IV SAB/Wr 522/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. D. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt IV SAB/Wr 522/20 w sprawie ze skargi B. D. na bezczynność D. Kuratora Oświaty w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego postanawia: I. odmówić uzupełnienia wyroku; II. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem opłaty wniesionej od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z 17 października 2019 r. tut. Sąd oddalił skargę B. D. (dalej: skarżący) na bezczynność D. Kuratora Oświaty (dalej: organ) w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego. Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2020 r. uchylono w/w wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. W pkt II wyroku zasądzono na rzecz skarżącego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazał, że koszty te obejmują wyłącznie koszty za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, gdyż skarżący kasacyjnie na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Wyrokiem z 26 lutego 2021 r. tut. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt I); bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); zobowiązał organ do wydania aktu kończącego postępowanie w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III). Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego 15 marca 2021 r. W dniu 22 marca 2021 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie wyroku przez rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego. Wniósł także o zwrot kwoty 100 zł, którą opłacił składając skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z powyższego wynika, że uzupełnienie wyroku nastąpić może wyłącznie w przypadku, gdy zabrakło w nim elementów o charakterze obligatoryjnym, tj. gdy nie rozstrzygnięto w nim o całości skargi lub też nie zamieszczono w nim dodatkowego orzeczenia wymaganego przepisami. Wnioskodawca - żądając uzupełnienia wyroku - wskazuje na brak dodatkowego orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania. Jak wynika z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Sąd zwraca jednak uwagę, że art. 200 p.p.s.a. nie normuje elementów treściowych wyroku ale kształtuje jedno z procesowych uprawnień strony, tj. prawo do zwrotu kosztów. Przepisem normującym zakres przedmiotowy orzeczenia jest zaś art. 209 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zasądzenie na rzecz strony skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika kosztów postępowania następuje wyłącznie na wniosek, co jednoznacznie wynika z art. 209 i art. 210 p.p.s.a. Strona traci przy tym uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów (zob. art. 210 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.). W sprawie zakończonej wyrokiem, którego uzupełnienia wnioskodawca żąda, nie złożono ani w skardze, ani na żadnym etapie sprawy wniosku o zasądzenie od organu administracji kosztów. Wniosku takiego nie ma w skardze, gdyż skarżący na tym etapie postępowania nie miał jeszcze pełnomocnika. Skarżący ustanowił pełnomocnika dopiero na etapie postępowania kasacyjnego i na tym etapie nastąpił zwrot kosztów związanych wyłącznie z postępowaniem kasacyjnym (wyrok NSA z 14 października 2020 r., I OSK 550/20). W konsekwencji - w dacie wyrokowania przez tut. Sąd w dniu 26 lutego 2021 r. - nie wystąpiły ustawowe przesłanki do zamieszczenia w wydanym wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania. Tak więc nie ma też podstaw do uznania, że wystąpiły w nim - wymagające uzupełnienia - braki w rozumieniu art. 157 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących stosunków pracy i stosunków służbowych. Stosownie do art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami nienależnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Przytoczony przepis dotyczy więc sytuacji, gdy wystąpi nadpłata w kwocie kosztów uiszczonych przez stronę w porównaniu z wysokością kwoty należnej. Przy czym z nadpłatą mamy do czynienia również wtedy, gdy pobrane koszty sądowe (art. 211 p.p.s.a.) będą wyższe od należnych albo zostaną pobrane od strony zwolnionej od ponoszenia kosztów np. w przypadkach, o których mowa w art. 239 p.p.s.a. Dotyczy to także sytuacji, gdy strona dobrowolnie - bez wezwania Sądu - uiści opłatę sądową w sprawie, w której przewidziano ustawowe zwolnienie od kosztów sądowych o charakterze przedmiotowym. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie. W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 225 w zw. z art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a. - orzeczono jak w pkt II sentencji postanowienia.