IV SAB/Wr 76/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Protokolant Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie wydania decyzji odmawiającej prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu postanawia: umorzyć postępowanie sądowo-administracyjne. J.W. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w L. o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008 wraz z odsetkami. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Powiatowy Policji w L. umorzył postępowanie w sprawie wszczętej powyższym wnioskiem. Od decyzji tej skarżący odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Powiatowy Policji w L. uchylił decyzję własną z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie i odmówił skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Powyższą decyzję J.W. zakwestionował. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Wojewódzki Policji we W., decyzją z dnia [...] nr [...] doręczoną skarżącemu w dniu 20 listopada 2009 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 15 listopada 2009 r. J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewódzkiego Komendanta Policji we W. w przedmiocie wydania decyzji odmawiającej prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. W świetle tych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to bowiem, w przypadku gdy strona postępowania kwestionuje bezczynność organu administracyjnego, a organ ten sam zniósł bezczynność podejmując stosowną czynność, staje się zbędne. Rola sądu administracyjnego sprowadzałaby się w takiej sytuacji jedynie do zobowiązania organu administracyjnego do podjęcia takiej czynności bez wskazywania sposobu zakończenia postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.