 listopada 2023 r., skierowanej na adres poczty elektronicznej organu i zawierającej w swej treści wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie - wszystkich umów zawieranych przez T. w związku z powstaniem i publikacją plakatu do sztuki "[...]", którego, T. we W. był koproducentem. A to, w szczególności: umowy o dzieło z autorem plakatu; umowy dotyczącej praw autorskich do plakatu, jeśli stanowi odrębną umowę, umów obejmujących zgodę na korzystanie i rozpowszechnianie wizerunku osoby przedstawionej na plakacie. Organ nie zaprzeczył, że używa takiego adresu poczty elektronicznej, jest on zresztą uwidoczniony na stronie "www" organu w Internecie. Przedstawione dotąd argumenty organu wskazują, że skoro skarżący uprawdopodobnił wysłanie drogą elektroniczną w dniu 21 listopada 2023 r. wniosku o informację publiczną, opartą na normie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a nie otrzymał odpowiedzi w przepisanym prawem terminie (który upływał 5 grudnia 2023 r.), to przy braku odmiennych okoliczności należało przyjąć, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, albowiem otrzymał wniosek w dacie nadania go przez skarżącego drogą elektroniczną, a w każdym bądź razie organ nie obalił domniemania w tym zakresie. Uzupełniając dotychczasową argumentację należy na marginesie dodać, że wbrew twierdzeniom skarżącego, nadesłane przy piśmie z dnia 26 lutego 2024 r. (k. 19 akt sądowych) wydruki nie potwierdzają okoliczności na które skarżący powołuje się w tym piśmie (tj. logów poczty elektronicznej mających potwierdzać w sposób jednoznaczny fakt doręczenia wniosku organowi) niemniej jednak, brak tego rodzaju dowodu nie stanowił – w ocenie Sądu – okoliczności, która mogłaby rzutować na zasadność skargi w sprawie. O czym była już mowa, jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to przyjąć należy domniemanie, że dotarła ona do adresata. Odmienne zapatrywanie sprawiałoby, że w praktyce prawo do wnioskowania o informację publiczną za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) byłoby iluzoryczne, a jego skuteczność zależna byłaby od woli organu. Godziłoby to w regulacje konstytucyjne, wymagające zapewnienia sprawności działania władz publicznych (preambuła Konstytucji), jak też dostępność informacji publicznej - art. 61 ust. 1 Konstytucji. Dla zastosowania opisanego wyżej domniemania kluczowe jest ustalenie, czy wniosek został w ogóle wysłany drogą elektroniczną. Dopiero potwierdzenie tego faktu pozwala przenieść ciężar dowodu, że wniosek nie został doręczony, na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek. W realiach kontrolowanej sprawy skarżący uprawdopodobnił fakt nadania wniosku kierując go na oficjalnie podany adres poczty e-mail podmiotu zobowiązanego. Prawidłowości tego adresu strona przeciwna nie kwestionowała. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 344/17, że wydruk z poczty elektronicznej nadawcy stanowi dostateczny dowód na to, że wiadomość zawierająca wniosek została wysłana. Błędna jest zatem taka wykładnia art. 13 ust. 1 u.d.i.p., według której przesłanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej drogą elektroniczną dla uznania, że został on skutecznie złożony wymaga od wnioskodawcy potwierdzenia otrzymania wniosku przez organ. W związku z faktem, że po otrzymaniu skargi organ w piśmie z dnia 28 grudnia 2023 r. udzielił stronie informacji na rzeczony wniosek, rolą Sądu w sprawie jest również ocena, czy można przyjąć, że udzielona stronie w tym piśmie odpowiedź jest wyczerpująca z punktu widzenia obowiązków jakie nakłada na podmiot zobowiązany ustawa o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądowym powszechnie aprobowany jest pogląd, że adresat wniosku obowiązany jest do udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej, jeśli jest w posiadaniu takowej informacji. W przypadku nieposiadania wnioskowanej informacji publicznej za należyte rozpoznanie wniosku uznaje się poinformowanie strony zwykłym pismem, że podmiotom zobowiązany nie jest w posiadaniu informacji publicznej objętej treścią żądania wniosku. Innymi słowy, nieposiadanie wnioskowanej informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udostępnienia stanowi na gruncie art. 4 ust 3 u.d.i.p. negatywną przesłankę udostępnienia informacji publicznej, co uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku o dostęp do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 638/14). Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach (w tym w wyroku 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2598/19), że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, wynikających chociażby z zasad "dobrej administracji". Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej winno zatem zawierać takie informacje, które pozwolą na ocenę rzetelności twierdzenia o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów. Podkreśla się w tym zakresie, że wnioskodawca nie może być pozbawiony należnej mu ochrony, a mogłoby to mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie podmiotu zobowiązanego o nieposiadaniu żądanych informacji zwalniało z zarzutu bezczynności w ich udostępnieniu. Akcentuje się przy tym, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów winno być nie tylko jasne i konkretne, ale także zawierać wyjaśnienie dlaczego organ nie posiada żądanych informacji, mimo że powinien je posiadać. Przedstawione informacje winny być na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli sądowi dokonać oceny czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo że powinien taką informację posiadać (por.: wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/12). Podkreśla się przy tym, że tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony sądowej przed arbitralnymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych, który z różnych przyczyn może dążyć do niewykonania spoczywających na nim ustawowych obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 638/14). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy należy wskazać, że jak wynika z treści skargi oraz co znajduje potwierdzenie w informacjach opublikowanych na ogólnodostępnych stronach internetowych (przykładowo na stronie – www.encyklopediateatru.pl), przedstawienie "[...]" powstała w koprodukcji W., T. w P. oraz T. w W. Jak wynika z informacji o spektaklu dostępnych na stronach internetowych, jego premiera we W. miała miejsce 15 gruda 2001 r. (premiera w P. – 9 stycznia 2002 r. a w W. – 18 stycznia 2002 r.). W świetle tych faktów, nie można uznać, że pisemna informacja organu (pismo z dnia 28 grudnia 2023 r.) wskazująca na to, że organ nie jest w posiadaniu jakichkolwiek umów dotyczących powstania i publikacji plakatu do spektaklu "[...]" i odsyłająca wnioskodawcę do pozostałych koproducentów tego przestawienia spełnia omówione wyżej standardy, a tym samym, stanowi wyczerpującą odpowiedź na wniosek strony. Powinnością organu w rozważanym przypadku było bowiem nie tylko poinformowanie wnioskodawcy o tym, że nie posiada on wnioskowanej informacji publicznej, ale również wyjaśnienie przyczyn takiego stanu rzeczy. Przykładowo wskazanie, że umowy dotyczące powstania i publikacji plakatu nie były zawierane przez T. we W., lecz przez pozostałych koproducentów sztuki, czy też, że zostały one wybrakowane. Jak wynika z treści pisma z dnia 28 grudnia 2023 r., organ poprzestał jedynie na poinformowaniu wnioskodawcy o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji oraz wskazał jedynie, że "w związku z koprodukcyjnym charakterem realizacji spektaklu wszelkie informacje/umowy powinny być w posiadaniu koproducentów (pozostałych adresatów korespondencji e-mailowej z dna 21 listopada 2023 r.)". Organ nie wyjaśnił jednocześnie stronie, dlaczego nie jest on w posiadaniu wnioskowanych przez stronę informacji, skoro wspomniane przedstawienie powstało w koprodukcji z udziałem także T. we W. Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził bezczynność organu w sprawie (punkt I sentencji wyroku), a na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku z dnia 21 listopada 2023 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponownie rozpoznając wniosek strony organ zobowiązany jest uprawdopodobnić dlaczego nie jest w posiadaniu żądanych przez stronę informacji. Uprawdopodobnienie to powinno znaleźć się w piśmie informującym stronę o tym, że żądana przez nią informacja publiczna nie może zostać udostępniona z uwagi na to, że organ nie posiada informacji publicznej objętej treścią żądania wniosku. Zgodnie z normą z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd zobowiązany był również orzec o charakterze stwierdzonej bezczynności. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (punkt II sentencji wyroku). Z okoliczności sprawy nie wynika, aby organ unikał odpowiedzi na wniosek strony, a stwierdzona bezczynność organu stanowiła konsekwencję błędnego założenia przez podmiot zobowiązany, że samo pismo informujące stronę o nieposiadaniu żądanych przez nią informacji (dokumentów) stanowi dostateczną realizację obowiązków informacyjnych z ustawy o dostępie do informacji publicznej. O kosztach postępowania (punkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę zwrotu kosztów sądowych w łącznej wysokości 597 zł składa się wpis od skargi, koszty zastępstwa prawnego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa.