IV SAB/Wr 40/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Dorota Hurman po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego dla W. Stare Miasto w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 2 września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga J. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego dla W. S.M. w sprawie udzielenia informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie Prokuratora Rejonowego dla W. S. M. do załatwienia wniosku z dnia 14 czerwca 2010r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wydania kserokopii postanowienia z dnia [...], sygn. akt [...] Prokuratora Rejonowego dla W. S. M. w przedmiocie umorzenia śledztwa, w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi J. K. podał, że wnioskiem z dnia 14 czerwca 2010r. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego dla W. S. M. o udzielenie informacji publicznej postanowienia o umorzeniu śledztwa [...]. Jako sposób udostępnienia informacji wskazał kserokopię postanowienia, a jako podstawę prawną wniosku art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Skarżący podniósł, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prokurator Rejonowy dla W. S. M. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia informacji, mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 ustawy). Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 tej ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zdaniem skarżącego nieudzielenie przez Prokuratora Rejonowego informacji publicznej w terminie, jak również niepowiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 tej ustawy o powodach opóźnienia i terminie w jakim udostępni informacji oznacza bezczynność. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy dla W.-S. M. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi podkreślono, że w żadnym przypadku nie można przyjąć, iż Prokurator Rejonowy dla W.-S. M. dopuścił się bezczynności względem wniosku J. K., gdyż pisma skarżącego rozpoznane zostały w przewidzianym dla nich trybie, w tym wydane zostało zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia oraz zarządzenie o odmowie wydania kserokopii postanowienia o umorzeniu śledztwa i kserokopii kart z akt postępowania przygotowawczego. Podniesiono, że decyzje procesowe wydane przez Prokuratora jednoznacznie wskazują na rozpoznanie pism skarżącego, a zatem nie doszło w tym zakresie do bezczynności. Ewentualna bezczynność Prokuratora oznaczać musiałaby całkowite zignorowanie pism i wniosków J. K. i nie podjęcia w ich przedmiocie żadnych decyzji. W dniu 16 września 2010r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia, które zostało przekazane celem rozpoznania sądowi odwoławczemu, przez co decyzja ta jest nieprawomocna, a droga do wzruszenia postanowienia o umorzeniu śledztwa jest dla skarżącego otwarta. Postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie [...] wskutek wspomnianego zażalenia nie może być uznane za prawomocne, gdyż w przypadku, gdyby Sąd uwzględnił zażalenie na zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia J. K. mógłby zaskarżyć postanowienie o umorzeniu śledztwa. W świetle art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak było w ogóle podstaw do wniesienia skargi na bezczynność Prokuratora, gdyż J. K. przysługiwało prawo do wniesienia zażalenia z którego skorzystał. Wobec powyższego uznać należy, iż J. K. nie wyczerpał przysługujących mu środków w postępowaniu karnym, zatem nie mógł także wnieść skargi na bezczynność do Sądu Administracyjnego. W tym kontekście nie może być mowy o żadnej bezczynności Prokuratora. Na marginesie powyższego podkreślono, iż nie wydaje się zasadnym pogląd, że akta zakończonego, nawet prawomocnie, postępowania przygotowawczego, mogłyby być na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępniane każdej osobie, która tego zażąda. Powołana ustawa nie wymaga od zainteresowanej osoby wykazywania ani interesu prawnego ani faktycznego w uzyskaniu informacji publicznej, podczas gdy informacje zawarte w aktach sprawy karnej z całą pewnością nie powinny być udostępniane każdemu kto tego zażąda. Nawet jeżeli postępowanie w konkretnej sprawie nie toczy się już, to z jednej strony w razie ujawnienia się nowych faktów i dowodów może być ono, na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania karnego, w każdej chwili podjęte, a z drugiej strony w aktach takich znajdują się szczegółowe informacje z przeprowadzonych czynności, procesowych, dane personalne i adresy świadków i innych osób, jak również inne szczególne informacje w tym dotyczące organizacji i metod pracy Policji i innych organów ścigania, które nie powinny być udostępniane w sposób zupełnie dowolny, niejako na samo żądanie każdej zainteresowanej osoby. Na skutek pism J. K. wydawane były procesowe, zatem brak jest podstaw do przyjęcia w tym zakresie bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Istota postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność sprowadza się jedynie do stwierdzenia czy organ ten rzeczywiście nie załatwia wniosku strony postępowania administracyjnego wszczynającego je i przerywa tą bezczynność zobowiązując organ do podjęcia stosownej czynności. Z akt sprawy wynika, iż skarżący kwestionował bezczynność Prokuratora Prokuratury dla W. – S. M. w zakresie wydania kserokopii postanowienia z dnia [...] sygn. akt [...] o umorzeniu śledztwa. Jest jednak okolicznością niesporną, iż w dniu orzekania Sądu Prokurator Rejonowy dla W. – S. M. wydał decyzję z dnia [...] [...], [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Decyzję tą skarżący otrzymał w dniu 9 listopada 2010r. Z tą też chwilą podmiot zobowiązany w rozumieniu ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112 poz. 1198 ze zm.) przerwał swoją bezczynność. W chwili orzekania Sądu postępowanie w związku z tym stało się już bezprzedmiotowe. Można tu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008r. sygn. akt I OPS 6/08 (ONSA i WSA 2009/4/63 stwierdził, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa co do których pozostawał w bezczynności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 wskazanej wyżej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia. H.B. 9.12.2010r.