IV SAB/Wr 46/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie zrzeczenia się dyspozycyjności lokalu postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 sierpnia 2010 r. A.S. wniósł za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. skargę, z której wynika, iż z powodu braku spodziewanej przez niego reakcji ze strony Komendanta Powiatowego Policji w L., tj. braku wydania decyzji sprawie zrzeczenia się dyspozycyjności lokalu mieszkalnego, który zajmuje wraz z rodziną, zwrócił się do tego organu o interwencję w tym zakresie. Skarga A.S. przybrała postać skargi powszechnej, na którą Komendant Wojewódzki Policji we W.odpowiedział pismem z dnia 5 sierpnia 2010 r. W związku załatwieniem sprawy w powyżej wskazany sposób A.S. zaskarżył do tutejszego Sądu bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania decyzji w sprawie zrzeczenia się dyspozycyjności lokalu. W skardze domagał się jednocześnie zobowiązania Komendanta Powiatowego Policji w L. do wydania tego rodzaju decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.); dalej: p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przede wszystkim podkreślić należy, iż trafnie wskazał Komendant Wojewódzki Policji, że w przepisach prawa brak jest regulacji określającej tryb i zasady zrzekania się prawa dyspozycji lokalu. Przepisy m.in. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.) przewidują jedynie uprawnienie policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych (art. 88 ustawy o Policji). Natomiast żaden przepis nie przewiduje uprawnienia policjanta do żądania od organów policji zrzeczenia się prawa dyspozycji lokalu pozostającego w jego zasobie. Również akty wykonawcze do ustawy o Policji nie przewidują takiego uprawnienia. Bezspornym więc jest, że zrzeczenie się przez organ prawa do dysponowania lokalem nie następuje w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia, a w przepisach prawa powszechnie obowiązującego brak również umocowania do rozstrzygania tego rodzaju kwestii w drodze innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 834/2009, Lex 552332). Zrzeczenie takie może przybrać postać oświadczenia woli właściwego organu, które jest instytucją prawa cywilnego i nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W związku zatem z dokonanym na wstępie wyliczeniem spraw podlegających właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także wobec istoty sprawy sądowoadministracyjnej, wynikającej z art. 1 p.p.s.a., niewątpliwym jest, iż żądanie skarżącego nie ma charakteru administracyjnoprawnego. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.