IV SAB/Wr 386/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 marca 2024 r. I. stwierdza bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznaniu wniosku Skarżącej z dnia 22 marca 2024 r.; II. stwierdza, że bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o której mowa w punkcie I wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznania wniosku A. W. z dnia 22 marca 2024 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. W. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 22 marca 2024 r. A. W. (dalej: Skarżąca, Strona) w związku z obsługą prawną spółki W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. - dewelopera z grupy kapitałowej H. SA, realizującego jedno z kilku przedsięwzięć deweloperskich na terenie gminy S. miejscowość Z. mając na uwadze nałożony na deweloperów mocą ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym obowiązek dotyczący opracowania nowej, poszerzonej treści prospektu -- informacyjnego na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w imieniu własnym zwróciła się do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: organ, DWINB) z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: I) czy DWINB jako organ właściwy został zawiadomiony o rozpoczynanych bądź zakończonych inwestycjach na terenie objętym przedsięwzięciem deweloperskim oraz na obszarze w promieniu 1 km od terenu objętego przedsięwzięciem deweloperskim tj. na działkach gruntu [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...] obręb ewidencyjny [...] Z. dotyczących: a) budowy lub rozbudowy dróg wojewódzkich i krajowych, b) budowy linii szynowych (kolejowych/tramwajowych), c) inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych. II) czy DWINB jako organ właściwy został zawiadomiony o rozpoczynanych bądź zakończonych inwestycjach celu publicznego na obszarze w promieniu 1 km od terenu objętego przedsięwzięciem deweloperskim tj. na działkach gruntu [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...] obręb ewidencyjny [...] Z. realizowanych na podstawie: 1) decyzji o zezwoleniu na realizację decyzji drogowej, 2) decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, 3) decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego, 4) decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, 5) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej, 6) decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, 7) decyzji o ustaleniu lokalizacji regionalnej sieci szerokopasmowej, 8) decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie C., 9) decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie infrastruktury dostępowej. 10) decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w sektorze naftowym. oraz wniosła o podanie danych dotyczących decyzji, ze wskazaniem organu wydającego decyzję, numeru decyzji, daty wydania decyzji oraz jakiej z wyżej opisanych inwestycji dotyczy decyzja, informacji dotyczących zawiadomienia o rozpoczęciu bądź zakończeniu robót, a także czy przedsięwzięcie objęte decyzjami (o ile takie decyzje będą), zostały zrealizowane i dopuszczone do użytkowania. Jednocześnie Skarżąca podała, że na wypadek uznania, iż udzielenie wnioskodawcy informacji, o których niniejszym wniosku, stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wskazuje, iż udostępnienie wnioskodawcy informacji spełnia kryterium szczególnej istotności dla interesu publicznego. Na wypadek uznania, iż udzielenie Stronie informacji, o których mowa w niniejszym wniosku, stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., wskazała, iż udostępnienie wnioskowanych informacji spełnia kryterium szczególnej istotności dla interesu publicznego. Strona ma świadomość, iż nie spoczywa na niej obowiązek wykazania szczególnego interesu publicznego, niemniej pragnie wyjaśnić, iż prowadzi przedsięwzięcie deweloperskie polegające na budowie kompleksu budynków wielorodzinnych na ww. działkach (tj. [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...], [...]/[...] obręb ewidencyjny [...] Z.) kompleksu budynków na potrzeby mieszkaniowe mieszkańców miasta. Ponadto, realizacja inwestycji spowoduje również poprawę systemu komunikacji w najbliższej okolicy inwestycji, co przyczyni się z kolei do poprawy jakości życia znacznej liczby mieszkańców. W ocenie Strony szczególna istotność dla interesu publicznego wynika w niniejszej sprawie również z tego powodu, iż uzyskanie wskazanych wyżej danych zostało nałożone na deweloperów przez ustawodawcę. To ustawodawca - w treści ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym (Dz.U.2021.1177), nałożył na dewelopera (w tym na Stronę) obowiązek uzyskania w/w informacji i wprowadzenia ich do prospektu informacyjnego. Co więcej, obowiązek prawidłowego i pełnego wypełnienia prospektu informacyjnego obarczone jest odpowiedzialnością karną po stronie dewelopera i zagrożone jest karą grzywny, ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności do lat 2. Jednocześnie deweloper nie widzi innych możliwości prawnych w uzyskaniu opisanych niniejszym wnioskiem informacji, niż przez uzyskanie ich od organu administracji publicznej. