IV SAB/Wr 51/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Henryk Ożóg (spr.) Sędziowie Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia WSA - Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant Magdalena Dworszczak po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 września 2008 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania odwoławczego zobowiązuje Wojewodę D. do wydania orzeczenia w powyższym przedmiocie w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt sprawy i odpisu prawomocnego wyroku. Pismem z dnia 20 maja 2007 r. D. D. wniósł do Wojewody D. o podjęcie postępowania odwoławczego od decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] r., zawieszonego na wniosek skarżącego dnia 5 kwietnia 2004 r. oraz o ponowne jego zawieszenie. Dnia 6 kwietnia 2007 r. skarżący otrzymał od Wojewody D. pismo, którym został poinformowany, że ze względu na upływ 3 lat od daty zawieszenia postępowania i brak wniosku o jego podjęcie, odwołanie zgodnie z art. 98 § 2 KPA uważa się za wycofane. We wniosku z dnia 20 maja 2007r. skarżący podniósł, że organ zawieszając postępowanie postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2004 r. nie pouczył go o treści art. 98 § 2 KPA, do czego organ był zobowiązany zgodnie z art. 98 § 1 KPA. Brak tego pouczenia spowodował, że skarżący nie wiedział o konsekwencjach niezłożenia wniosku o podjęcie postępowania przed upływem trzech lat od jego zawieszenia. Zdaniem skarżącego strona nie powinna ponosić konsekwencji braku pouczenia przez organ i w związku z tym jest zdania, że nadal dysponuje roszczeniem o podjęcie postępowania odwoławczego. Drugi z wniosków zawartych w piśmie z dnia 20 maja 2007 r., czyli wniosek o ponowne zawieszenie postępowania w sprawie odwołania od decyzji z dnia 1 marca 2004 r. uzasadniony został toczącym się postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 1 marca 2004 r. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ma, zdaniem skarżącego, pierwszeństwo przed postępowaniem odwoławczym. W razie stwierdzenia nieważności decyzji postępowanie w sprawie odwołania od niej stałoby się bowiem bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na pismo z dnia 20 maja 2007 r. Wojewoda D., pismem z dnia 19 czerwca 2007r., wyjaśnił skarżącemu, że pismem z dnia 6 kwietnia 2007 r. został on już poinformowany o swojej sytuacji prawnej oraz o stanowisku organu w sprawie. Wojewoda D. podtrzymał ponadto w całości stanowisko zawarte w piśmie z dnia 6 kwietnia 2007r. Następnie, pismem z dnia 29 czerwca 2007 r. D. D. wniósł, na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02.153.1270), o usunięcie naruszenia prawa poprzez załatwienie sprawy z jego wniosku z dnia 20 maja 2007 r. w sposób przewidziany przepisami, czyli poprzez wydanie postanowienia w sprawie. Zdaniem skarżącego, jego wniosek z dnia 20 maja 2007 r. nie został bowiem załatwiony zgodnie z prawem. Wniosek o wszczęcie zawieszonego postępowania, zawarty w piśmie z dnia 20 maja 2007 r. powinien być załatwiony w formie postanowienia uwzględniającego lub oddalającego jego żądanie. Zdaniem skarżącego obowiązek wydania takiego postanowienia wynika z art. 103 § 2 KPA. Z tego przepisu, w opinii skarżącego, pośrednio wynika, że we wszystkich sprawach "w ogólnie pojętym przedmiocie zawieszenia postępowania" należy wydać postanowienie, od którego skarżący będzie mógł wnieść zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 października 2007 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej uznał skargę na bezczynność Wojewody D. z dnia 29 czerwca 2007 r. za niezasadną. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 37 KPA. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że sporną sprawą była forma zakończenia zawieszonego postępowania. Wyjaśnił po raz kolejny, że w przypadku gdy w terminie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie zawieszonego postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane. Oznacza to przywrócenie stanu poprzedniego sprzed wniosku o wszczęcie postępowania. Skutek taki następuje z mocy prawa i nie wymaga zgody organu administracyjnego wyrażonej w formie decyzji, a w szczególności decyzji o umorzeniu postępowania. Co więcej, wydanie decyzji o umorzeniu postępowania byłoby sprzeczne z art. 105 KPA, ponieważ można umorzyć jedynie postępowanie będące w toku, a nie postępowania uznane za nieistniejące. W związku z powyższym, w opinii Ministra Pracy i Polityki Społecznej, nie ma podstaw do wydania przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji lub postanowienia na okoliczność upływu terminu do podjęcia zawieszonego postępowania. D. