IV SAB/Wr 72/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R.P. na bezczynność Starosty G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu; III. zasądza od Starosty G. na rzecz skarżącej kwotę 507 (słownie: pięćset siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z dnia 26 lutego 2016 r. wniesionej przez R. P.(dalej: skarżąca) reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika jest bezczynność Starosty G. (dalej: organ zobowiązany podmiot zobowiązany) w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca w dniu 11 lutego 2016 r. przesłała drogą elektroniczną do podmiotu zobowiązanego wniosek o udostępnienie informacji publicznej na podany we wniosku adres mailowy a dotyczącej treści umów cywilnych zawartych przez Powiat G. z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jak podnosi skarżąca, w terminie przewidzianym ustawą organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie dokonał żadnej czynności tj. ani nie udostępnił wnioskowanej informacji w żądanej formie, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 - dalej u.d.i.p.), co skutkuje uznaniem, że jest on w stanie bezczynności w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie. Ponadto wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie przewidzianym ustawą (14 dni), oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w wysokości 17zł za opłatę od pełnomocnictwa, 100 z za opłatę sądową oraz 2880 zł tytułem kosztów adwokackich zgodnie z oświadczeniem złożonym na podstawie § 16 zd. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z pkt 3 załączonej do skargi umowy. W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że skarżąca wystąpiła drogą mailową w dniu 11 lutego 2016 r. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej o przesłanie skanów umów cywilnych zawartych przez tutejszy powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. wysłanym drogą mailową w dniu 29 lutego 2016 r. na wskazany adres poczty elektronicznej została przesłana wnioskodawczyni odpowiedź. W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że treści zawarte w odpowiedzi na skargę należy uznać za niesporne. Podkreślił, ze organ sporządził rzekomo pismo z dnia 25 lutego 2016 r. jednakże wysłał je do skarżącej dopiero po doręczeniu przedmiotowej skargi. Końcowo wskazał, ze zasadnym jest obciążenie organu kosztami niniejszego postepowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2016, poz. 718) - dalej p.p.s.a. – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają między innymi skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.W myśl art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji lub dokonania czynności, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, oraz stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1 a). W odniesieniu do skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma bowiem na celu ochronę, praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zauważyć należy, że badanie zasadności skargi na bezczynność organu dokonywane jest przez sąd na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania orzeczenia sądowego. Podstawą do czynienia ustaleń faktycznych na wskazany moment pozostają akta administracyjne sprawy (art. 133 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że przedmiotem rozpoznawanej skargi jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Starosta G. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. do organów władzy publicznej. Również żądana przez skarżącego informacja podlegała zakwalifikowaniu jako informacja publiczna w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 u.d.i.p. Akta sprawy wskazują, że podmiot zobowiązany udzielił stronie skarżącej wnioskowanej informacji publicznej, przesyłając na wskazany adres poczty elektronicznej w dniu 29 lutego 2016 r. (pismo z dnia 25 lutego 2016 r. – [...] wraz z załącznikami w postaci umów w nim wyszczególnionych). W tej sytuacji brak było podstaw do orzekania przez Sąd w przedmiocie o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt.1-3 p.p.s.a. Skoro bowiem podmiot zobowiązany, którego dotyczyła skarga na bezczynność w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 11 lutego 2016 r., przed dniem orzekania przez Sąd zakończył owo postępowanie udzieleniem informacji publicznej brak było podstaw do uwzględnienia żądania skargi w tym zakresie. Podmiot zobowiązany przestał bowiem tkwić w bezczynności a w sprawie zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania wynikającego z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z owym przepisem prawa, sąd umarza postępowanie, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem orzeczenia zobowiązującego zajdą zdarzenia, które czynią wydanie wyroku zbędnym lub niedopuszczalnym. Załatwienie sprawy przed datą orzekania przez sąd administracyjny, skutkujące umorzeniem postępowania, nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi w pozostałym zakresie objętym dyspozycją art. 149 p.p.s.a. W § 1a mowa jest o jednoczesnym stwierdzeniu przez sąd czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy nacechowane były rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. W sprawie podmiot zobowiązany wprawdzie przekroczył określony w art. 13 u.d.i.p. termin do udostępnienia informacji publicznej ale przekroczenie to wynosiło 4 dni. Taki okres opóźnienia nie uprawnia do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Nadto zachowanie adresata wniosku w kontrolowanej sprawie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podmiot zobowiązany udzielił stronie skarżącej żądanej informacji publicznej, przed orzekaniem przez Sąd w sprawie. Z tych samych powodów Sąd nie wymierzył organowi zobowiązanemu grzywny na podstawie art. 149 §2 p.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 3 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I i II wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III, dotyczące kosztów postępowania sądowego podjęte zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a. Odnośnie żądanych kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego należy przede wszystkim wskazać, że wysokość opłat za czynności adwokackie reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) – dalej rozporządzanie. W § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie to stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie 480 zł. Niewątpliwe mamy do czynienia ze sprawą określoną w pkt c §14 ust. 1 pkt 1 – zatem wynagrodzenie minimalne dla pełnomocnika wynosi 480 zł. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie sześciokrotnych kosztów zastępstwa wskazując na pkt. 3 umowy zlecenia o obsługę prawną zawartą z wnioskodawczynią w dniu 26 lutego 2016 r., w którym ustalono wynagrodzenie za prowadzenie niniejszej sprawy w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej i §16 rozporządzenia, z którego wynika, że Sąd jest związany oświadczeniem o wysokości kosztów obciążających stronę. Sąd jednak nie uwzględnił powyższego wniosku, albowiem według Sądu zachodzą przesłanki, o których stanowi dalsza część przepisu § 16. Mianowicie chodzi tu o okoliczności, które w myśl §15 ust. 3 przemawiają za innym ustaleniem wynagrodzenia. Wskazany przepis rozporządzenia przewiduje możliwość podwyższenia stawki minimalnej, ale w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy z uwagi na nakład pracy, wkład pracy adwokata w przyczynieniu się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych, rodzaj i zawiłość sprawy, wartość przedmiotu sprawy. Żadna z powołanych w wymienionym przepisie okoliczności nie występuje. Sprawa jest prosta, nie wymaga wyjaśnienia a jako nie wymagająca przeprowadzenia rozprawy została rozpatrzona w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym co uzasadnia ustalenie opłaty w wysokości równej stawce minimalnej stosownie do treści §15 ust. 2 rozporządzenia.