IV SAB/Wr 43/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant st. asystent sędziego Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi S.-M. Stowarzyszenia Mieszkańców w S. na bezczynność Wójta Gminy O. w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy O. do rozpoznania wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi zobowiązanemu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy O. w rozpoznaniu wniosku skarżącego Stowarzyszenia nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odstępuje od wymierzenia Wójtowi Gminy O. grzywny; IV. zasądza od Wójta Gminy O. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. S. – M. Stowarzyszenie Mieszkańców w S., dalej Stowarzyszenie, zwróciło się do Wójta Gminy O., dalej organ, o udostępnienie informacji publicznej w postaci pisemnej odpowiedzi na siedemnaście zadanych pytań dotyczących dokumentacji i realizacji zamówienia publicznego przez Gminę O. - budowy kanalizacji sanitarnej na terenie Gminy O.. Zawarte we wniosku pytania dotyczyły m.in.: przewidywanego całkowitego kosztu budowy kanalizacji i relacji tego kosztu do zwycięskiej oferty przetargowej, kwoty wypłaconej wykonawcy za odwodnienie wykopów z odniesieniem się do wskazanych danych zawartych w ofercie, ostatecznego terminu zakończenia inwestycji i przyczyn jego przedłużania oraz sankcji z tego tytułu, a także sposobu wykonania wyszczególnionych prac budowlanych (tj. odwodnienia wykopów, głębokości posadowienia rur), podania ilości zużytych materiałów (tj. wody do zapłukania igieł, piasku),dokumentów potwierdzających utylizację odpadów asfaltowych z rozbiórki dróg. Wskazało również, że jeśli udzielenie pisemnej odpowiedzi na któreś z podanych pytań powodowałoby dodatkowe koszty określone w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej ustawa, wystarczy udostępnienie wglądu do dokumentów, które taką odpowiedź zawierają, z możliwością wykonania ich fotokopii. Podało, że dokumentami, o których mowa są: 1. oferta przetargowa firmy L. wraz ze wszystkimi załącznikami 2. zamówienie Gminy O. na wykonanie kanalizacji sanitarnej lub umowa ze wszystkimi załącznikami i wszystkimi aneksami 3. potwierdzenie ww. zamówienia przez firmę L. lub umowa j.w. 4. wszystkie powykonawcze obmiary robót 5. wszystkie protokoły odbioru robót wraz z załącznikami 6. wszystkie faktury wystawione Gminie O. przez firmę L. wraz z załącznikami 7. dokumentacja utylizacji odpadów asfaltowych z rozbiórki dróg 8. faktury wystawione firmie L. przez Gminę O. lub jej podmioty gospodarcze za usługi lub materiały związane z budową kanalizacji. Odpowiadając na ten wniosek organ, pismem z dnia 24 stycznia 2013 r., wskazał, że podane pytania nie mogą być traktowane jako informacja publiczna. Uznał, że w piśmie występują żądania wyjaśnienia określonych zjawisk, a informacja publiczna nie polega na tłumaczeniu wystąpienia jakichkolwiek zdarzeń. Dodał, że w celu uzyskania wnioskowanych informacji Stowarzyszenie może zwrócić się do Wykonawcy przedmiotowej inwestycji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Stowarzyszenie wskazało, że działa jako statutowa reprezentacja S. – M. Stowarzyszenia Mieszkańców w S., jak również w imieniu własnym, jako mieszkańcy S. i M.. Podniosło, że odmowa udostępnienia wnioskowanych informacji i nieumożliwienie wglądu do dokumentów jest bezzasadna i narusza przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Stowarzyszenia, przyczyną odmowy udzielenie tych informacji jest obawa przed ujawnienie takich treści, które wskażą na sprzeczne z prawem działanie organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wniesionej w imieniu mieszkańców S., bowiem mieszkańcy nie żądali udostępnienia informacji i oddalenie skargi Stowarzyszenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że żądane informacje, nie stanowią informacji publicznej, bowiem pytania zadane przez Stowarzyszenie dotyczą wyjaśnienia określonych zjawisk. Jego zdaniem, Wójt ani Gmina O. nie są zobowiązani do udzielania wyjaśnień z zakresu sposobu realizacji robót budowlanych przez podmiot prywatny. Podał, że taką informację przekazano Stowarzyszeniu, które - jak należy rozumieć z treści skargi - nie zwróciło się do prywatnego podmiotu o udzielnie odpowiedzi. Podniósł, że z uzasadnienia skargi nie wynika, z jakich przyczyn odmowa udzielenia odpowiedzi na postawione pytania miałaby naruszać ustawę o dostępie do informacji publicznej. Twierdzenie, że