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa. Skoro Państwo nakłada na obywateli obowiązki, dodatkowo za ich niewykonanie zastrzega odpowiedzialność karną, to z całą stanowczością Państwo winno (ma obowiązek) umożliwić w sposób realny i skuteczny wywiązanie się z tych obowiązków. Strona wniosła o udostępnienie wnioskowanych informacji w formie papierowej i przesłanie ich na wskazany adres do doręczeń lub przesłanie ich w formie elektronicznej pocztą e-mail na wskazany adres. Końcowo wskazała, że w razie niemożności udzielenia którychkolwiek z zawnioskowanych powyżej informacji publicznych, w związku z brakiem dostępu do tychże informacji, zwraca się z prośbą o wskazanie właściwego podmiotu, do którego winien zostać skierowany wniosek. Organ pismem z 27 marca 2024 r. działając na podstawie art. 14 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 5 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) poinformował Skarżącą o braku możliwości udostępnienia żądanych informacji, ponieważ w wyniku kwerendy rejestrów i ewidencji prowadzonych przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można było wyszukać informacji dotyczących ww. inwestycji, realizowanych w promieniu 1 km od terenu objętego przedsięwzięciem deweloperskim. Jednocześnie DWINB poinformował, że właściwymi podmiotami, do których winien zostać skierowany taki wniosek, to właściciele i zarządcy ww. infrastruktury. Strona w dniu 22 kwietnia 2024 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o: zobowiązanie organu do udzielenia informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz dopuszczenie dowodów zawnioskowanych w skardze oraz znajdujących się w aktach sprawy. W uzasadnieniu skargi zarzuciła, że organ nie udzielił żądanych informacji, nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia, nie wskazał też innego organu jako właściwego do udzielenia informacji. Informacja, że "nie można było wyszukać informacji" nie oznacza, że decyzji objętych wnioskiem nie a (nie były wydawane), ale, że organ po pobieżnej analizie rejestrów i ewidencji nie potrafił ustalić takich decyzji. Również nie może być uznanym za wskazanie innego organu ogólne twierdzenie, aby Strona zwróciła się z pytaniemm do "właścicieli i zarządcy ww. infrastruktury. Organ nie odesłał również do danych zawartych w Biuletynie Informacji Publicznej. Zauważyła, że nawet gdyby to zrobił – to zawartość strony Biuletynu Informacji Publicznej organu, w który Strona poszukiwała decyzji jest zbyt ogólny, co uniemożliwia Stronie dotarcie do informacji opisanych we wniosku. Wskazała, że jeżeli któraś z informacji publicznych objętych wnioskiem została upubliczniona w BIP organu, to w razie rezygnacji przez organ z udzielenia informacji indywidualnej, udzielenie informacji publicznej zgodnie z przepisami prawa winno polegać na podaniu konkretnego adresu (linku) do strony internetowej BIP, a nie podania adresu www. Strony głównej BIP. W braku ww. treści, odpowiedź o udostępnieniu informacji publicznej w BIP ma charakter pozorny, gdyż obywatel pozbawiony przez organ niezbędnych instrumentów i danych (np. informacji o nr decyzji, przy jednoczesnym braku zaawansowanego narzędzia do wyszukiwania treści/filtrów na stronie BIP), nie otrzymuje informacji prostej. Skarżąca podkreśliła, że skoro obowiązujące przepisy nakładają na dewelopera obowiązek sporządzenia prospektu informacyjnego zawierającego m.in. dane wskazane we wniosku z dnia 22 marca 2024 r., to Skarżąca ma prawo uzyskać tego rodzaju dane od organów. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że nie prowadzi rejestrów i ewidencji zawierających informacje, których żąda Skarżąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu. Odnośnie wniosku dowodowego Skarżącej o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów to należy zauważyć, że możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym - w ograniczonym zakresie przewidzianym przepisem art. 106 § 3 p.p.s.a. została zastrzeżona dla posiedzenia w formie rozprawy. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – co procesowo wyłącza stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Po drugie w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie "akt sprawy". Akta sprawy stanowią zatem ex lege dowodową podstawę do rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy, bez potrzeby dopuszczania dowodu z dokumentów w nich znajdujących się. Ponadto w skardze Skarżąca nie wskazała jakie dodatkowe dokumenty mają być przedmiotem dowodu i na jaką okoliczność. Żadnych dokumentów nie załączyła też do skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie ma sporu, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Dotyczą one bowiem swoim zakresem pojęciowym zasad funkcjonowania podmiotów publicznych oraz danych publicznych (art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4 u.d.i.p.). Chodzi tu konkretnie o stan przyjmowanych przez DWINB spraw (dot. zawiadomień o rozpoczęciu i zakończeniu robót budowlanych na określonym terenie) oraz dane dotyczące