IV SAB/Wr 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 14 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt IV SAB/Wr 5/09 oddalającego skargę D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić wykładni wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 października 2009 r. oddalił skargę D. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia w sprawie udostępnienia informacji. Pismem z dnia 8 października 2009 r. (, które wpłynęło do Sądu 9 października 2009 r.) skarżąca zwróciła się o wykładnię powyższego wyroku Sądu z dnia 7 października 2009 r. poprzez wyjaśnienie na jakiej podstawie prawnej Sąd pozbawił ją prawa do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z art. 106 § 3, § 4 i § 5 ustawy o NSA i nie rozpoznał załączonych wniosków dowodowych. Wniosła również o zobowiązanie strony przeciwnej i zobowiązanie Sądu do wskazania numeru postanowienia SKO w L. (wraz z potwierdzeniem odbioru) "którym Kolegium rozpoznało zażalenie przekazano przez Ministerstwo Spraw wewnętrznych i Administracji w Warszawie, gdyż ma w tym interes prawny, a dokumentu tego brak jest w aktach sprawy". Wniosła także o wyjaśnienie na jakiej podstawie prawnej Sąd pozbawił ją prawa do dokumentów, "czym rażąco naruszył art. 6,7,8,9,10,11,12 ,15, 75 § 2, 77 § 1, 89 kpa oraz prawa do zaświadczenia na podstawie art. 217 kpa, gdyż ma w tym interes prawny". Ponadto złożyła wniosek o wyjaśnienie na jakiej podstawie prawnej Sąd naruszył art. 6 kpa i 7 Konstytucji, oraz art. 75, 77, 15, 217 kpa, powołując się na interes prawny w dokonaniu wykładni wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 159 p.p.s.a wynika zaś, że postanowienie w przedmiocie wykładni wyroku może zastać wydane na wniosek strony. Natomiast w myśl art. 141 § 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. We wniosku o dokonanie wykładni wyroku należy dokładnie określić, który fragment uzasadnienia jest niezrozumiały dla strony bądź budzi jej wątpliwości i dlaczego (postanowienie NSA z dnia 26 października 2004r., FZ 309/04, Lex Polonica). Złożony przez skarżącą wniosek o wykładnię wyroku nie spełnia powyższych przesłanek, ponieważ w dniu jego wniesienia nie zostało jeszcze sporządzone uzasadnienie wyroku Sądu z dnia 7 października 2009 r., gdyż wniosek w tym zakresie został złożony przez pełnomocnika z urzędu pismem z dnia 8 października 2009 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 12 października 2009 r., przy czym stosownie do art. 141 § 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Z treści złożonego przez skarżącą wniosku o wykładnię wyroku wynika bowiem, iż jej wątpliwości w postaci nieprzeprowadzenia dowodów i naruszenia przepisów kpa i Konstytucji dotyczą w istocie uzasadnienia wyroku, które nie zostało jeszcze sporządzone. W dniu 7 października 2009 r. została sporządzona jedynie sentencja wyroku oddalającego skargę, jednakże okoliczności podniesione we wniosku skarżącej o wykładnię wyroku, jak już wyżej wskazano, nie dotyczą sentencji orzeczenia. Natomiast powołany przez skarżącą interes prawny nie stanowi w świetle art. 158 p.p.s.a. okoliczności uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wykładnię wyroku. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a. i 159 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.