IV SAB/Wr 67/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, , po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi Z.Z o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 317/15 w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Dnia 3 kwietnia 2018 r. (data stempla pocztowego) Z. Z. (dalej: strona, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Wr 317/15 w sprawie ze skargi Z. Z. na przewlekłość postępowania Starosty Dzierżoniowskiego w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu skargi o wznowienie strona odwołując się do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302., dalej jako p.p.s.a.) podniosła m.in. , że Naczelny Sąd z urzędu miał obowiązek zwrócić uwagę na nieważność postępowania oraz, że w sprawie zakończonej wyżej wymienionym orzeczeniem, skład orzekający był nienależycie obsadzony, gdyż w sprawie orzekało dwóch sędziów innego sądu tj sędziów NSA. Zdaniem skarżącego, wyrok w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 722/15 wydał de facto Naczelny Sąd Administracyjny, a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny. Ponadto, w ocenie skarżącego, uzasadnienie wyroku narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż nie odzwierciedla stanu sprawy w rozumieniu tego przepisu. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 317/15. W wykonaniu zarządzenia sędziego pismem z dnia 6 czerwca 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, poprzez wskazanie podstaw wznowienia postępowania oraz dnia, w którym dowiedział się o podstawie wznowienia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie pouczono stronę, o treści art. 271, art. 272 § 1, art. 273 § 1, art. 277, art. 279 p.p.s.a. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 czerwca 2018 r. (k.23 akt sądowych). W dniu 3 lipca 2018 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej wpłynęło do Sądu pismo skarżącego opatrzone datą 2 lipca 2018 r., w którym poinformował, że nie rozumie treści wezwania z dnia 6 czerwca 2018 r. Skarżący podkreślił, że Sąd z urzędu miał obowiązek zwrócić uwagę na nieważność postępowania. W wykonaniu zarządzenia sędziego pismem z dnia 9 lipca 2018 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego pisma z dnia 2 lipca 2018 r. poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania ( art. 49 §1 p.p.s.a.). Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 25 lipca 2018r. (k. 26 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał dniu 30 lipca 2018r. za pośrednictwem poczty elektronicznej skan pisma z dnia 2 lipca 2018 r. opatrzonego własnoręcznym podpisem. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W myśl art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Wskazać w tym miejscu należy, że w myśl art. 276 p.p.s.a. zdanie pierwsze do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Skoro skarga o wznowienie postępowania jest pismem inicjującym postępowanie, to stosuje się do niej m.in. regulację zawartą w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którą sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Z akt sprawy wynika, że strona, pomimo prawidłowo doręczonego jej w dniu 27 czerwca 2018 r. (k. 23) wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie, poprzez wskazanie podstaw wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., oraz dnia, w którym dowiedziała się o podstawie wznowienia, powyższych braków formalnych w zakreślonym terminie nie uzupełniła. W aktach sprawy pozostaje bowiem niepodpisane przez stronę pismo z dnia 2 lipca 2018 r.( k. 20 i 24) nadesłane w odpowiedzi na wezwanie. Storna jednak, mimo prawidłowo doręczonego jej wezwania do uzupełnienia braku formalnego tego pisma ( k. 26 ), w zakreślonym terminie nie uzupełniła owego braku nadsyłając jedynie skan tego dokumentu. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym z uwagi na treść art. 46 § 1 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w tym opatrzonego nawet bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z 2001 r. o podpisie elektronicznym. Pismo takie, po jego wydrukowaniu, jest bowiem dotknięte brakiem formalnym, który może być uzupełniony przez autora pisma, poprzez złożenie podpisu własnoręcznego na jego wydruku (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., I OPS 10/13, publ. ONSAiWSA z 2014 r., nr 5, poz. 70; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2014 r., I OZ 884/14; z dnia 9 października 2014 r., I OZ 854/14, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać trzeba, że możliwość wnoszenia pism w formie elektronicznej z elektronicznym podpisem przewidywać będzie dopiero art. 46 § 2a-2d p.p.s.a., który wejdzie w życie 31 maja 2019 r., co wynika z art. 11 i art. 4 ustawy z dnia 10 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 183, ze zm.). W tej sytuacji należało uznać, że siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązania Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie upłynął bezskutecznie, bowiem w zakreślonym terminie nie opatrzono pisma z dnia 2 lipca 2018 r. własnoręcznym podpisem, ani nie nadesłano tak podpisanego pisma złożonego w odpowiedzi na wezwanie z dnia 9 lipca br. Podkreślić trzeba, że nawet gdyby przyjąć, iż skarżący żąda wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r. na podstawie art. 271 pkt 1 p.p.s.a. (co można domniemywać na podstawie treści samej skargi, w której strona twierdzi, że skład Sądu orzekającego w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 317/15 był nienależycie obsadzony) to i tak - dokonując wstępnej oceny formalnoprawnej dopuszczalności przedmiotowej skargi o wznowienie - Sąd uznał, że została ona wniesiona po terminie przewidzianym prawem. Z urzędu wskazać bowiem należy, że odpis sentencji wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wr 317/15, wydanego na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, został doręczony skarżącemu w dniu 4 stycznia 2016 r. (k. 14 akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wr 317/15). W związku z wnioskiem skarżącego z dnia 11 stycznia 2016 r. (data nadania) o sporządzenie uzasadnienia powołanego wyroku, odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronie dniu 29 lutego 2016 r. (k. 44 akt sprawy o sygn. akt IV SA/Wr 317/15). Na podstawie zwrotnych potwierdzeń odbioru uznać zatem należy, że skarżący o treści wyroku z dnia 16 grudnia 2015r. dowiedział się najpóźniej w dniu 29 lutego 2016 r., tj. w dniu w którym doręczono mu odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. W konsekwencji trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a., na wniesienia skargi o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia 29 lutego 2016 r. Tymczasem skarga o wznowienie została wniesiona dopiero w dniu 3 kwietnia 2018 r. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a. oraz na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.