IV SAB/Wr 43/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na bezczynność Dyrektora Gimnazjum Publicznego w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. E.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Gimnazjum Publicznego w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Pismem z dnia 23 marca 2017 r. skarżąca cofnęła wniesioną skargę. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych w oparciu o art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., albowiem udzielenie żądanej informacji publicznej nastąpiło po upływie ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym podlegało umorzeniu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zdaniem Sądu, strona skarżąca – jako wyłączny dysponent skargi – może swobodnie nią rozporządzać na każdym etapie toczącego się postępowania sądowego. W związku z tym uprawniona jest ona tak do modyfikacji zawartych w niej zarzutów, jak i do jej cofnięcia w całości lub w części. Dlatego, mimo zawarcia w piśmie procesowym z dnia 23 marca 2017 r. rozważań dotyczących uwzględnienia skargi przez organ, Sąd uznał, że oświadczenie skarżącej (jak wyżej podkreślono – wyłącznego dysponenta skargi) w przedmiocie cofnięcia skargi winno mieć pierwszeństwo. W stanie faktycznym niniejszej sprawy cofnięcie skargi nie budzi wątpliwości co do jego dopuszczalności, gdyż nie prowadzi ono do obejścia prawa, ani do pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności obarczonych wadą nieważności. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Jednocześnie należy stwierdzić, że żądanie zasądzenia na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego nie mogło odnieść zamierzonego rezultatu. Zważyć bowiem należy, że w przypadku umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania nie przysługuje.