zostało to uczynione dla ukrycia informacji dotyczących sprzecznego z prawem działania Wójta jest niezgodne z prawdą i stanowi naruszenie dóbr osobistych. Wskazał, że ze skargi nie wynika, by żądane wyjaśnienia miały dotyczyć informacji publicznej tym bardziej, że dotyczą one kwestii technicznych, a fachowcem w tym zakresie jest wykonawca będący profesjonalistą. Stowarzyszenie powinno zatem zadać te pytania wykonawcy, a nie Wójtowi Gminy, który nie realizował w imieniu i na rzecz wykonawcy robót budowlanych. Podniósł, że wnioskowana dokumentacja dotyczy działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę, dlatego Gmina O. nie może narażać się na ujawnienie informacji, które stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i nie podlegają ujawnieniu w trybie omawianej ustawy. Wyraźnie wskazuje na to art. 5 ust. 2 ustawy, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Wykonawca nie zrzekł się przysługującego mu prawa, zatem Gmina nie ma podstaw do przekazywania dokumentacji dotyczącej prowadzonej przez Wykonawcę działalności, a w zakresie informacji, jakich żąda Stowarzyszenie, nie posiada wiedzy i uprawnień, by tłumaczyć skarżącemu Stowarzyszeniu skomplikowane procesy z zakresu technologii robót budowlanych, dlatego stosowny wniosek Stowarzyszenie powinno złożyć bezpośrednio do wykonawcy. W piśmie z dnia 30 czerwca 2013 r. skarżące Stowarzyszenie podniosło, że twierdzenie organu, że mieszkańcy S. nie wnosili o udostępnienie wnioskowanej informacji jest nietrafne. Mieszkańcy S. żądali tej informacji poprzez Stowarzyszenie, które występuje jako statutowa reprezentacja tych mieszkańców (punkt 10 i 11 Statutu Stowarzyszenia). Zdaniem Stowarzyszenia, wywody organu mające na celu określenie żądanej informacji, jako niestanowiącej informacji publicznej, są również niezasadne. Podniósł, że organ pomija, że wniosek Stowarzyszenia zawiera opcjonalnie albo udostępnienie wyliczonych we wniosku dokumentów, albo udzielenie odpowiedzi na zawarte we wniosku pytania, które wynikają z tych dokumentów. Wbrew wywodom organu, wszystkie wymienione we wniosku dokumenty są dokumentami znajdującymi się w posiadaniu organu i stanowią ustawowo wymaganą podstawę do rozliczeń pomiędzy organem a wykonawcą inwestycji, czyli stanowiącymi podstawę do akceptacji wydatków z budżetu gminy na rzecz prywatnego podmiotu. Zatem, żądane informacje nie dotyczą wyjaśniania określonych zjawisk lub kwestii technicznych, ani też skomplikowanych procesów z zakresu technologii prac budowlanych, jak mylnie określił organ, lecz o jawne i publiczne informacje o gospodarowaniu środkami z budżetu gminy w ramach konkretnej dużej inwestycji. Dodało, że twierdzenie, że skarga narusza dobra osobiste Wójta i była pomówieniem, jest również bezpodstawne. Skarga zawiera bowiem sformułowanie, że istnieje podejrzenie ujawnienia takich treści, które będą wskazywać na sprzeczne z prawem postępowanie Wójta, czyli w tym wypadku, na bezpodstawne wypłacenie wykonawcy inwestycji wielomilionowych kwot. Wbrew twierdzeniom organu, Stowarzyszenie nie jest zobowiązane do umieszczenia w skardze dowodów, bowiem przedmiotem tego postępowania jest kwestia, czy żądana informacja jest informacją publiczną, a nie czy wydatki z budżetu gminy były niezgodnie z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art.1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu wyłącznie pod kątem legalności rozumianej jako zgodność z prawem materialnym i procesowym. Wprawdzie sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany wyartykułowanymi w skardze zarzutami, sformułowanymi w niej wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), lecz bada daną sprawę administracyjną w całokształcie jej okoliczności faktycznych i prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Na wstępie trzeba stwierdzić niezasadność wniosku organu o odrzucenie skargi w części w jakiej wnoszą ją mieszkańcy S.. Organ argumentuje to tym, że skargę złożyli skarżące Stowarzyszenie oraz mieszkańcy S., chociaż nie wnosili oni o żadną informację. W piśmie z dnia 30 czerwca 2013 r. strona skarżąca jednakże wyjaśniła, że mieszkańcy S. żądali udostępnienia informacji publicznej poprzez Stowarzyszenie – statutową ich reprezentację. Z tego względu dopatrywanie się w skardze Stowarzyszenia dodatkowego podmiotu kwestionującego bezczynność organu, podobnie jak i jego wniosek o odrzucenie skargi w tej części, jest pozbawiony zasadności. Stwierdzić należy, że organ w tej sprawie jest bezczynny. Świadczą o tym następujące względy: prawo do uzyskiwania informacji zagwarantowane jest w Konstytucji RP. W myśl jej art. 61 ust. 1 prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne i o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2 tego przepisu). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względów na określone w ustawach: ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Zasady i tryb udzielania informacji publicznej określa cytowana ustawa o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne, albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie budzi wątpliwości Sądu, że wójt gminy jest organem władzy publicznej zobowiązanym z mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy do udostępnienia informacji o sprawach publicznych. Z kolei, art. 6 ust. 1 ustawy określa przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Obejmuje on m.in. informacje o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, prowadzonych rejestrach, ewidencjach, archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, o danych publicznych, w tym treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, stanowiskach w sprawach publicznych zajętych przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych, treści innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 ustawy). Skarżące Stowarzyszenie wystąpiło do Wójta Gminy O. pismem z dnia 11 stycznia 2013 r. o udostępnienie informacji w trybie tej ustawy. Wniosło o udzielenie odpowiedzi na pytania dotyczące dokumentacji i realizacji zamówienia publicznego przez Gminę O. - budowy kanalizacji sanitarnej na terenie Gminy O.. Sprecyzowało, że jeśli udzielenie pisemnej odpowiedzi na któreś z pytań powodowałoby dodatkowe koszty (...) wystarczy udostępnienie do wglądu dokumentów, które taką odpowiedź zawierają z możliwością wykonania fotokopii. We wniosku Stowarzyszenie wymieniło dokumenty wiążące się z tą inwestycją, a także postawiło pytania wcześniej wspomniane. W odpowiedzi na to żądanie Wójt Gminy poinformował wnioskodawcę, że "pytania zawarte w piśmie nie mogą być traktowane jako informacja publiczna. W piśmie występują żądania wyjaśnienia określonych zjawisk. Informacja publiczna nie polega na tłumaczeniu wystąpienia jakichkolwiek zdarzeń. W celu uzyskania informacji, o których mowa w piśmie można zwrócić się do Wykonawcy przedmiotowego zadania." Zanim przyjdzie ocenić tę odpowiedź dodatkowo stwierdzić należy, że ustawa uprawnia do wglądu do dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy). Pojęcie tego dokumentu zostało zaś zdefiniowane w art. 6 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie przyjęto, że dokumenty prywatne, jako takie, nie stanowią informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 812/05, publ. nr LEX 236465). Przy tym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Okoliczność dysponowania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji w trybie ustawy stosownymi dokumentami stanowiącymi informację publiczną powoduje, iż zasadnym jest przyjęcie, że nie udzielając takiej informacji pozostaje on w bezczynności w załatwieniu wniosku. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Go 10/13, publ. CBOSA). W orzecznictwie sądowym nadto przyjęto, iż informacja prosta to informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Zatem samo usunięcie danych podlegających ochronie np. danych osobowych nie powoduje, że staje się ona informacją przetworzoną. Natomiast informacją przetworzoną jest jakościowo nowa informacja, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Udzielenie informacji przetworzonej poprzedza wytworzenie nowej informacji, co wymaga dokonania stosownych działań tj. analiz, obliczeń, zestawień, podsumowań, które połączone są z zaangażowaniem intelektualnym (wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1727/09, publ. w internetowej Centralnej Bazie Sądów Administracyjnych). Przetworzenie informacji w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia danych, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 426/11, Lex nr 1135982). W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzyskanie informacji przetworzonej możliwe jest w zakresie, w jakim jest to szczególnie uzasadnione ze względu na interes publiczny. Pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, nieposiadającym zwartej, zapisanej formuły na gruncie obowiązującego prawa. Powołując się w tej mierze na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1720/05 stwierdzić należy, że jego ustalenie następuje w kontekście różnego rodzaju zdarzeń społecznych, politycznych, gospodarczych. Za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego należy uznać taką, która - ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób, okoliczności rozstrzygania i późniejszej realizacji - w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej (w tym także inne osoby i jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim współuczestniczą w procesie wykonywania władzy publicznej gospodarują majątkiem Skarbu Państwa) ich uprawnień i obowiązków. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów (publ. LEX nr 219985). Podstawowym elementem pozwalającym na właściwe uzasadnienie szczególnego interesu publicznego jest wykazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływało skutki dla potencjalnie dużego kręgu adresatów. Wnioskodawca musi wykazać, zgodnie z regułą koniecznego współdziałania organu i podmiotu ubiegającego się o załatwienie sprawy w określony sposób, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, jak również nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające dla przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a sprawa o której chce zostać poinformowany ma szczególne znaczenie. Podkreślić jednak należy, iż wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej, na etapie składania wniosku nie musi wiedzieć, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a zatem w momencie formułowania i kierowania wniosku nie musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i mogą odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wykaże istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Dla oceny czy istnieje szczególny interes publiczny znaczenie ma nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. Udostępnienie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego wtedy, gdy może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania struktur publicznych, w określonej dziedzinie życia społecznego, lub też może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności. Przytoczone tezy nakazują krytycznie ocenić odpowiedź organu zawartą w piśmie z dnia 24 stycznia 2013 r. Zupełnie błędnie bowiem ocenia się w niej, że "pytania (...) nie mogą być traktowane jako informacja publiczna," gdyż to kwestie interesujące uprawnionego stanowią lub nie stanowią informację publiczną, a nie sposób zwracania się o nie. Podobnie błędnie organ rozumuje treść wniosku uprawnionego uznając, że "w piśmie występują żądania wyjaśnienia określonych zjawisk", podczas gdy Stowarzyszenie zwraca się o udostępnienie określonych dokumentów bądź odpowiedź na postawione pytania. Jest to równoznaczne w istocie rzeczy z niezałatwieniem wniosku Stowarzyszenia z dnia 11 stycznia 2013 r. Tym samym organ jest bezczynny w sprawie. Wskazać bowiem należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Przytoczone tezy pozwalają nadto przyjąć, że informacja, o jaką zwróciło się skarżące Stowarzyszenie jest informacją publiczną, gdyż odnosi się do sfery faktów związanych z działalnością inwestycyjną gminy, angażującą publiczne środki finansowe. Skarżące Stowarzyszenie zwraca się do wójta gminy, który w świetle postanowień ustawy jest podmiotem zobowiązanym. Jego rzeczą jest w pierwszym rzędzie ocenić czy uprawniony wnosi o informację prostą, czy przetworzoną, której udzielenie wcześniej wymagałoby wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie do zaakceptowania jest przy tym odsyłanie uprawnionego do Wykonawcy robót, jeśli stosowna dokumentacja dotycząca inwestycji jest w gestii organu. Wójt gminy zatem powinien w drodze czynności materialno – technicznej udzielić informacji, jeśli jest ona w posiadaniu gminy, lub poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nią nie dysponuje, albo w drodze decyzji administracyjnej udostępnienia informacji odmówić ze względu na okoliczności określone w art. 5 ustawy. Z tych względów Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Wziąwszy pod uwagę, że organ niezwłocznie reagował na wniosek Stowarzyszenia Sąd przyjął, że bezczynność organu w rozpoznaniu tego wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie Sąd odstąpił od wymierzenia organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.