dokumentów urzędowych (tj. określonych decyzji w przedmiocie inwestycji celu publicznego wydanych dla określonego terenu). Poza spore pozostaje również, że DWINB – jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznych, będących w jego posiadaniu. Skoro zatem wniosek Skarżącej dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie: - zgodnie z art. 13 ust.1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2; – jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.); – w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.); – odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych z bezczynnością w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14-dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomi wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie, o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), względnie że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej, w związku z czym jej uzyskanie uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Podkreślić należy, że sam fakt udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności organu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku. Taka sytuacja może powodować uzasadnione wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takim przypadku należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22 oraz z dnia 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 609/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Wa 54/10). Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organ formalnie udzielił odpowiedzi na zapytanie Strony, jednakże odpowiedź ta nie jest wypełnieniem obowiązku informacyjnego, wynikającego ze złożonego w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosku. Organ poinformował bowiem Skarżącą o braku możliwości udostępnienia żądanych informacji, ponieważ w wyniku kwerendy rejestrów i ewidencji prowadzonych przez organ nie można było wyszukać informacji dotyczących wskazanych inwestycji, realizowanych w promieniu 1 km od terenu objętego przedsięwzięciem deweloperskim. Odpowiedź organu jest niejasna, pozwala na więcej niż jedną konkretną odpowiedź, tj. że organ nie odnalazł wnioskowanych informacji, gdyż ich nie posiada lub że organ wnioskowane informacje posiada, ale ich nie odnalazł w wyniku poszukiwań. W świetle powyższego pismo organu z odpowiedzią na wniosek Skarżącej nie może zostać uznane za udzielenie informacji na zapytanie Strony. W sytuacji nieposiadania wnioskowanych informacji organ informuje o tym wnioskodawcę. Jednakże w takiej sytuacji nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że organ informacji tych nie posiada, ale niezbędne jest dokładne wskazanie, z jakich powodów organ informacjami tymi nie dysponuje, a wyjaśnienia w tym zakresie winny być zawarte w odpowiedzi udzielonej wnioskodawcy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 156.12 aby można było uznać, że podmiot informujący o nieposiadaniu wnioskowanej informacji publicznej w sposób należyty wywiązał się z obowiązków nałożonych przepisami u.d.i.p. i tym samym nie zachodzi jego bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, powinien nie tylko powiadomić wnioskodawcę o nieposiadaniu żądanej informacji, ale nadto twierdzenie takie w całości uwiarygodnić. Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej winno zatem zawierać takie informacje, które pozwolą na ocenę rzetelności twierdzenia o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów. Przedstawione informacje winny być zatem na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli sądowi dokonać oceny, czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo że powinien taką informację posiadać. Jeżeli natomiast organ posiada wnioskowane informacje winien załatwić wniosek Skarżącej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Powyższe nakazuje stwierdzenie, że organ w chwili wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez Stronę wniosku z dnia 22 marca 2024 r. o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone zatem dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 2893/21, z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2741/21). Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważącego traktowania Strony. W ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ jako adresat wniosku zareagował na wniosek i wystosował do Strony pismo z dnia 27 marca 2024 r., którego treść wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją podmiotu zobowiązanego na wniosek Strony złożony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakże stanowisko organu - z powodów, o których była już mowa wyżej - nie zasługuje na aprobatę Sądu. W punkcie III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącej w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu w wysokości 200,00 zł orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Przedmiotowe orzeczenie nie obejmie kosztów zastępstwa według norm przepisanych o które wnioskowała Skarżąca, gdyż w niniejszej sprawie Strona nie ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika.