IV SAB/Wr 8/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. P. na bezczynność D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia : odrzucić skargę. E. P. w dniu 17 grudnia 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. w polegającą na nierozpatrzeniu odwołania od decyzji organu I instancji (PPIS w L.) w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o jej oddalenie. Organ poinformował także, że skarżący pismem z dnia 16 grudnia 2011 r. złożył do Wojewody D. skargę na podstawie art. 37 k.p.a. na nieterminowe załatwienie sprawy przez D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W.. Skarga została przekazana zgodnie z właściwością do Głównego Inspektora Sanitarnego. W piśmie z dnia 6 lutego 2012 r. skarżący potwierdził, że złożył zażalenie na bezczynność DPWIS do Głównego Inspektora Sanitarnego, nie podał jednak terminu w jakim to zażalenie wniósł. Pismem z dnia 16 marca 2012 r. DPWIS we Wrocławiu przesłał do tutejszego Sądu, pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 28 lutego 2012 r. wyznaczające D. Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu we W. 30 dniowy termin na zakończenie postępowania w sprawie podejrzenia u E. P. choroby zawodowej. Powyższe pismo zostało przesłane do DPWIS we W. w związku z zażaleniem skarżącego złożonym w dniu 16 grudnia 2011 r. u Wojewody D., a przekazanym przez niego do Głównego Inspektora Sanitarnego, na nieterminowe załatwienie sprawy podejrzenia choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 pk 1 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach. Art. 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.). W świetle art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (teks jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwana dalej k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie jest ono skierowane przeciwko konkretnej czynności procesowej lub aktowi administracyjnemu, lecz ma na celu spowodowanie wypełnienia przez organ obowiązku urzędowego, polegającego na przeprowadzeniu czynności postępowania i ich zakończeniu wydaniem decyzji albo rozstrzygającej o istocie sprawy, albo kończącej postępowanie w sprawie. Trzeba jednocześnie podkreślić, że z punktu widzenia istoty regulacji wynikającej z art. 52 § 2 p.p.s.a. przepis ten znajduje zastosowanie także w przypadku bezczynności organu administracji polegającej na załatwieniu sprawy poprzez wydanie określonej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do sądu konieczne jest wyczerpanie tego trybu przed organami administracji publicznej. Jak wyżej podkreślono, warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie zatem dostępnych stronie środków zaskarżenia. W przypadku bezczynności, skarżący jest obowiązany przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie, musi prowadzić do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz. T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6). Z akt sprawy wynika, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia i w ten sposób nie spełnił jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Złożenie zażalenia dzień przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu, uniemożliwiło organowi nadzoru rozpatrzenie tego zażalenia, a tym samym spowodowało nie wyczerpanie drogi administracyjnej służącej zwalczaniu bezczynności organu. Końcowo jednak podkreślić należy, że poprzez odrzucenie przedmiotowej skargi skarżący nie zostaje pozbawiony prawa do sądu i merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. Skarga ta jest jedynie w chwili obecnej przedwczesna. Dopiero bowiem po wyczerpaniu środków zaskarżenia tj. złożeniu zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia, czyli do Głównego Inspektora Sanitarnego, możliwe będzie ponowne złożenie skargi w przedmiocie niewydania decyzji w zakresie choroby zawodowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji