IV SAB/Wr 76/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi V. R. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 grudnia 2024 r. V. R. (dalej: strona skarżąca), działając poprzez pełnomocnika A. P., wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w sprawie dotyczącej wniosku strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę złożonego przez stronę skarżącą w dniu 1 sierpnia 2023 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 20 stycznia 2025 r., przy piśmie z dnia 28 stycznia 2025 r., Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia - w terminie 7 dni - braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zawierającego oświadczenie, którym jest z podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie pouczono pełnomocnika strony skarżącej o treści art. 35 § 1 p.p.s.a. Wezwanie, odebrane przez pełnomocnika strony skarżącej w dniu 31 stycznia 2025 r., zostało pozostawione bez odpowiedzi. W piśmie z dnia 17 stycznia 2025 r. (data wpływu do Sądu) pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wymogi formalne skargi określone zostały w przepisie art. 57 oraz powołanym wyżej art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które określa art. 46 ww. ustawy. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Według treści art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Pozwala to na konwalidacje stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia. Wobec nieprzedłożenia wraz z wniesioną skargą pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do przedłożenia w/w pełnomocnictwa. Wezwanie w tym zakresie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi w dniu 31 stycznia 2025 r. (piątek), zatem siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności upływał w dniu 7 lutego 2025 r. (piątek). Termin ten upłynął bezskutecznie. W związku z powyższym, ponieważ w zakreślonym terminie pełnomocnik strony skarżącej nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci pełnomocnictwa zawierającego umocowanie do działaniu w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, należało skargę odrzucić. Odnosząc się do zawartego w piśmie z dnia 17 stycznia 2025 r. oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi należy wskazać, że oświadczenie to mogło doprowadzić do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jedynie w przypadku postępowania, które zostało skutecznie wszczęte. Wskazać w tym kontekście trzeba, że skuteczność wszczęcia postępowania sądowego uwarunkowana jest stwierdzeniem, że skarga nie zawiera braków, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. W przedstawionych okolicznościach faktycznych wniesiona skarga jest dotknięta brakiem formalnym (brak pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej), który, mimo wezwania, nie został uzupełniony, co skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tego względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.