IV SAB/Wr 450/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego A. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 marca 2025 r. małoletni I. S. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego A. S. (dalej: strona skarżąca) wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 30 kwietnia 2025 r., strona skarżąca została wezwana do: - uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł (odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego wysłano do strony skarżącej pismem Sądu 7 maja 2025 r.), - podania numeru PESEL małoletniego skarżącego i numeru PESEL przedstawiciela ustawowego (pismo Sądu z dnia 7 maja 2025 r.) w obu przypadkach w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W wyniku przeprowadzenia procedury reklamacji przesyłki pocztowej ustalono, że przesyłka pocztowa, adresowana do strony skarżącej, zawierająca w/w wezwania, awizowana była po raz pierwszy w dniu 12 maja 2025 r. Powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 20 maja 2025 r. Przesyłkę wydano stronie skarżącej w dniu 27 maja 2025 r. Powyższe potwierdza wydruk z systemu śledzenia przesyłek z systemu e-monitoring P. S.A. odnośnie przesyłki o numerze ([...])[...]. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w dniu 2 czerwca 2025 r. W piśmie z dnia 15 maja 2025 r. (data wpływu do Sądu: 28 maja 2025 r.) strona skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie dwóch niezależnych od siebie przesłanek, tj. z powodu nieopłacenia skargi, a także wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie obowiązku podania prawidłowych numerów PESEL małoletniego skarżącego i działającego w jego imieniu przedstawiciela ustawowego. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz podania numerów PESEL małoletniego skarżącego i jego przedstawiciela ustawowego, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wymóg opłacenia skargi wynika z art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) i § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Natomiast zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 i art. 46 p.p.s.a. Według art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Wezwanie strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w zakresie podania numeru PESEL małoletniego skarżącego i jego przedstawiciela ustawowego znajduje podstawę w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w myśl którego pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Nieuzupełnienie takiego braku, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a., stanowi podstawę odrzucenia skargi. W niniejszej sprawie należy uznać, że odpisy pisma wzywającego stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz pisma wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi zostały doręczone stronie skarżącej w trybie określonym w art. 73 p.p.s.a., tj. w drodze tzw. fikcji prawnej doręczenia, w dniu 26 maja 2025 r. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie bowiem do art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W wyniku przeprowadzenia procedury reklamacji skierowanej do strony skarżącej przesyłki pocztowej zawierającej wezwania do uzupełnienia w/w braków skargi, w oparciu o pismo P. S.A. z dnia 2 lipca 2025 r. oraz dane z systemu e-monitoring ustalono, że przesyłka została dwukrotnie awizowana - w dniu 12 maja 2025 r. i 20 maja 2025 r. Zatem w rozpatrywanej sprawie przesyłkę zawierającą omawiane wezwania do uzupełnienia braków skargi uznaje się za doręczoną - z mocy ustawy, tj. art. 73 § 3 w zw. z art. 73 § 4 p.p.s.a. - z dniem 26 maja 2025 r., tj. z upływem czternastego dnia, licząc od dnia pierwszego awizowania przesyłki, które miało miejsce w dniu 12 maja 2025 r. Wydanie przez operatora pocztowego przesyłki w dniu 27 maja 2025 r. (tj. po upływie okresu 14 dni od dnia pierwszej jej awizacji) jest pozbawione znaczenia prawnego i z uwagi na regulacje zawarte w art. 73 p.p.s.a. nie może skutkować uznaniem, iż przesyłkę doręczono w tymże dniu (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2025 r. sygn. akt II FZ 32/25). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Powyższe oznacza, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi rozpoczął swój bieg 26 maja 2025 r. i upływał 2 czerwca 2025 r. (poniedziałek). W zakreślonym terminie brak formalny skargi dotyczący numeru PESEL małoletniego skarżącego oraz jego przedstawiciela ustawowego nie został uzupełniony. We tym terminie nie został uiszczony również wpis od skargi. Wystąpienie tych okoliczności obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Odnosząc się do zawartego w piśmie strony skarżącej z dnia 15 maja 2025 r. oświadczenia o cofnięciu skargi należy wskazać, że oświadczenie to mogło doprowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jedynie w przypadku postępowania, które zostało skutecznie wszczęte. Wskazać w tym kontekście trzeba, że skuteczność wszczęcia postępowania sądowego uwarunkowana jest stwierdzeniem, że skarga nie zawiera braków, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. Kierując się wskazaną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.