IV SAB/Wr 6/12

PostanowienieWSA we Wrocławiu2013-01-08

Skład orzekający: Tadeusz Kuczyński, Henryk Ożóg, Lidia Serwiniowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi na bezczynność przez stronę skarżącą, która skorzystała z pomocy pełnomocnika z urzędu, wiąże sąd administracyjny?
Ratio decidendi
Sąd administracyjny jest związany skutecznym cofnięciem skargi przez stronę, chyba że cofnięcie zmierza do obejścia prawa lub powoduje utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W przypadku cofnięcia skargi na bezczynność, gdy nie zachodzą przesłanki negatywne, sąd umarza postępowanie.
Stan faktyczny
Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Starosty W. w przedmiocie wydania decyzji o uaktualnieniu uprawnień spawacza. Następnie skarżący dwukrotnie cofnął skargę, co podtrzymał jego pełnomocnik z urzędu na rozprawie. Sąd umorzył postępowanie na podstawie cofnięcia skargi.
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne i przyznano radcy prawnemu kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.) Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Starosty W. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie uaktualnienia uprawnień spawacza i innych postanawia I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. przyznać radcy prawnemu R. P. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych w tym 23 % VAT od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym. Skarżący pismem z dnia 26 października 2012 r. oświadczył, że cofa skargę na bezczynność. Stanowisko to podtrzymał w kolejnym piśmie z dnia 19 listopada 2012 r., w którym wyjaśnił również, że pełnomocnik z urzędu radca prawny T. P. poinformował go o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 21 listopada 2012 r., która zarządzeniem Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. została odwołana, a nowy jej termin został wyznaczony na dzień 8 stycznia 2013 r. Z protokołu rozprawy z dnia 8 stycznia 2013 r., na której skarżący nie stawił się i był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu wynika, że odczytane zostały powyższe pisma skarżącego z dnia 26 października 2012 r. i z dnia 19 listopada 2012 r. zawierające jego oświadczenia, że cofa skargę. Na rozprawie tej pełnomocnik z urzędu oświadczył, że nie oponuje co do cofnięcia skargi przez skarżącego, skoro wyraził on taką wolę bez uzgodnienia z nim. Pełnomocnik z urzędu wniósł również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. nr 270; dalej p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika zaś, że cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ strona skarżąca, wspomnianymi wyżej pismami z dnia 26 października 2012 r. i z dnia 19 listopada 2012 r. skutecznie cofnęła skargę na bezczynność i nie zachodzą w ocenie Sądu okoliczności, o których mowa w zdaniu drugim art. 60 p.p.s.a., przy czym wyznaczony z urzędu pełnomocnik strony, na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. oświadczył, że podtrzymuje stanowisko skarżącego w tym zakresie, należało w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach (pkt II sentencji) zostało oparte na podstawie art. 250 w związku § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło