IV SAB/Wr 44/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński (spraw.) Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie niedoręczenia decyzji postanawia odrzucić skargę. WSA/wyr.1 - sentencja w Skarżący J. K. w dniu 18 lipca 2007 r. wniósł skargę na bezczynność działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej Nr 8 Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Według skarżącego bezczynność organu polega na niedoręczeniu mu dwóch pierwszoinstancyjnych decyzji w sprawie z wniosku z dnia 19 czerwca 2006 r. o przyznanie z pomocy społecznej zasiłków celowych. Wniósł zatem o zobowiązanie organu, na zasadzie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do doręczenia mu decyzji. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 20 grudnia 2006 r. wezwał organ pomocy społecznej do okazania mu oryginału potwierdzenia odbioru dwóch decyzji. Postanowieniem z dnia [...] organ pomocy społecznej odmówił mu dostępu do oryginału potwierdzenia odbioru wymienionych decyzji. W dniu 18 stycznia 2007 r. skarżący wniósł na wymienione postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., które postanowieniem nr [...] z dnia [...] uchyliło w całości zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący wskazał dalej, że w dniu 25 lipca 2006 r. w Urzędzie Pocztowym W. 48 odebrał przesyłkę listową poleconą, która zawierała wyłącznie jedną decyzję datowaną na dzień [...]. W dalszej części uzasadnienia skarżący wykazywał wadliwość dokonanego przez organ doręczenia. W związku z powyższym, pismem z dnia 22 maja 2007 r. wezwał organ pomocy społecznej do usunięcia naruszenia prawa i doręczenia mu dwóch wydanych decyzji. Otrzymał odpowiedź, że organ w dniu [...] wydał decyzje, które zostały doręczone skarżącemu w dniu 25 lipca 2006 r. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc, że podniesione w niej zarzuty są bezpodstawne. Podniósł, że decyzje w sprawie przyznania zasiłków celowych zostały wydane dnia [...]. Powyższe decyzje zostały doręczone przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru. J. K. odebrał przesyłkę zawierającą trzy decyzje administracyjne, co osobiście potwierdził podpisując się na druku potwierdzenia odbioru. Fakt ten dowodzi, że oświadczenie skarżącego o nieotrzymaniu decyzji jest nieprawdziwy, decyzje organu pierwszej instancji zostały skutecznie doręczone w miejscu zamieszkania odwołującego się. Organ zakwestionował również twierdzenia skarżącego, że przygotowanie przesyłki, jej ekspedycja w opisanej formie naruszała obowiązujące w tym zakresie przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą do merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że nie należy ona do właściwości sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej /art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej u.p.s.a./. Zakres działania sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 u.p.s.a. Przepis ten stanowi: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Analiza powołanego wyżej przepisu daje podstawę do stwierdzenia, że z uwagi na przedmiot skargi kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest wyłączona. Przedmiotem skargi jest bowiem bezczynność organu w doręczeniu decyzji. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. przedmiotem skargi może być bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4. Poza sporem jest, że niniejsza skarga nie dotyczy decyzji administracyjnych określonych w pkt 1, ani też postanowień określonych w pkt 2 i 3 § 2 art. 3 u.p.s.a. Zatem przedmiotem rozważań może być, czy jest to akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu bezczynność w zakresie doręczenia nie ma takiego charakteru. Jest to bowiem czynność procesowa, określona w art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) i ma ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla stron termin do wniesienia odwołania. Dlatego też niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. Takie też stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 września 2004r., sygn. akt VII SAB/Wa 1/04 (LEX nr 173971) (por. także postanowienie NSA z dnia 28.09.2001r. w sprawie sygn. akt I SAB 2/01, wyrok NSA z dnia 15.11.2000r. w sprawie sygn. akt IV SAB 12/00, LEX nr 53371, postanowienie NSA z dnia 06.07.2004r. w sprawie sygn. akt OSK 547/04, ONSAiWSA 2004/3/51). Reasumując: skoro skarga nie dotyczy bezczynności organów w sprawach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 u.p.s.a., nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania sądu administracyjnego i dlatego, po myśli art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia. Na marginesie należy dodać, że jeżeli skarżący uważa, że kwestionowana przez niego sytuacja jest równoznaczna z bezczynnością w zakresie wydania decyzji, to winien uruchomić środki przysługujące w razie bezczynności organu.