IV SAB/Wr 6/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 2 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie załatwienia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Z. D. pismem z dnia 27 listopada 2009 roku złożyła do Wydziału Polityki Społecznej D. Urzędu Wojewódzkiego we W. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wojewoda D. uznając się za organ niewłaściwy, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 roku nr [...], przekazał Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w D. - do rozpatrzenia wniosek strony. Na postanowienie Wojewody D. Z. D. złożyła w dniu 11 grudnia 2009 roku, zażalenie, które zostało pismem z dnia 22 grudnia 2009 r. omyłkowo skierowane wraz z aktami sprawy do Ministra Pracy i Polityki Społecznej - do rozpatrzenia. W dniu 12 stycznia 2010 roku Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem nr [...] przekazał sprawę według właściwości Ministrowi Infrastruktury. W dniu 11 stycznia 2010 roku Z. D. złożyła za pośrednictwem Wojewody D. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na niezałatwienie wniosku z dnia 25 listopada 2009 roku i "skargi" z dnia 11 grudnia 2009 roku. Jako podstawę skargi wskazała artykuł 227 k.p.a., w związku z szeregiem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) - nie był on właściwy do rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, gdyż dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Z upoważnienia Burmistrza Miasta D. sprawy dotyczące dodatków mieszkaniowych załatwia Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D.. Zgodnie z art. 65 k.p.a. - jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. W związku z tym, Wojewoda D. przekazał sprawę postanowieniem do rozpatrzenia do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D.. Zgodnie z art. 123 § 2 postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Wydanie decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego prowadziłoby do przekroczenia uprawnień i naruszenia przepisów o właściwości, co w konsekwencji stanowiłoby przesłankę nieważności takiej decyzji. Na postanowienie Wojewody D. strona złożyła zażalenie, które zostało przekazane omyłkowo Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej, a następnie właściwemu w sprawie Ministrowi Infrastruktury - zgodnie z art. 17 ust. 2 k.p.a., który określa, iż – organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do wojewodów - są właściwi w sprawie ministrowie. Odpowiadając na zarzut Z. D. o bezczynność Wojewoda stwierdził, iż z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył jej wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Jeżeli organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności. W przedmiotowej sprawie, organ podkreślił, że wydał rozstrzygnięcie tj. postanowił przekazać wniosek z dnia 25 listopada 2009 roku według właściwości, a zażalenie z dnia 11 grudnia 2009 roku przekazał organowi wyższego stopnia do rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących przepisów prawa wojewódzki sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm. dalej zwana p.p.s.a.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Skarżąca zarzuciła bezczynność Wojewodzie D. polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku, tj. z dnia 25 listopada 2009 r., który wpłynął do tego organu w dniu 27 listopada 2009 r. oraz "skargi" z dnia 11 grudnia 2009 r. na postanowienie z dnia 3 grudnia 2009 r. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) - dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Z upoważnienia Burmistrza Miasta D. sprawy dotyczące dodatków mieszkaniowych załatwia Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Zgodnie z art. 65 k.p.a. - jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. W związku z tym, Wojewoda D. prawidłowo przekazał sprawę do rozpatrzenia do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w D. Zgodnie z art. 123 § 2 postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Wydanie decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego prowadziłoby do przekroczenia uprawnień i naruszenia przepisów o właściwości, co w konsekwencji stanowiłoby przesłankę nieważności takiej decyzji. W świetle powyższego należało uznać, że Wojewoda D. nie jest organem właściwym do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej o przyznanie powyższego świadczenia (dodatku mieszkaniowego) z pomocy społecznej, co oznacza, iż nie mógł również pozostawać w bezczynności polegającej na nierozpoznaniu tego wniosku. Ponadto z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w D. wielokrotnie rozpoznawała wnioski skarżącej o przyznanie jej świadczeń z pomocy społecznej, w tym, w formie zasiłku stałego, okresowego, celowego, celowego specjalnego na leczenie, opiekę i rehabilitację. Odnośnie bezczynności w zakresie rozpoznania "skargi" na postanowienie Wojewody D. z dnia 3 grudnia 2009 r., należy podkreślić, że zostało ono, przekazane omyłkowo Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej, a następnie właściwemu w sprawie Ministrowi Infrastruktury - zgodnie z art. 17 ust. 2 k.p.a., który określa, iż – organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do wojewodów - są właściwi w sprawie ministrowie i dlatego również w tym zakresie Wojewoda D. nie pozostawał w bezczynności. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.