IV SAB/Wr 57/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/13, w przedmiocie odrzucenia zażalenia na pismo Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 9 kwietnia 2013 r. w sprawie ze skargi Z.R. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. w przedmiocie rozpoznania i wydania decyzji w sprawie uznania za osobę bezrobotną postanawia: odmówić wykładni powyższego postanowienia. Pismem z dnia 1 marca 2013 r. Z. R.(zwany dalej stroną, skarżącym lub wnioskodawcą) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy we W. polegającą na nierozpoznaniu wniosku z 7 grudnia 2012 r. o uznanie strony za osobę bezrobotną zarejestrowaną od 3 czerwca 1997 r. i posiadającą status osoby bezrobotnej ponownie z dniem 22 marca 2009 r. oraz o odprowadzenie składek za dwa miesiące na ubezpieczenie zdrowotne. W wyniku zakwestionowania przez skarżącego treści pisma Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 9 kwietnia 2013 r. dotyczącego wyznaczenia składu orzekającego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/13, odrzucił zażalenie wnioskodawcy zatytułowane "skarga na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV". Pismem z 1 lipca 2013 r. skarżący wniósł m.in. o wyłącznie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i w Opolu od rozpoznania jego skargi w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OW 218/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu. Prawomocnym zarządzeniem z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt IV SO/Gl 40/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania. Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 2 marca 2015 r. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami (...)" m.in. w sprawie o sygnaturze akt IV SAB/Wr 57/13. Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących opublikowanych orzeczeń. Podkreślić przy tym należy, że ostatnie pismo zawierało wskazanie, że skarżący wnosi o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami z 26 sierpnia 2013 r. (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał tylko jedno orzeczenie – postanowienie z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 57/13, którym odrzucono zażalenie skarżącego wniesione w stosunku do pisma Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu dotyczącego wyznaczenia składu orzekające w sprawie. Podkreślić także należy, że w dacie 26 sierpnia 2013 r. – jak wskazał to skarżący w piśmie z 10 września 2013 r. – w przedmiotowej sprawie nie zapadło żadne orzeczenie, wobec czego żądanie wyjaśnienia wątpliwości można było przypisać tylko i wyłącznie do przywołanego powyżej postanowienia z 25 kwietnia 2013 r. Odnosząc się do istoty żądania wnioskodawcy wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 25 kwietnia 2013 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia zażalenia. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Należy przy tym wskazać, że aczkolwiek skarżący we wniosku formułuje żądanie dokonania wykładni postanowienia, niemniej jednak z treści uzasadnienia nie sposób wywnioskować na czym te domniemane wątpliwości miałyby polegać. Z analizy wniosku wynika wręcz odmienna konstatacja, że skarżący prowadzi polemikę z rozstrzygnięciami wydanymi w innych sprawach, których przedmiotem było w głównej mierze odrzucenie jego skarg, nie mając przy tym żadnych wątpliwości, że były to rozstrzygnięcia co najmniej niezasadne. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.