IV SAB/Wr 612/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 13 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi T. Z. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte wnioskiem T. Z. (dalej: skarżąca) z dnia 20 kwietnia 2023 r. (data wpływu), adresowanym do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Decyzją z dnia 24 czerwca 2023 r. nr SOC-PCIII.6151.1.3033.2023.JW organ udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia 24 czerwca 2027 r. W dniu 24 czerwca 2024 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy z wniosku skarżącej złożonego w dniu 20 kwietnia 2023 r. W piśmie z dnia 26 czerwca 2024 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 12 lipca 2024 r., skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Strona skarżąca jest zatem dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a Sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w powołanym wyżej przepisie. Czynność procesową skarżącej - w świetle materiału sprawy - należy uznać za dopuszczalną i skuteczną. Sąd nie stwierdził czynności mających na celu obejście prawa (art. 58 k.c.), które zawierałyby pozór zgodności z prawem. Chodziłoby tu o czynności, których treść nie zawierałaby elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywoływałyby i które byłyby objęte zamiarem strony, naruszałyby zakazy lub nakazy ustawowe. Sąd stwierdził, że w wyniku cofnięcia skargi oraz umorzenia postępowania w obrocie prawnym nie pozostanie akt dotknięty jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (chodzi o przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2024 r. poz. 572 lub innych przepisach). Postępowanie sądowoadministracyjne stało się zatem w tej sprawie bezprzedmiotowe. W konsekwencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie sądowe w sprawie, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.