IV SAB/Wr 50/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (spraw.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. w przedmiocie niedoręczenia decyzji postanawia odrzucić skargę. Skarżący J. K. w dniu 8 listopada 2007 r. wniósł skargę na bezczynność działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. Według skarżącego bezczynność organu polega na niedoręczeniu mu pierwszoinstancyjnej decyzji w sprawie z wniosku z dnia 25 kwietnia 2005r. o przyznanie z pomocy społecznej zasiłku celowego. Wniósł zatem o zobowiązanie organu, na zasadzie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do doręczenia mu decyzji. W uzasadnieniu skargi podał, że w dniu 25 kwietnia 2005 r. skarżący złożył do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. podanie o przyznanie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego. Pismami z dnia 27 lipca 2006 r., 12 grudnia 2006 r. i 9 lutego 2007 r. wezwał Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. do doręczenia mu decyzji rozstrzygającej sprawę. Otrzymał odpowiedź, że organ w dniu [...] r. wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Decyzja została przesłana listem poleconym, wraz z innymi dwoma decyzjami wydanymi w tej samej dacie o nr [...] oraz [...] a na potwierdzeniu odbioru odnotowano ich numery. Według Kierownika Zespołu na zwrotnych potwierdzeniach odbioru znajduje się podpis skarżącego. Skarżący stwierdził, że decyzji w przedmiotowej sprawie, nie otrzymał a przesyłka o numerze nadawczym [...] którą odebrał w dniu 21 maja 2005 r. zawierała tylko dwie inne decyzje. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...] r. ([...]) doręczonym skarżącemu w dniu 11 października 2007 r. uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia terminu do załatwienia sprawy. W dalszej części uzasadnienia skarżący wykazywał wadliwość dokonanego przez organ doręczenia. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie wywodząc, że podniesione w niej zarzuty są bezpodstawne. Podniósł, że decyzja w sprawie przyznania zasiłku celowego została wydana dnia [...] r. Powyższa decyzja wraz z pozostałymi, dotyczącymi trzech innych spraw J. K. została doręczona przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru. J. K. odebrał przesyłkę zawierającą trzy decyzje administracyjne, w tym wyżej wymienioną decyzję w dniu 13 maja 2005 r., co osobiście potwierdził podpisując się na druku potwierdzenia odbioru. Fakt ten dowodzi, że oświadczenie skarżącego o nieotrzymaniu decyzji jest nieprawdziwy, decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w miejscu zamieszkania odwołującego się. Organ zakwestionował również twierdzenia skarżącego, że przygotowanie przesyłki, jej ekspedycja w opisanej formie naruszała obowiązujące w tym zakresie przepisy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą do merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że nie należy ona do właściwości sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej /art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej u.p.s.a./. Zakres działania sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 u.p.s.a. Przepis ten stanowi: kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Analiza powołanego wyżej przepisu daje podstawę do stwierdzenia, że z uwagi na przedmiot skargi kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest wyłączona. Przedmiotem skargi jest bowiem bezczynność organu w doręczeniu decyzji. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. przedmiotem skargi może być bezczynność organów w przypadkach określonych w punktach 1-4. Poza sporem jest, że niniejsza skarga nie dotyczy decyzji administracyjnych określonych w pkt 1, ani też postanowień określonych w pkt 2 i 3 § 2 art. 3 u.p.s.a. Zatem przedmiotem rozważań może być, czy jest to akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu bezczynność w zakresie doręczenia nie ma takiego charakteru. Jest to bowiem czynność procesowa, określona w art. 109 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) i ma ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla stron termin do wniesienia odwołania. Dlatego też niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 u.p.s.a. Takie też stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1/04 (LEX nr 173971) (por. także postanowienie NSA z dnia 28.09.2001 r. w sprawie sygn. akt I SAB 2/01, wyrok NSA z dnia 15.11.2000 r. w sprawie sygn. akt IV SAB 12/00, LEX nr 53371, postanowienie NSA z dnia 06.07.2004 r. w sprawie sygn. akt OSK 547/04, ONSAiWSA 2004/3/51). Reasumując: skoro skarga nie dotyczy bezczynności organów w sprawach określonych w pkt 1-4 art. 3 § 2 u.p.s.a., nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania sądu administracyjnego i dlatego, po myśli art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia. Na marginesie należy dodać, że jeżeli skarżący uważa, że kwestionowana przez niego sytuacja jest równoznaczna z bezczynnością w zakresie wydania decyzji, to winien uruchomić środki przysługujące w razie bezczynności organu.