IV SAB/Wr 76/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. S. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 76/17 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu w sprawie ze skargi R.S. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Ś. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 76/17 pozostawił bez rozpoznania wniosek R. S. (dalej skarżący) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu, zawarty w piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r. W motywach swojego rozstrzygnięcia referendarz sądowy podał, że strona skarżąca – mimo wezwania – nie złożyła w wyznaczonym terminie żądania o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu. Dlatego też jej wniosek należało pozostawić bez rozpoznania. Pismem z dnia 12 listopada 2017 r. skarżący – z zachowaniem ustawowego terminu – złożył sprzeciw od opisanego powyżej zarządzenia referendarza sądowego, żądając niezwłocznego wyznaczenia pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). W ocenie Sądu wniesiony sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, a zarządzenie referendarza sądowego odpowiadało prawu. Stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Jak zaś wynika z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący żądanie przyznania prawa pomocy zawarł w piśmie z dnia 20 czerwca 2017 r. W związku z tym został on wezwany przez referendarza sądowego do złożenia przedmiotowego wniosku na wymaganym urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 lipca 2017 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 25 lipca 2017 r. (wtorek), skarżący nie nadesłał wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało stwierdzić, że referendarz sądowy zasadnie pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Stąd też Sąd – działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. – postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.