IV SAB/Wr 601/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2019/2021 postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 kwietnia 2022 r. (data nadania w placówce pocztowej 4 kwietnia 2022 r.) E. K. (dalej: strona, skarżąca) wniosła do Sądu za pośrednictwem niewłaściwego organu (Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej) skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. (dalej: organ, Wojewoda) w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2019/2021. Skarga wpłynęła do tutejszego Sądu z Ministerstwa w dniu 19 kwietnia 2022 r., a następnie została przekazana według właściwości Wojewodzie w dniu 27 kwietnia 2022 r. (data wpływu). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej wskazując, że skarga wpłynęła do organu po wydaniu informacji w postępowaniu prowadzonym z wniosku skarżącej o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2019/2021. Z przedłożonej do akt sprawy informacji z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr [...] wynika, że organ przyznał skarżącej świadczenie wychowawcze na wnioskowany okres. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: u.p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie natomiast do art. 149 u.p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w składzie siedmiu sędziów podjął uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, zgodnie z którą wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Ten sam argument dotyczy kwestii dopuszczalności skargi na przewlekłość postępowania. W uchwale z dnia 7 marca 2022 r. (sygn. akt II OPS 1/21) podjętej przez NSA w składzie siedmiu sędziów wskazano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. Powołane uchwały posiadają tzw. ogólną moc wiążącą, na co jednoznacznie wskazuje treść art. 269 § 1 u.p.p.s.a. Uchwały wiążą więc także Sąd w rozpoznawanej sprawie. Ponieważ skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres zasiłkowy 2019/2021 została wniesiona (data wpływu do tutejszego Sądu) po jego ostatecznym zakończeniu informacją z dnia 14 kwietnia 2022 r., to skarga strony podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a., jako z innych przyczyn niedopuszczalna. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.