IV SAB/Wr 76/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. R. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 76/13 odmawiającego sporządzenia uzasadnienia postanowienia ogłoszonego na rozprawie 18 lipca 2013 r. w sprawie ze skargi Z. R. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie zasiłku okresowego zakończonego decyzja z dnia [...] postanawia: odmówić wykładni postanowienia. W dniu 11 kwietnia 2013 r. skarżący Z. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie zasiłku okresowego zakończonego decyzją z dnia [...]. Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2013 r. Przewodniczący Wydziału wyznaczył termin rozprawy na dzień 18 lipca 2013 r. Wyznaczona na dzień 18 lipca 2013 r. rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu została odroczona z uwagi na konieczność nadania biegu złożonemu przez skarżącego na rozprawie wnioskowi o wyłączenie wszystkich sędziów WSA we Wrocławiu i Opolu do rozpoznawania spraw, pism procesowych i składanych wniosków. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 76/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącemu sporządzenia uzasadnienia postanowienia ogłoszonego na rozprawie w dniu 18 lipca 2013 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiot postanowienia z dnia 18 lipca 2013 r. podjętego i ogłoszonego na rozprawie nie jest objęty regulacją art. 194 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, że na postanowienie o odroczeniu rozprawy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia i Sąd nie ma obowiązku uzasadniać tego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OW 244/13, wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku strony o wyłączenie sędziów sądów administracyjnych we Wrocławiu i w Opolu. Prawomocnym zarządzeniem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. akt IV SO/Gl 50/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił przedmiotowy wniosek skarżącego bez rozpoznania. Akta sprawy przesłane przez Naczelny Sąd Administracyjny wpłynęły do tutejszego Sądu w dniu 11 maja 2015 r. W toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami (...)" m.in. w sprawie o sygnaturze akt IV SO/Wr 2/13. Kolejnymi pismami z dnia 19 sierpnia i 10 września 2013 r. skarżący powtórzył treść swojego żądania w zakresie wyjaśnienia wątpliwości dotyczących opublikowanych orzeczeń. Podkreślić przy tym należy, że ostatnie pismo zawierało wskazanie, że skarżący wnosi o "(...) wyjaśnienie wątpliwości związanych z opublikowanymi orzeczeniami z 26 sierpnia 2013 r. (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie rozważań należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał tylko jedno orzeczenie – postanowienie z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wr 76/13, którym odmawiono sporządzenia uzasadnienia postanowienia ogłoszonego na rozprawie 18 lipca 2013 r. Podkreślić także należy, że w dacie 26 sierpnia 2013 r. – jak wskazał to skarżący w piśmie z 10 września 2013 r. – w przedmiotowej sprawie nie zapadło żadne orzeczenie, wobec czego żądanie wyjaśnienia wątpliwości można było przypisać tylko i wyłącznie do przywołanego powyżej postanowienia z 29 lipca 2013 r. Odnosząc się do istoty żądania wnioskodawcy wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja orzeczenia jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w badanej sprawie. Postanowienie z dnia 29 lipca 2013 r. jest jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odmowy sporządzenia uzasadnienie postanowienia. Wobec tego trudno przyjąć, że postanowienie to wymaga niezbędnej wykładni. Należy przy tym wskazać, że aczkolwiek skarżący we wniosku formułuje żądanie dokonania wykładni postanowienia, niemniej jednak z treści uzasadnienia nie sposób wywnioskować na czym te domniemane wątpliwości miałyby polegać. Z analizy wniosku wynika wręcz odmienna konstatacja, że skarżący prowadzi polemikę z rozstrzygnięciami wydanymi w innych sprawach, których przedmiotem było w głównej mierze odrzucenie jego skarg, nie mając przy tym żadnych wątpliwości, że były to rozstrzygnięcia co najmniej niezasadne. Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.