IV SAB/Wr 543/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w przedmiocie wydania kopii dokumentu z akta administracyjnych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 31 grudnia 2020 r. (data wpływu) R. S. (dalej: strona, skarżący) wystąpił do tutejszego Sądu ze skargą na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w przedmiocie wydania kopii dokumentu z akt administracyjnych sprawy. Zarządzeniem z dnia 11 marca 2021 r. skarżący został wezwany do nadesłania dowodu złożenia stosownego ponaglenia służącego usunięciu zarzucanej organowi bezczynności. W odpowiedzi strona podała, że nie może przesłać dowodu złożenia ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie trzeba zauważyć, że przedmiotem niniejszej sprawy nie była bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jak początkowo zostało to przyjęte. Z treści skargi, odpowiedzi na nią i dołączonych materiałów wynika bowiem, że skarżący domagał się wydania mu kopii dokumentu z akt administracyjnych sprawy, co organ wiązał z zastosowaniem art. 73 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.). W takiej sytuacji należało przyjąć, że wniesienie skargi na bezczynność nie podlega trybowi właściwemu dla spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, lecz rządzi się ogólnymi zasadami procesowymi. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. jeśli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 (bezczynność), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia. Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie albo do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 k.p.a.). Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność, zobowiązana była do uprzedniego wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie. Tymczasem skarżący, jak wynika to ze złożonego przez niego oświadczenia, wymaganego ponaglenia nie wniósł. Z tych powodów skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a.