IV SAB/Wr 40/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.) Protokolant Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego postanawia umorzyć postępowanie. Z. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w sprawie egzekucyjnej wszczętej na podstawie postanowienia Dyrektora Oddziału Terenowej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie wydano postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji kiedy organ egzekucyjny był do tego zobowiązany na podstawie art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005, nr 229, poz. 1954 j.t.), gdyż wierzyciel (OT WAM) który był jednocześnie organem egzekucyjnym, nie odpowiedział na zarzuty w terminie 14 dni od powiadomienia go przez skarżącego pismem z dnia 19 maja 2003 r., a także w treści skargi z dnia 22 maja 2003 r. Skarżący podniósł także, że od takiego rozstrzygnięcia przysługiwałaby mu odwołanie do Wojewody, a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podniósł, że w dniu 6 maja 2002 r. zostało zawarte porozumienie na mocy którego Wojewoda D. powierzył Dyrektorowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego we W. wykonywanie na terenie województwa D. zadań Wojewody jako organu egzekucyjnego w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikających z decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie art. 42 w związku z art. 38, 41, 43 i 44 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 86, poz. 433 ze zm.). Wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 2 tego porozumienia uprawnienia Wojewody D. w zakresie objętym porozumieniem ograniczone zostały do funkcji nadzorczych realizowanych przez dokonywanie analiz otrzymywanych na bieżąco od WAM informacji w zakresie prowadzonych spraw, rozpatrywanie zarzutów i skarg w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz wstrzymywanie w uzasadnionych przypadkach czynności egzekucyjnych. Dalej organ administracji wywodził, że decyzją Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Terenowego we W. z dnia [...], Nr [...] nakazano Z. K. opróżnienie kwatery nr [...] przy ul. [...] we W. Do decyzji powyższej skarżący się nie zastosował, czego skutkiem było wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wydanie przez Oddział Terenowy Wojskowej Agencji Wojskowej tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] oraz postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia kwatery z dnia [...] Nr [...] . Strona przeciwna podniosła, że nie dysponuje pismem skarżącego z dnia 19 maja 2003 r. wobec czego nie może odnieść do jego treści, natomiast pismo z dnia 22 maja 2003 r. nie mogło zostać potraktowane jako wniesienie zarzutów bądź skargi, w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie zawierało bowiem okoliczności mieszczących się w katalogu określonym w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dodatkowo strona przeciwna wskazała, że postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Minister Obrony Narodowej uchylił postanowienie Dyrektora OTWAM we W. z dnia [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego, wobec czego postępowanie w sprawie Z. K. wróciło do etapu wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale -mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. (por. T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 86). A zatem istotą postępowania w przypadku stwierdzenia bezczynności organu administracyjnego, jest zniesienie stanu bezczynności poprzez zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. Pozostaje poza sporem w badanej sprawie, że postanowienie Dyrektora OT WAM we W. z dnia [...] o zastosowaniu środka egzekucyjnego zostało uchylone postanowieniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2007 r. Nasuwa się zatem pytanie, czy w dacie składania przedmiotowej skargi tj. w dniu 22 czerwca 2007 r. organ administracyjny pozostawał w stanie bezczynności w zakresie postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005, nr 229, poz. 1954 j.t.), w sprawie egzekucyjnej wszczętej na podstawie postanowienia Dyrektora Oddziału Terenowej Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia [...]. Nr [...]. którego byt prawny miał już wyłącznie walor archiwalny. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na to, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wa 64/2005). Oznacza to, że wobec uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego, postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego w powyższej sprawie jest bezprzedmiotowe. Stwierdzenie powyższego powoduje, że mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania z przyczyn przedmiotowych. Natomiast zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przy czym "inne przyczyny", o których mowa w cytowanym przepisie nie zostały dokładnie wymienione, co za tym idzie uznaniu Sądu pozostawiona została kwestia oceny przyczyn pozwalających podjąć orzeczenie o treści określonej przepisem art. 161 p.p.s.a. W ocenie Sądu bezprzedmiotowe zatem z przyczyn wskazanych wyżej stało się zobowiązanie organu do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego będącego przedmiotem skargi sądowo-administracyjnej. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a do orzeczenia jak w sentencji.