IV SAB/Wr 663/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi: S. T. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 5 VI 2026 r. S. T., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Pełnomocnika wezwano o usunięcie braków formalnych skargi, poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu uprawniającego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi z podaniem, którą jest z osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r. poz. 143, ze zm.), dalej "ppsa" w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 10 VII 2026 r. (doręczenie zastępcze do rąk upoważnionego pracownika). Na wezwanie nie udzielono odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 37 § 1 ppsa, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Według art. 35 § 1 ppsa, pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W świetle tego przepisu - status osoby jako pełnomocnika strony skarżącej - nie powinien budzić wątpliwości oraz wynikać z dokumentu pełnomocnictwa. Z kolei stosownie do art. 46 § 3 ppsa, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Dodatkowo zaznaczyć trzeba, że w orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, zgodnie z którym niezłożenie prawidłowego pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu (por. postanowienia NSA z: 22 VI 2020 r., II OZ 423/20 i 30 I 2020 r., II OZ 74/20 – publ. CBOSA). W myśl natomiast art. 57 § 1 ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wedle zaś art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia braków formalnych obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). Zgodnie z art. 58 § 3 ppsa, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy wynika, że wezwanie sądowe o uzupełnienie wspomnianych braków skargi doręczono pełnomocnikowi 10 VII 2026 r. Jednak w wyznaczonym terminie nie usunięto braków w zakresie pełnomocnictwa. Skoro pełnomocnik, mimo stosownego wezwania, nie przedstawił dokumentu, z którego jednoznacznie wynikałoby, że jest umocowany do reprezentowania strony w sprawie, to wystąpiły podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (por. uchwała NSA z 2 II 2026 r. r., III OPS 2/25 publ. CBOSA). Powyższe okoliczności obligowały Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 ppsa.