IV SAB/Wr 566/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 7 maja 2025 r. (data wpływu do organu) S. T. (dalej: skarżący), działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę złożonego do organu w dniu 15 grudnia 2023 r. W piśmie, które wpłynęło do Sądu w dniu 27 maja 2025 r. (k. 11), przekazanym do Sądu wraz z odpowiedzią organu na skargę i aktami sprawy, pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Strona skarżąca jest zatem dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Czynność procesową pełnomocnika skarżącego - w świetle materiału sprawy - należy uznać za dopuszczalną i skuteczną. Sąd nie stwierdził czynności mających na celu obejście prawa (art. 58 k.c.), które zawierałyby pozór zgodności z prawem. Chodziłoby tu o czynności, których treść nie zawierałaby elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywoływałyby i które byłyby objęte zamiarem strony, naruszałyby zakazy lub nakazy ustawowe. Sąd stwierdził, że w wyniku cofnięcia skargi oraz umorzenia postępowania w obrocie prawnym nie pozostanie akt dotknięty jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (chodzi o przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2024 r. poz. 572, lub w innych przepisach). Postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem w tej sprawie bezprzedmiotowe. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie sądowe w sprawie, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.