IV SAB/Wr 73/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię, a także o wstrzymanie wykonania prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2013 r, sygn. akt IV SAB/Wr 73/13 odrzucającego skargę Z. R. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie zasiłku celowego zakończonego decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o dokonanie wykładni powyższego postanowienia; II. odmówić wstrzymania wykonania powyższego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawomocnym postanowieniem z dnia 31 maja 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 73/13 odrzucił skargę skarżącego na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego zakończonego decyzją z dnia 29 października 2012 r. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wr 73/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wykładni wspomnianego postanowienia z dnia 31 maja 2013 r., wskazując, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. Zdaniem Sądu nie zachodziły przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni wspomnianego postanowienia, ponieważ zostało ono podjęte w związku z tym, że skarżący nie spełnił warunku dopuszczalności skargi w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które powinno poprzedzać skargę na przewlekłość Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte ponownymi wnioskami skarżącego z dni 6 i 19 sierpnia 2013 r. o wykładnię powyższego postanowienia Sądu z dnia 31 maja 2013 r. odrzucającego skargę. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie to dnia 6 września 2013 r. zostało doręczone skarżącemu. Skarżący, pismami z dni: 30 sierpnia i 10 września 2013 r., wniósł m. in. szereg skarg o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń kończących postępowanie i wstrzymanie ich wykonania, w tym również o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie i wstrzymanie jego wykonania, a we wspomnianym piśmie z dnia 10 września 2013 r. wniósł również o wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami, w tym także o wyjaśnienie wątpliwości orzeczenia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie. Rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega złożony, w pismach z dni 30 sierpnia i 10 września 2013 r., kolejny wniosek o dokonanie wykładni postanowienia Sądu z dnia 31 maja 2013 r. odrzucającego skargę oraz wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Natomiast skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego postanowienia została rozpoznana odrębnym postanowieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W myśl art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści art. 166 p.p.s.a. wynika zaś że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Postępowanie wszczęte ponownym wnioskiem skarżącego, zawartym w piśmie z dnia 10 września 2013 r., o dokonanie wykładni postanowienia Sądu z dnia 31 maja 2013 r. odrzucającego skargę jest bezprzedmiotowe, ponieważ postanowieniem Sądu z dnia 4 lipca 2013 r. odmówiono wykładni tego postanowienia z uwagi na to, że jest ono jasne i nie potrzebuje interpretacji. Ponadto postanowieniem z dnia 5 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte ponownymi wnioskami skarżącego z dni 6 i 19 sierpnia 2013 r. o wykładnię powyższego postanowienia Sądu z dnia 31 maja 2013 r. odrzucającego skargę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w związku z art. 166 i art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia Sądu z dnia 31 maja 2013 r. odrzucającego skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., wskazać należy, że zgodnie z art. 196 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie ma zastosowania do wszystkich postanowień wydawanych przez wojewódzki sąd administracyjny. Instytucja ta może mieć zastosowanie: 1) gdy zaskarżone postanowienie jest natychmiast wykonalne, co oznacza, że jest wykonalne przed jego uprawomocnieniem oraz 2) jedynie do postanowień zaskarżalnych w drodze zażalenia, od których zażalenie to zostało wniesione. Wskazać należy również, że zgodnie z doktryną o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia sąd może orzec jedynie na wniosek strony, zawarty z reguły w tym samym zażaleniu. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2013 r. odrzucające skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., nie jest postanowieniem na które służy zażalenie, bowiem od powyższego postanowienia, jako kończącego postępowanie w sprawie, przysługiwała skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. Zatem omawiana instytucja wstrzymania wykonania postanowienia nie znajduje zastosowania w tej sprawie. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 196 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Sądu, co orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.