IV SAB/Wr 74/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.R. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie zasiłku okresowego zakończonego decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dniu 11 kwietnia 2013 r. Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie zasiłku okresowego zakończonego decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem z dnia 1 marca 2013 r. wniósł do organu żądanie stwierdzenia nieważności między innymi decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2012 r. o nr [...], uchylającej decyzję o odmowie przyznania zasiłku w całości i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem skarżącego organ w postępowaniu odwoławczym winien uwzględnić słuszny interes strony i zmienić decyzje organu I instancji w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy w postaci zasiłku okresowego. Według skarżącego wykorzystał on tryb odwoławczy w toczącym się postępowaniu o pomoc społeczną, w związku z wniesionym do organu pomocowego w dniu 19 września 2012 r. wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej odrzucenie, z tym uzasadnieniem , że skarżący przed wniesieniem przedmiotowej skargi, nie wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 7 i w § 3 p.p.s.a. , a także na bezczynności organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a powołanej na wstępie ustawy. Badanie jednak merytorycznej zasadności skargi na przewlekłość działania organu musi poprzedzać sprawdzenie jej wymogów formalnych, w tym jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z treści cytowanych przepisów wynika zatem, że uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postepowania. Obowiązujące przepisy prawa w zakresie administracyjnego toku postępowania nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, wobec tego skarga na przewlekłość postępowania tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie wpłynęło do organu, a zatem skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej na wstępie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.