IV SAB/Wr 64/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w e Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (sprawozdawca) Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie. Wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2011 r. M. N. zwrócił się do Prezydenta W., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) o udostępnienie informacji o: "wydanych w latach 2008-2011 dokumentów urzędowych w postaci: (1) decyzji o ustaleniu warunkach zabudowy (2) oraz wydanych na ich podstawie pozwoleń na budowę, w odniesieniu do części miasta objętego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia 11 grudnia 2008 r. (XXVIII/971/08) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] we W." Pismem z dnia 25 maja 2011 r. M. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, domagając się stwierdzenia bezczynności Prezydenta W., który do dnia wniesienia skargi nie udostępnił mu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z dnia 4 kwietnia 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków odwoławczych, tj. brak złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ewentualnie oddalenie skargi, a alternatywnie o umorzenie postępowania. W piśmie z dnia 9 września 2011 r. pełnomocnik Prezydenta W. wniósł o oddalenie skargi i przedłożył Sądowi decyzję Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] odmawiającą udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] uchylającą w całości decyzję Prezydenta W. z dnia [...] i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji. Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej w dniu 7 października 2011 r. skarżący podał, że pismo pełnomocnika Prezydenta W. otrzymał wraz z załącznikami (decyzjami organu I i II instancji). Jednocześnie oświadczył, że podtrzymuje skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2. W związku z tym, że Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, w dniu [...] wydał decyzję nr [...] odmawiającą udostępnienia wnioskowanej informacji, postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym stało się w tej sprawie bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu w chwili rozpoznania skargi organ nie pozostaje w bezczynności. Wskazać należy, że instytucja umorzenia postępowania sądowego toczącego się w sprawie bezczynności organu oparta została na przesłance obiektywnej - wydaniu określonych rozstrzygnięć przez organ będący uprzednio w bezczynności. Organ wydając wskazane orzeczenie nie jest już w bezczynności, zaś sprawa prowadzona przez Sąd w tym zakresie staje się bezprzedmiotowa. Kwestia sposobu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność w przypadku, gdy organ po wniesieniu skargi na bezczynność dokonał czynności lub wydał akt, była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2006 r. (sygn. akt I OPS 6/08), w której wyrażono pogląd, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono m.in., iż stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo, że pozostawał on w zwłoce - przestaje tkwić w bezczynności (zob. też postanowienie NSA z dnia 5 sierpnia 2010 r., I OSK 1173/10, publ. LEX nr 737482). Z istoty skargi na bezczynność wynika, że Sąd nie kontroluje prawidłowości decyzji wydanej w sprawie. Kontrola ta byłaby możliwa pod warunkiem złożenia skargi. W związku z powyższym postępowanie sądowadministracyjne podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co orzeczono w sentencji postanowienia.