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na bez-czynność Wojewody D.. Zdaniem skarżącego bezczynność organu polegała na niezałatwieniu pisma z dnia 20 maja 2007 r. Skarżący zarzucił: - naruszenie art. 35 § 1 KPA poprzez zwłokę z załatwieniem sprawy z wniosku z 20 maja 2007 r., - naruszenie art. 98 § 2 KPA w zw. z art. 101 § 2 KPA poprzez błędne przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje żądanie podjęcia postępowania z powodu upływu 3 lat od daty zawieszenia postępowania mimo braku pouczenia o treści art. 98 § 2 KPA - naruszenie art. 101 KPA poprzez wadliwe przyjęcie, że sprawa zawieszenia postępowania, która jest przedmiotem wniosku z dnia 20 maja 2007 r. nie wymaga załatwienia w formie zaskarżalnego postanowienia, stosowni e do tego przepisu, - naruszenie art. 15 KPA w zw. z art. 101 § 3 KPA poprzez pozbawienie skarżącego prawa do drugiej instancji dla sprawy zawieszenia postępowania, wszczętej pismem z dnia 20 maja 2007r. Skarżący podniósł, że przyjął do wiadomości stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia 6 kwietnia 2007r. Uważa jednak, że w związku z niepoinformowaniem go o treści art. 98 § 2 KPA nadal przysługuje mu roszczenie o podjęcie zawieszonego postępowania. Jest zdania, że ustawodawca uzależnił wystąpienie skutku z art. 98 § 2 KPA od zawarcia pouczenia w postanowieniu zawieszającym postępowanie. W postanowieniu zawieszającym postępowanie z dnia 5 kwietnia 2004r. takiego pouczenia nie było. Przyjęcie innego wniosku w opisanym stanie faktycznym prowadziłoby do wniosku, ze intencją ustawodawcy było obciążenie strony konsekwencjami wadliwego procedowania przez organ. Skarżący podniósł ponadto, że zgodnie z art. 101 KPA wszystkie sprawy z zakresu zawieszenia postępowania, przez które rozumie zawieszenie postępowania, odmowę zawieszenia postępowania, odmowę podjęcia zawieszonego postępowania itp., załatwiać należy poprzez wydanie postanowienia. Dotychczas postanowienie takie nie zostało wydane przez organ. Dodatkowo skarżący zauważył, że kierowane dotychczas do niego pisma stanowią wyrażenie stanowiska organu w sprawie i nie mogą być uznawane za załatwienie sprawy w rozumieniu art. 35 § 1 KPA. Brak postanowienia w sprawie spowodował również pozbawienie skarżącego prawa do II instancji, co jego zdaniem narusza art. 15 KPA w zw. z art. 101 § 3 KPA. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę na bezczynność Wojewody D. uznać należy za zasadną. Pismem z dnia 20 maja 2007r. skarżący wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego oraz ponowne jego zawieszenie. Wniosek taki, zgodnie z art. 101 § 1 KPA, należało załatwić poprzez wydanie stosownego postanowienia uwzględniającego lub oddalającego żądanie. Uznać należy bowiem, że pojęcie "sprawa zawieszenia postępowania", którym posługuje się przepis art. 101 § 1 KPA, obejmuje następujące rozstrzygnięcia: a) postanowienie o zawieszeniu postępowania, b) postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, c) postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, d) postanowienie o odmowie podjęcia postępowania (Komentarz do art. 101 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Nie jest przy tym rzeczą Sądu wskazać jakie postanowienie w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 20 maja 2007 r. organ administracyjny powinien wydać. Sąd pozostawia tę kwestię do rozstrzygnięcia organowi administracyjnemu. Stwierdzić przy tym należy, że pismo Wojewody D. z dnia 19 czerwca 2007 r. nie może zostać uznane za postanowienie wydane w sprawie z wniosku skarżącego z dnia 20 maja 2007 r. Przy ocenie, czy dana czynność organu administracyjnego stanowi postanowienie, należy, w razie wątpliwości, kierować się jej treścią. Treść ta powinna zawierać przede wszystkim, obok oznaczenia adresata i organu oraz podpisu osoby dokonującej czynności, rozstrzygnięcie w sprawie. Pismo Wojewody D. z dnia 19 czerwca 2007 r. nie zawiera rozstrzygnięcia co do wniosku skarżącego zawartego w piśmie z dnia 20 maja 2007 r. o podjęcie pos-tępowania i następnie jego zawieszenie. Pismem tym skarżący został jedynie poinformowany o skutkach braku wniosku o wznowienie postępowania w terminie wskazanym w art. 98 § 2 KPA. Podkreślenia wymaga fakt, iż skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność spełnił również przesłankę formalną jej wniesienia. Pismem z dnia 29 czerwca 2007 r. wezwał bowiem właściwy organ, zgodnie z art. 37 § 1 KPA, do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie stosownego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.