IV SAB/Wr 495/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi H. Ł. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 kwietnia 2024 r. oddala skargę w całości. Wnioskiem z 17 kwietnia 2024 r., skierowanym do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu (dalej: DWKZ, organ), H. Ł. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej o datach ostateczności (dzień, miesiąc, rok) decyzji wpisujących do rejestru zabytków miejscowości: G., K., K., K., L., L., dawne M., P., dawny S., S., S., Ś., Z., Z. lub udzielenie informacji, że decyzje te nie są jeszcze ostateczne. Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, aby nie przedstawiać dat wydania decyzji, jako dat ostateczności, gdyż –jak argumentowała - data wydania zaskarżalnej decyzji administracyjnej nie jest i nie może być datą jej ostateczności. Adresat wniosku w piśmie z 6 maja 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej 7 maja 2024 r.) poinformował wnioskodawczynię o datach ostateczności decyzji wpisujących do rejestru nieruchomych województwa dolnośląskiego układy urbanistyczne/ruralistyczne wszystkich ww. miejscowości. Ponadto poinformował, że w jego ocenie data wydania przedmiotowych decyzji jest jednoznaczna z datą ich ostateczności. Wskazał przy tym, że decyzje te były wydawane na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów prawa administracyjnego. W skardze z 20 maja 2024 r. wnioskodawczyni zarzuciła organowi bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Argumentowała, że odpowiedź DWKZ zawiera nieprawdę poprzez wskazanie, że daty wydania przedmiotowych decyzji są jednoznaczna z datą ich ostateczności. Dlatego – w jej ocenie – organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej podając nieprawdę co do tej informacji lub ukrywając, że wspomnianą informacją nie dysponuje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy m.in. postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przeprowadzona na tej podstawie ocena podniesionego w skardze zarzutu bezczynności DKWZ w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącej z 17 kwietnia 2024 r. doprowadziła Sąd do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż wspomnianym wnioskiem skarżąca wystąpiła do organu o udostępnienie informacji publicznej o datach ostateczności (dzień, miesiąc, rok) decyzji wpisujących do rejestru zabytków wymienione w niej miejscowości. Poza sporem w sprawie pozostaje fakt, że organ w ustawowym 14 dniowym terminie zareagował na wniosek skarżącej i udzielił informacji o opisanej wyżej treści w odniesieniu do każdej wymienionej w niej miejscowości. Istota sporu sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie, czy informacja ta miała pełny charakter, czyli zgodny z jej wnioskiem. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca. DWKZ podał wnioskodawczyni wszystkie żądane informacje. Przy tym należy wskazać, że na gruncie u.d.i.p. "informacja" to utrwalony w dowolny sposób (także w pamięci człowieka) komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie (M. Maciejewski, Prawo informacji – zagadnienia podstawowe, w: W. Góralczyk jr. (red.), Prawo informacji. Prawo do informacji, Warszawa 2006, s. 29–44). W niniejszej sprawie w wymaganym terminie organ "zakomunikował" skarżącej swoją "wiedzę" w przedmiocie ostateczności poszczególnych decyzji. Jednocześnie poinformował, że w jego ocenie (czyli według jego "wiedzy") data wydania przedmiotowych decyzji jest jednoznaczna z datą ich ostateczności. Nie można mu zatem zarzucić, że jego informacja jest niezgodna z wnioskiem skarżącej, czy też jest niepełna. W szczególności nie można wyciągać dla niego negatywnych konsekwencji z tego faktu, że nie podzielił stanowiska skarżącej co do sposobu określenia daty ostateczności decyzji (tj. że nie może nim być data wydania). Należy jeszcze raz podkreślić, że istotą udzielenia informacji jest opis określonej rzeczywistości, podanie konkretnych faktów według "wiedzy" organu. Poza przedmiotem u.d.i.p. są sprawy sprowadzające się do polemiki co do stanów prawnych. A zatem oceniając prawidłowość udzielonej informacji publicznej Sąd nie rozwiązuje sporów co do interpretacji prawa, a tym samym nie jest uprawniony do oceny, kiedy sporne decyzja stały się ostateczne. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w sprawie w całości oddalił.