IV SAB/Wr 7/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prokuratora Rejonowego w Świdnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie: Pismem z dnia 21 grudnia 2022 r. R. S. (dalej: strona) wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prokuratora Rejonowego w Świdnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga nie została podpisana. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 27 marca 2023 r. stronę wezwano do podpisania skargi lub nadesłania odpisu skargi prawidłowo podpisanej oraz do podania numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono prawidłowo w dniu 12 kwietnia 2023 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 30 akt sądowych). W zakreślonym terminie strona podała numer PESEL, jednak nie wykonała wezwania w zakresie podpisania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia skargi w terminie siedmiu dni. Skarga, której braków formalnych strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, że wezwanie Sądu do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci braku podpisu doręczono skutecznie Stronie w dniu 12 kwietnia 2023 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upłynął zatem z dniem 19 kwietnia 2023 r. (środa). Wobec nieuzupełnienia wymogu formalnego skargi w zakreślonym terminie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co orzeczono w sentencji postanowienia.