IV SAB/Wr 42/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 8 stycznia 2014 r. oddala skargę. Z. D. pismem z dnia 4 marca 2013 r. zwróciła się do Burmistrza D. między innymi z prośbą o wyjaśnienie "sensu i logiki treści pisma BS [...] D., 6 grudnia 2012 r., w którym R. S. napisał cyt.: (...) z Ośrodka Pomocy Społecznej Państwa D. od godz. 1100, a "(...) do godz. 1100 Pani D. nie posiada operatora do wózka inwalidzkiego". Burmistrz Miasta D. pismem z dnia 13 marca 2013 r. Nr BS [...] skierowanym do Z. D. odpowiedział na pytania zawarte w piśmie z dnia 4 marca 2013 r. z wyjątkiem pytania dotyczącego wskazanej powyżej kwestii. Pismem z dnia 29 lipca 2013 r. A. D. wniósł do SKO w W. skargę "na organ samorządu terytorialnego, z powodu niezałatwienia merytorycznie i formalnie; prawnymi formami działań – zażalenia z dnia 28 czerwca 2013 r." W dalszej części pisma stwierdził, że: "oskarżam organ samorządu terytorialnego o niezałatwienie merytoryczne i formalne prawnymi formami działań sprawy BS[...] D., 13 marca 2013 r. Od B. D. żądam odpowiedzi w kwestii "operatora wózka inwalidzkiego" co jest m.in. przedmiotem wniosku z dnia 4 marca 2013 r." SKO w W. pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. kierowanym do Burmistrza Miasta D. podało, że przesyła skargę A. D. z dnia 29 lipca 2013 r. w części dotyczącej "operatora wózka inwalidzkiego, co jest przedmiotem wniosku z dnia 4 marca 2013 r." cytat z pisma strony – celem spowodowania rozpatrzenia według właściwości. Pismo to przesłano do wiadomości A. D.. Odbiór tego pisma pokwitował 3 września 2013 r. Burmistrz D. w związku z przesłaniem do niego pisma z dnia 9 sierpnia 2013 r. – pismem z dnia 2 września 2013 r. wezwał A. D. o nadesłanie pełnomocnictwa udzielonego przez żonę Z. D. do działania w Jej imieniu - wskazał, że pismo z dnia 4 marca 2013 r. podpisała Z. D. – pouczył również A. D., że nie doręczenie pełnomocnictwa w terminie 7 dni spowoduje zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. pozostawienie pisma bez rozpoznania. W dniu 21 listopada 2013 r. Burmistrz D. w związku z pismem SKO w W. z dnia 15 listopada 2013 r. poinformował o sposobie załatwienia pisma z dnia 9 sierpnia 2013 r., wezwaniu do nadesłania pełnomocnictwa A. D.. Stwierdził też, iż wobec nie udzielenia odpowiedzi przez zainteresowanego, sprawa ta pozostaje w aktach bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] SKO w W. opierając się na wyjaśnieniach zawartych w piśmie Burmistrza D. z dnia 21 listopada 2013 r. udzieliło A. D. odpowiedzi w związku z jego pismem "w sprawie niezałatwienia merytorycznie i formalnie prawnymi formami działania sprawy BS. [...] D. z dnia 2 września 2013 r." Pismem z dnia 8 stycznia 2014 r. nazwanego skargą A. D. stwierdził, że "oskarżam organy administracji publicznej o bezczynność i tzw. milczenie władzy w sprawie [...] W. z dnia 31 grudnia 2013 r. zgodnie z dyspozycją art. 37 k.p.a. (...). Organ odwoławczy oskarżam o naruszenie zasady dwuinstancyjności przez zaniechanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia nowej sprawy, ponieważ Burmistrz D. pismem [...] D. 13 marca 2013 r. nie udzielił żadnej odpowiedzi w kwestii "operatora wózka inwalidzkiego" – co także nie było przedmiotem dociekań i analizy Kolegium. Organa samorządu terytorialnego naruszając zasady legalności i zasadności, nie przedstawiły mi żadnego przepisu, normy zabraniającej do działania w tej sprawie w trybie art. 28 k.p.a. – na który się powoływałem – ale informuje mnie o konieczności przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu żony – dając tym samym upust dworowania z kalectwa małżonki opisując to obraźliwie i obrzydliwie w formie treści m.in. pisma BS[...] D., 6 grudnia 2012 r. BS. [...] D., 6 grudnia 2012 r. co ze strony SKO nie zostało zauważone – metodycznie". Pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. skierowanym do A. D. SKO w W. oświadczyło, odpowiadając na pismo z 8 stycznia 2013 r., że podtrzymuje w całości swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 31 grudnia 2013 r. [...]. Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. A. D. złożył skargę kierowaną do SKO w W. o następującej treści "stosownie do art. 16, 17, 20 Dz.U. Nr 74, poz. 368, Nr 104, poz. 515 ustawy z dnia 11 maja 1995 r., oskarżam SKO w W. o zaniechanie i bezczynność niezałatwienia merytorycznie i formalnie skargi z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie [...] W., dnia 17 stycznia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił treść korespondencji od skarżących oraz Burmistrza Miasta D.. Stwierdził, że odpowiadał na wszystkie pisma adresowane do Kolegium, dotyczące "operatora wózka inwalidzkiego" oraz, że nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi. Podał też, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w pismach z dnia 31 grudnia 2013 r. i 17 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę materialnoprawną złożonego wniosku stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1247 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów daje sądowi administracyjnemu legitymację do rozpoznania skarg na bezczynność organów w załatwieniu spraw określonych w pkt 1- 4, drugi, uprawnienia w przypadku stwierdzenia bezczynności. Istotą zatem sprawy jest, czy organ pozostaje w bezczynności, czy bezczynność taka miała miejsce w dacie zgłoszenia skargi, czyli w dniu 27 stycznia 2014 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym). Analiza akt pod wskazanym wyżej kątem daje podstawę do uznania, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że organ jest bezczynny. Bezczynność ma miejsce w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a takich działań nie podjął (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r. SA Wr 6/83 z dnia 20 lipca 1999 r., I.SAB/ 60/99/OSP 2000 Nr 6, poz. 87). Termin do podjęcia określonej czynności określa art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2000, Nr 98, poz. 1271 ze zm.) - dalej k.p.a. W myśl art. 35 k.p.a. organy są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1 i 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w powołanych przepisach stronie służy zażalenie do organu wyższej instancji, (art. 37 k.p.a.) Wniesienie zażalenie jest warunkiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Badając zasadność skargi i spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z powołanych wyżej przepisów należy przede wszystkim przywołać treść żądania skarżącego i przedstawić podjęte w sprawie przez obie strony postępowania czynności. Niewątpliwie działania skarżącego w sprawie rozpoczęło pismo z dnia 29 lipca 2013 r. Niesporne jest również i to, że skarżący odwołał się w nim do pisma Z. D. z dnia 4 marca 2013 r. w sprawie "Operatora wózka inwalidzkiego" zarzucając brak odpowiedzi na powyższe pismo (z dnia 4 marca 2013 r.). Istotnie zgodzić się należy z Burmistrzem D., który wezwał skarżącego o nadesłanie pełnomocnictwa do występowania w imieniu żony Z. D.. Skarżący nie był autorem pisma z dnia 4 marca 2013 r. – w związku z powyższym nie mógł podjąć jakichkolwiek działań w tej sprawie bez uzupełnienia pełnomocnictwa. Stroną postępowania była Z. D.. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika. Zgodnie z art. 32 ust. 2 k.p.a. pełnomocnictwo może być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Okolicznością niesporną jest, że skarżący nie dołączył mimo wezwania pełnomocnictwa, zatem po myśli art. 64 ust. 2 k.p.a. organ miał podstawy do pozostawienia pisma z dnia 29 lipca 2013 r. bez rozpoznania. Działania organu w związku z tym pismem zostały zatem zgodnie z prawem zakończone. Dodać w tym miejscu należy, iż skarżący nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Postępowanie dotyczące pisma z dnia 4 marca 2013 r. nie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku, nie jest też osobą żądającą czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ponadto przedstawiony w stanie faktycznym obieg korespondencji między skarżącym a organami – SKO w W. oraz Burmistrzem D. wskazuje, że skarżący na każde pismo dotyczące operatora wózka inwalidzkiego otrzymał odpowiedź w zakresie działania w tej sprawie organów, a termin odpowiedzi nie przekraczał terminu wskazanego w art. 35 i 36 k.p.a. Zatem zarzut bezczynności organu w przedstawionym wyżej rozumieniu tego terminu nie miał miejsca. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) w sprawach, o których mowa w art. 1 (w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego) Kolegia są organem właściwym do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądań wznowienia postępowania lub do stwierdzenia nieważności decyzji. Tymczasem przed organami jednostek samorządowych nie podjęto w sprawie operatora wózka inwalidzkiego żadnego z powołanych aktów i brak jest podstaw do uznania (w oparciu o akta administracyjne), że były jakiekolwiek podstawy do podjęcia w tej formie działań. Pomiędzy Z.D. a Burmistrzem D. toczyła się tylko korespondencja wyjaśniająca pewne kwestie. Tym samym SKO nie działało jako organ odwoławczy – zostało włączone przez skarżącego do toczonej z Burmistrzem korespondencji i wyjaśnień i na każde pismo – co Sąd wskazał wyżej, odpowiadało. W tych okolicznościach skargę należało uznać za niezasadną i na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić. H.B.5.06.2014 r.